Kerstavond 1983

In Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

kerstavond-1983

Zuchtend en steunend de nieuwe kleren aantrekken. Een nieuwe trui die nog vreselijk kriebelt in de nek. ’s Middags nog een verplicht bezoekje aan de kapper zodat je er kers(t)vers (jawel!) op staat met de feestdagen. Een berg cadeautjes onder de boom en op het aanrecht in de keuken staan hapjes voor vanavond klaar op een bord, onder een laag aluminiumfolie. Alleen, al deze leuke dingen moeten nog even wachten… Eerst verplicht mee… naar de kerk!

inParkStad Advertentie

Kerstavond 1983

“Kom op, opschieten! De klokken luiden al.”
Ik spoel de wc door, (Er is maar 1 ding erger dan die verplichte kerst-mis en dat is dezelfde kerst-mis met een volle blaas), trek mijn nette jas aan en loop naar de voordeur waar mijn ouders al geïrriteerd staan te wachten.
“Altijd op de laatste minuut naar de wc. Daar word je toch gek van! Nou húp! Dadelijk zijn alle zitplekken bezet.”
En daar lopen we… snel.
“Boh, kijk eens hoeveel mensen gaan. Zal wel hartstikke druk zijn.”
Vijf minuten later trekken we de zware kerkdeur open en….
“Zie je wel”, zeg ik lekker bijdehand, niks aan de hand. Plek zat.”
We gaan zitten en al gauw zie ik een klasgenoot (op deze avond “lotgenoot”) met zijn oudere broer zitten… verveeld… ook een nieuw kapsel… ook een nieuwe trui die kriebelt…. ik zwaai.
Ze zwaaien terug…. mijn moeder kijkt me aan met DIE BLIK…. die iedereen wel herkent van zijn eigen moeder…. Ze zegt niks maar haar ogen zeggen “GEDRAAG JE.”
Dan maar weer zwijgend wat in dat boekje kijken… het veel te versleten kerkboekje dat er ieder jaar weer ligt… mooi gestencild, blauw kaftje en twee oude nietjes in het midden… Hoe lang zouden ze nu al doen met ditzelfde boekje? Drie jaar? Vijf? De twee middelste bladzijden zitten nog net aan elkaa….oh nu niet meer…
Ik hoef niet eens om te kijken… Ik vóel diezelfde blik weer van links komen….

Er gaat altijd wat mis

De pastoor komt het altaar op lopen… daarachter een koster… nog iemand… en daarachter een groepje kinderen… Het enige “leuke” van de “vroege” mis van 19 uur is namelijk het kerstspel.
Leuk omdat het zo schattig is?
Welnee. Leedvermaak!
Kom op, u weet precies wat ik bedoel. Hoezeer ze het ook gerepeteerd hebben… hoe vaak ze hun teksten ook hebben geoefend… er gaat áltijd wel íets compleet mis.
Oh zeker, ook ik heb als zevenjarige “herder” mogen zijn in dezelfde kerst-mis. En ja, ook bij ons ging vanal mis. En ik weet zeker dat, ook toen, een 11 jarige jongen ons keihard heeft uitgelachen.

En ja hoor… daar begint het.
“Jozef” en “Maria” lopen met hun “ezel”(trekken een soort van hobbelpaard) naar de microfoon…
“Oh Jozef” zegt een schattig meisje net iets te hard in de daardoor piepende microfoon: “We vinden nóóit een slaapplek. Alle herbergen hebben ons afgewezen.”
Ze stoot “Jozef” zichtbaar tegen zijn zij. Hij was een beetje afgeleid door zijn oma die was gaan staan om een foto te maken…”
“Auw… doe normaal!” sist hij haar toe.
“Zeg dan.”
“Oh…Euh… “ Hij kijkt snel op zijn blaadje: “Vrees niet Maria.”
“Dat is je tekst niet!” zegt ze net te hard.
Hij had al door dat dit de tekst inderdaad niet was die hij wekenlang had geoefend, We zien zijn vinger snel over het blaadje in zijn handen gaan en hij hersteld zich.
“Ja…. We zijn overal afgewezen maar zie daar. Wat is dat licht daar in de verte?”
Een derde kind komt, zich zichtbaar schamend, in een engelenpakje (inclusief afzakkend aureooltje) het altaar op lopen. Hij gaat op een krukje staan (best lastig met zo’n engelenjurk aan) en kijkt neer op “Jozef en Maria”,
“Vrees niet Maria.”

Ik mag niet lachen

Dat is het moment dat de oudere broer van mijn klasgenoot het niet meer houd… Kei-hard buldert zijn lach door de kerk.
Oudere mensen kijken geïrriteerd op en zijn moeder stoot hem hard aan.
“Hou op!”
Maar zijn lachen is er eentje uit de categorie “Ik mag niet lachen en juist dáárom moet ik juist….”
En ja… zijn bulderlach is enorm aanstekelijk…. Ik zie de tranen nu ook over de wang rollen bij zijn broertje, mijn klasgenoot, maar diens slappe lach is tenminste geluidloos!

Ik heb niet eens door dat ik mee zit te lachen! Niet eens om de kinderen op het altaar maar om het tafereel wat enkele banken van ons vandaan plaats vind. Hoe die moeder van hen er álles aan doet om die twee stil te krijgen.
Om dat ge-”ssssssst” wat inmiddels van alle kanten weerklinkt.
Om de ENORM boze blik van de pastoor in hun richting!
Om “Jozef”, “Maria” en de kerstengel die er zelf (gelukkig) ook om moeten grinniken en daardoor ook door de (inmiddels snel naar voren gekropen) juffrouw die doorheeft dat ze snel de “acteurtjes” tot de orde moet roepen.
En dan kijk ik opzij…. Heeft mijn moeder ooit bozer gekeken?
En dan spreekt ze de meest prettige “straf” uit die ik ooit heb gekregen….
“Jij…mag…nooit meer mee naar de kerk!”

En ze heeft woord gehouden. Het jaar erop had ik als taak het klaarzetten van de kopjes. De koffie en thee klaarzetten en dan om 20 uur, als pap en mam uit de mis komen, konden we beginnen aan een écht gezellige kerstavond.

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.