Met ontglinsterende blik

In Beeldspraak, Poëzie, Verhalen door Widdy72Plaats een reactie

Een stad verblijft gelaten in de aanhef van een vroege ochtend.
De hitte van de voorbije dag is nauwelijks nog verteerd
door een veel te woelige nacht die de dag niet kreeg gepareerd.
Een vuilniswagen verspreidt de ziltzure lucht van leven
dat ooit eens is geweest en nu met kolkende wasem
de stad bevallig ontstijgt. In het kielzog van de wagen
zitten mensen op gammele fietsen hun benen te roteren
als kolderieke figuren uit de tekenfilms van weleer.
Ze zoeken naar beter leven of vluchten weg van huis.
Of brengen ze trots hun brood als een schier onmogelijk offer
naar het monster op kantoor dat reeds ongedurig zit te wachten
om de laatste restjes ziel en zaligheid uit ze te zuigen?

inParkStad Advertentie

Doch mensen verkiezen lijdzaam zelf het offer te wezen en
verschaffen zichzelf de toegang tot het innerlijke gedrocht.
De ledige blik ontglinstert een vooruitzicht met potentie
dat iedereen toch zal hebben of ooit moet hebben gehad.
In vegetatieve toestand kwijlt men geperverteerd slijm
langs de kieren en spelonken van de hoop. Op beter leven
wordt niet meer gerekend na ontberingen met maskers
en façades die verhullen wie ze nou waarachtig zijn.

Een stad verblijft gelaten in het postludium van een lange dag
die voelt als een ontsnapping aan de tuchtiging van de zon.
Weldra worden de plannen voor de nakende nacht ontrold
die zorgt voor de ontlading, als bliksemschichten vol
emoties die raken aan het leven en rechtdoen aan verbeelding.

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.