Laveren

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

van buiten zijn mijn ogen open binnen gaat mijn eigen schat verloren aan de hoogste bieder. eerzucht doet vermoeden dat verachting aan de rand nog leeft. waarheid kent niet altijd winnaars zoals de oude Grieken speelden met het vuur van vreemde minnaars. laveren tussen dag en nacht drijft de grens van hoop en zijn van hot naar her pardoes omhoog … Lees verder

Lempkes in d’r nieëvel

In Beeldspraak, Gemeentes, Parkstad Plat, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

De nieëvelige lóf sjtreupt sjril ‘t frisje woad gesjproake tussje hüskes in de leëge sjtroat. Versjtarring sjreit ’t helst um mechtig sjtikkeduuster woa gidderinne sjui versjtopt zit in geflüster va knótterere die al jengelend verzjwoare woarum vier allewiel, gezeëte op de bloare, ’t kieke gans verlierd zunt. Brent ee sjtols verlange van ónge oet noa boave hant zie zich versjtange … Lees verder

ontvlamming

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

het vuur wakkert gevoelens aan liefdes ontbreken allerminst deze ochtend gloort in de spelonken verschijnen schaduwen zonder lichtjes mijn ogen ontwaken in jouw zinnen staan geen woorden met de weg die we nemen verlaten wij angst door keihard te liegen ontknoopt onze liefde onze zinnen verzetten de lucht wordt aangezegd dichter kijkt scherper laat ginds troebelen ik laaf me aan … Lees verder

Herfstig

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

warmte strijkt niet neer niet meer ontstijgt onze lichamen per adem dekens stapelen hoog over nog droog eerst hemels wit dan grijs en grauw een man veegt door zijn haar en nog eens draait in de wind en focust verwilderd zijn tooi lijkt stevig bestand nog wel dan toch is ook die herfstig gekleurd al even bladeren zigzaggen olijk neer … Lees verder

Eén woord één man

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Eén woord in een zin heeft altijd meer te vertellen. Eén woord steekt er immer bovenuit door vorm door klank of betekenis die spreekt. Soms door schrijvers eigenzinnigheid die realiteit ontstijgt. En dan… dan wordt het lachwekkend. Eén man in een groep heeft altijd meer te vertellen. Eén man steekt er immer bovenuit door kennis door humor of ervaring die … Lees verder

Mensen spreken

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

mensen spreken tot mij met geharde grimas een vervallen lach of een vertrokken frons vertellen zij mij verhalen die ik niet kan horen ik luister naar de tronie die fluisterend gebaart in de richting van de wind en mij toont hoezeer ik al krabbelend blijf staan in de muur van die woorden mensen spreken tot mij in gedroomde verhalen die … Lees verder

Vuurrode diepten

In Beeldspraak, Poëzie, Verhalen door Widdy72Plaats een reactie

Ik worstelde mezelf de nachten door naar boven. Negeerde ieder teken van verwoed geloven in oplossingen. Nakende veranderingen verlieten spoorslags mijn hoofd vol herinneringen. Bleef hangen in de walm van onverstookte peuken terwijl de alcohol zich klampte aan het leuke en danig goed verzorgde meisje in het rood dat danste met de duivel, klaar reeds voor de dood. Een smoel … Lees verder

Een goede picknick

In Beeldspraak, Evenementen, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Picknick-Madam-van-Dam

Een dorre dorstige plek voor een dorre dorstige stem die schalt over het water waar een man schalks tuurt naar de plek waar donzige eenden nu verblijven in de luwte van de invasie van de vlonder met gezang over het leven hier en nu reikend tot aan de dood. De bomen vormen het decor met groene blaadjes die in koor … Lees verder

Verraden en gevangen

In Beeldspraak, Fictie, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Vanmorgen ging ik heen bepakt met eender last toen ik werd ondervraagd door stemmen. Vrij verrast vernam ik dat een zaak die mij nogal eens kwelde een wending nemen zou die niemand, zo ik stelde, voor waarheid aan kon nemen doch nu spoedig tot een einde kwam. Ik was altijd al vrij verzot geweest op haar gewoonte mij vrij fel … Lees verder