Afscheid

In Beeldspraak, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Afscheid

Een woelige nacht voorspelde al de nodige worsteling.
Met elke draai poogde ik je enigszins te blijven bereiken.
De scherpe geur van een te dikke deken in een te warme nacht
voelde vertrouwd. Het gaf ons afscheid een aandenken,
een markante zuil die oprees richting onze dromen
waarin we de laatste uren zo innig instemmend verbleven.
De normaal zo warme douche spuwde geselende stralen
koud en harteloos over mijn spitse, gerezen kippenvel.

inParkStad Advertentie

Nog even en dan volgt het onvermijdelijke:
de laatste voelingen die we naar elkaar fluisteren.
Ik bedenk nu al welke strofen ik zal gebruiken straks
in de vele gedichten volgend op onze afscheidsserenade.
Het is stil en verstikkend, eenzaamheid wacht om de hoek.
De lucht draagt onzeker de trillende flintertjes van zinnen
die wij hortend en stotend elkaar toevertrouwen
met haperende lippen, droog, gespleten van verdriet.

De brok in mijn keel zwelt aan en dreigt mijn fluisteringen
te verstarren. Een traan die ik wanhopig tegen de richting in
probeer te bewaren, rolt laveloos in de diepe beddingen
van mijn uitgedroogde rimpels, de obelisk van mijn tijd.
Je schokken teisteren mijn armen die ik als een gordel om
je heen heb geslagen. Vertwijfeld sputter ik mijn laatste zinnen:
‘Ga nu maar… schat, het ontstellende afscheid is nu echt gekomen.
Werk ze… schat, tot straks… dan gaan we weer onstuimig dromen.’

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.