Vuurrode diepten

In Beeldspraak, Poëzie, Verhalen door Widdy72Plaats een reactie

Ik worstelde mezelf de nachten door naar boven.
Negeerde ieder teken van verwoed geloven
in oplossingen. Nakende veranderingen
verlieten spoorslags mijn hoofd vol herinneringen.
Bleef hangen in de walm van onverstookte peuken
terwijl de alcohol zich klampte aan het leuke
en danig goed verzorgde meisje in het rood
dat danste met de duivel, klaar reeds voor de dood.

inParkStad Advertentie

Een smoel met duizend grimassen trok aan de hendel.
Voltrok het vonnis over roekeloze zwendel.
De onderste van alle vurig, rode treden
die zakte met mijn last nog verder naar beneden.
Ravijnen slokten gulzig mijn verbruikte lucht
als wilden zij verdwijnen met me in een zucht.
Ik voelde me nu langzaamaan een soort verwante
al reizend door Inferno’s met een vriend als Dante

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.