Een afscheid schiet voorbij

In Verhalen door Widdy72Plaats een reactie

Glijdend over stangen van wegebbend verlangen,
zwevend boven de balken om niet te hoeven zwalken.
Het afscheid viel best vroeg, al hield ik nagenoeg
een leeg gevoel van binnen, wist niet waar te beginnen.

inParkStad Advertentie

Het doorkruisen van de nacht door diepe zwarte vacht
vormt steeds weer een leuk spel. Het is ook zo’n fijn stel
van donker en schemerlicht naar zon verplichtend zicht
met duistere pure krachten en warmte om te verzachten.

Ik zat dus daar te peinzen en zeker niet te veinzen.
Dacht terug aan dat moment van een puurheid ongekend.
Toen zij plots haar greep versterkte zonder dat zij het merkte
en fluisterde zonder grap: “Ik mis je nu al heel erg, pap.”

De ander hield zich groot en gaf mij een stoere stoot
alsof hij ’t kon verteren, het wist te camoufleren.
Ik kon alleen beamen dat we binnenkort weer samen
met al die mooie vormen de wereld zouden bestormen .

Nu rest me slechts een blik vol herinnering en een snik.
Ik voel me onbeholpen, gevangen in lege stolpen.
Wil blijven om te helpen en te hoeden over onze welpen.
Samen weer zij aan zij met haar, mijn liefste, erbij.

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.