Vuurrode diepten

In Beeldspraak, Poëzie, Verhalen door Widdy72Plaats een reactie

Ik worstelde mezelf de nachten door naar boven. Negeerde ieder teken van verwoed geloven in oplossingen. Nakende veranderingen verlieten spoorslags mijn hoofd vol herinneringen. Bleef hangen in de walm van onverstookte peuken terwijl de alcohol zich klampte aan het leuke en danig goed verzorgde meisje in het rood dat danste met de duivel, klaar reeds voor de dood. Een smoel … Lees verder

Een goede picknick

In Beeldspraak, Evenementen, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Picknick-Madam-van-Dam

Een dorre dorstige plek voor een dorre dorstige stem die schalt over het water waar een man schalks tuurt naar de plek waar donzige eenden nu verblijven in de luwte van de invasie van de vlonder met gezang over het leven hier en nu reikend tot aan de dood. De bomen vormen het decor met groene blaadjes die in koor … Lees verder

Verraden en gevangen

In Beeldspraak, Fictie, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Vanmorgen ging ik heen bepakt met eender last toen ik werd ondervraagd door stemmen. Vrij verrast vernam ik dat een zaak die mij nogal eens kwelde een wending nemen zou die niemand, zo ik stelde, voor waarheid aan kon nemen doch nu spoedig tot een einde kwam. Ik was altijd al vrij verzot geweest op haar gewoonte mij vrij fel … Lees verder

Met ontglinsterende blik

In Beeldspraak, Poëzie, Verhalen door Widdy72Plaats een reactie

Een stad verblijft gelaten in de aanhef van een vroege ochtend. De hitte van de voorbije dag is nauwelijks nog verteerd door een veel te woelige nacht die de dag niet kreeg gepareerd. Een vuilniswagen verspreidt de ziltzure lucht van leven dat ooit eens is geweest en nu met kolkende wasem de stad bevallig ontstijgt. In het kielzog van de … Lees verder

Een koud dossier

In Beeldspraak, Heerlen, Landgraaf, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Een speelveld vol indringende tonen zwelt tot een onheilspellend akkoord. Wie laat wiens geweten nu schonen, wat wordt verzwegen over de moord? Mistflarden verhullen de diepe gaten van ongeloof en onverholen verdriet. Ontstijgen het niveau van anti-praten pareren de kritieken terecht, dus niet. Plots die stem! Ze schalt snerpende woorden! Verpletterend, onthutsend stromen ze gewogen en bewogen recht uit de … Lees verder

Fotogedicht: Stationsplein Heerlen

In Beeldspraak, Heerlen, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

De stad is in verdrukking Ze ademt kort met stootjes Nieuw gebogen leven rukt op naar geklonken verleden De loep verschaft een doorkijk Een getekende indiaan ziet spelonken in onze vrijheid en barstjes in oude fundamenten De hijskranen bouwen verwoed aan een onbegonnen verleden Een witte reus voor de toekomst die nu nog even knielt totdat hij neerkijkt op voetgangers, … Lees verder

Kunstgras voetbalmatten

In Beeldspraak, Poëzie, Sport door Widdy72Plaats een reactie

Als jonge, onervaren doch libidineuze snaken, rood om de oren, schichtig en gretig tegelijk, kwamen wij bij de club elke zaterdagochtend, schoenen gepoetst, blinkend als een spiegel, broekjes en sokken gewassen en gestreken, en aanschouwden wij het heilige groene laken: geurende lentesappen door afgetopte sprieten. De terreinknecht parkeerde net de kalkrollator en inspecteerde fier het strakke lijnenschilderij, knikte vergenoegd: het … Lees verder

D’r durchkiek

In Beeldspraak, Heerlen, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

D’r oavend vilt d’r sjtub legkt zich neer de lóf beweëgt zich sjtil um mich hin Ich sjtop, ich kiek, vroag mich woa ich bin Ee oetzich deet pieng aa de oge van ing prach die ich noeëts besjrieëve han ’t is deë durchkiek deë ’t um deet esof de welt doahinger pas richtig besjteet wiet voet, richting Maas en … Lees verder

Vanuit stilte

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

De stilte… De kracht van stilte!!! Waar we zijn zonder onszelf zonder ogen, zonder oren zonder armen, zonder benen alleen maar onszelf kunnen zijn. Die kracht vanuit stilte laat ons voelen wie we zijn. Stilte is zwart… Mijn stilte is zwart!!! Omdat ik me afzonder, me afsluit ogen dicht, oren dicht zonder gedachten, zonder besef zodat ik mezelf weer kan … Lees verder

De mooiste tijd van het jaar

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

De tijd dat de goedlachse paashaas vanaf de verftekening aan de deur mij indringend aanstaart alsof hij me iets te zeggen heeft… De tijd dat de paardenbloemen tot volle wasdom zijn gekomen en onze tuinen en grasmatten overspoelen met een gele schijn… De tijd dat het onkruid als de groene brigade tussen de spleten en kieren verschijnt van onze mooie … Lees verder