‘Een Schaesberg-Syndroom’

In Landgraaf, Van Binnen en Van Buiten door Jos WiddershovenPlaats een reactie

Pinkpop

Hoi Frank,
Zoals altijd, had ik het na carnaval weer flink te pakken. De griep, koorts, heimwee, eeuwigdurende oorwurmen met liedjes van Beppie en een enorme last van geheugenverlies. Want heb ik je nou wel gezien dit jaar, of niet? Ik weet het niet meer, het ging allemaal zo snel. Maar veel langer had het ook niet moeten duren, want dan was ik de eerste geweest die van de nieuwe donorwet ging profiteren om een nieuwe lever te bestellen.

inParkStad Advertentie

Een nieuwe lever zal ik ook nodig hebben na drie dagen Pinkpop dit jaar. Het programma is zo teleurstellend, dat ik wel aan de zware drank moet om er doorheen te komen. En dan kun je zeggen: ‘als het je niet bevalt, dan koop je toch geen kaartje?’, maar ik werd lekker gemaakt met twee topbands en daar moet is sowieso bij zijn. Dat is de pech van een rockliefhebber in deze tijd van een onuitputtelijke stroom aan bagger die over drie dagen uitgesmeerd kan worden.

Mojo, niet stroman Jan Smeets, was slim en maakte mij lekker met een vooraankondiging van zowel Foo Fighters als Pearl Jam. Dat ook Bruno Mars al geboekt was, maakte mij niet veel uit. Dan zou ik tenminste eens een keer op tijd weg zijn op de laatste dag. En met Editors was er nog wel een aardig bandje bijgeboekt. Maar net zoals de afgelopen jaren, kwam er tijdens de perspresentatie alleen nog maar een lading namen bij die door een gierkar bij Paradiso afgeleverd waren.

Ik kan er maar niet aan wennen dat Pinkpop, nu het niet meer met Pinksteren is, vooral de ‘pop’ kant van haar naam voorop zet. Noem mij een oude lul, maar ik mis de dagen dat er frontal storms bij Presidents of the USA en circle pits bij Sick of it All plaatsvonden. Twee bands die je nu nooit meer op het popfestival zou zien. Met alleen The Offspring en Wodka Vrijhulde red je het bij mij niet om mijn rockwens te vullen.

Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben, over mijn onvrede over Pinkpop en haar programmering heb ik al vaak genoeg geschreven. En als puntje bij paaltje komt, ben ik er toch weer bij. Een soort Schaesberg-Syndroom, erg lijkend op een Stockholm-syndroom, denk ik. Een mooie omschrijving ook voor een stel onderzoekers, maar ook voor een groot grond-bezitter in Heerlen. De Amsterdammer nomineerde afgelopen week zonder blikken of blozen Roel Leers voor de titel van Beste Raadslid van Nederland. Nu lijkt het mij ook wel gaaf als de ene Heerlenaar (Ron Meyer werd het vier jaar geleden, weet u nog?) opgevolgd wordt door de ander, maar deze lijkt mij erg ver gezocht. Roel heeft tot nu toe 49 stemmen. Dat zijn er maar 2100 minder dan de nummer 1. Appeltje eitje dus, lijkt mij…

Groet,
Kevin

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.