Nooit meer hetzelfde festival

In Verhalen door Frank BennekerPlaats een reactie

Hoi Kevin,
Dat was even akelig wakker worden na een paar leuke dagen Pinkpop. En ik ben letterlijk wakker geschrokken van de vreselijke gebeurtenissen die maandagochtend vroeg bij camping B plaatsvonden. De traumahelikopter scheerde even voor vijf uur vlak over mijn appartement aan de Dillegaard, vlakbij ziekenhuis Zuyderland. Daar slaap je niet doorheen. Op mijn smartphone had ik al een ‘breaking-alert’ van 1Limburg: ‘Busje rijdt in op Pinkpopgangers’.

inParkStad Advertentie

Wat waren we weer ouderwets lekker aan het zeiken over Pinkpop. Over de belachelijke drukte tijdens Pearl Jam, waardoor we geen bier konden halen tijdens dat concert. Over Dave Grohl, die met onnodig tijdrekken de meest onnozele rock ’n roll-clichés van stal haalde. Over de toegangspoortjes bij het voorvak, waardoor jij echt als allereerste werd tegengehouden en Pearl Jam van een slechte plek moest zien. Over dat het een slappe line-up was, maar dat het toch weer ouderwets leuk was. Over dat het niet uitmaakt hoeveel we over Pinkpop te zeiken hebben, omdat we er toch ieder jaar weer zijn.

En dan komt dat akelige nieuws dat alle kleine festivalergernissen tot klein bier reduceert. Vier mensen in de kracht van hun leven: één overleden en drie die voor hun leven vechten. Nog veel meer mensen die daar intens verdriet over hebben en tussen hoop en vrees leven. Gilles is niet meer. Gilles, met wie we donderdag op de Nacht van Pinkpop in de Oefenbunker nog een biertje gedronken hebben. Toen we allemaal uitkeken naar drie dagen Pinkpop, niet wetend hoe dramatisch het zou eindigen.

Maandagmiddag, twaalf uur. Op een persconferentie gaf onder meer Jan Smeets een toelichting en ook ik had een brok in mijn keel toen Jan aan het begin van zijn verklaring bijna brak en het niet droog leek te houden. Na 49 jaar valt voor hem de eerste dode op zijn festival te betreuren en dat hakt er zichtbaar in. Jan, om wie we altijd een beetje moeten lachen wanneer hij als een vader zijn Pinkpopgangers waarschuwend en belerend toespreekt. Maar die Jan bekommert zich ook echt om het welzijn van zijn festivalgangers als er iets aan de hand is.

Ik moest terugdenken aan Pukkelpop 2011. Of eigenlijk nog meer aan Pukkelpop 2012, het jaar na de storm. De minuut stilte die toen over het hele festivalterrein galmde was één van de indrukwekkendste momenten die ik ooit heb meegemaakt. Zoveel mensen voor wie Pukkelpop nooit meer hetzelfde zou worden. De 50e Pinkpop zal ook voor velen zo’n lading krijgen. Nooit meer hetzelfde festival. Altijd de herinnering aan die dramatische afloop van Pinkpop 49.

Het speculeren over de line-up van Pinkpop 50 was al vorig weekend lang en breed begonnen. Maar welke bands er volgend jaar op Pinkpop staan, dat kan me nu even geen bal schelen. Het gaat om de mensen die er komen. En ik kan op dit moment alleen maar hopen dat Pinkpop 49 voor drie mensen niet hun laatste Pinkpop was.
Groeten, Frank

Over de schrijver

Frank Benneker

groeide op in het Twentse dorp De Lutte en verhuisde in 2004 naar Heerlen om als student journalistiek stage te lopen bij Dagblad de Limburger en het Limburgs Dagblad. Tegenwoordig is hij werkzaam als redactiechef Zuid-Limburg van de VIA Limburg-weekbladen, waaronder VIA Heerlen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.