De poort van Parkstad

In Beeldspraak, Gemeentes, Poëzie door Widdy721 Reactie

schunck-maankwartier

Gevangen in een krachtveld van spanning en uitersten
kabbelt het leven rusteloos voort.
Bevangen door de zoektocht vol gading die fluisterde,
staan we nu weer voor deze poort.
Er is niets veranderd
aan welke uitgangssituatie dan ook.
Er is niets veranderd
men complimenteert elkaar met pluimen rook.
Men is bang,
bang voor overheersing, bang voor verandering, bang voor de rede
Men is bang,
bang voor de weerzin, bang voor de angst voor die nieuwe blanco trede

inParkStad Advertentie

Als de poort opent…
dobberen we verder op de deining van morgen
ontmoeten onze meerdere in een stuwmeer van zorgen
komen in dubio over eensgezindheid
maar verliezen nimmer meer onze identiteit
Want, als de poort opent…
zijn zorgen van gisteren vandaag ook voor morgen
moeten we blijven ademen om leven te borgen
staat ons huis in dezelfde straat
wassen we dagelijks dezelfde vaat
spreken vanouds onze brabbelmans taal
vertellen over vroeger hetzelfde verhaal

Die poort moet open, die poort gaat open
Realiteitszin zal weerstand uiteindelijk ontheffen
Dus op naar onze toekomst, stop het slopen
Wanneer zal eenieder dit gaan beseffen

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Eén reactie op “De poort van Parkstad”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.