Het Sinterklaastrauma

In Evenementen, Verhalen door Frits Hartgerink1 Reactie

Sinterklaastrauma

Dáár wordt aan de deur Ge-rink… Hart-ge-rink…. Zacht-ger-rink…. het liedje zoals ik het al jaren zing want, hij is weer in het land. Afgelopen zaterdag kwam de boot weer binnen en het is altijd een genot om al die gespannen gezichtjes langs de weg te zien staan. Vol spanning, wachtend tot HIJ eindelijk langs komt rijden en naar hen zwaait!

inParkStad Advertentie

Snel het Spandoek omhoog! ‘Zwarte Piet is racisme’.
Nee, ik geef toe, deze was flauw. We gaan het daar dan niet over hebben hier. Gewoon over het trauma wat eenieder van ons wel heeft moeten ervaren.

Welkom Sinterklaas

Ik heb u al eens eerder vertelt dat mijn ouders ouder waren. Mijn neven en nichten uiteraard ook. Wat zeg ik? Zelfs mijn áchternichtje is ouder dan ik! Rond de Sinterklaasdagen leverde dit dan wel eens wat spanning op.
Zaterdagmiddag…. “Hij” zou deze dag op bezoek komen. Zijn stoel (normaal de stoel uit de leeshoek van oma) werd in het midden van de kamer geplaatst en mooi versierd! Het bordje “Welkom Sinterklaas” hing aan de voordeur. Nu was het wachten. Lang wachten.
Ooms en tantes namen al een biertje, de neefjes en nichtjes zaten samen in de voorkamer. Toen gebeurde het.
Enorm gespannen hing ik voor het raam. Meerdere keren was mij al op het hart gedrukt dat hij écht pas om 16 uur zou komen maar ja, je weet maar nooit. Er werd limonade en taart bij de kinderen neer gezet. Ik verliet mijn raam dan ook maar en ging bij de rest zitten. En… iedereen viel stil.
“Wat?”
“Nee niks…”
Mijn nichtje Karin fluisterde wat tegen mijn achternichtje Melanie en beiden moesten hard lachen.
“Wat is?!” vroeg ik nu geïrriteerd!
“Nee…” (komt ie): “Daar…ben…je…nog…te…klein…voor!”
Waaaat!?
Tssssss…..Bohhhhh….. Reutel Flop….. (stoom kwam uit mijn oren)
Wat een bloedirritante zin.
Ik was natuurlijk de enige die nog geloofde, maar toch! Te klein! Tssss!

Tussen ‘Smits’ en ‘Someren’

In de zomervakantie van dat jaar was ik al tot een schokkende ontdekking gekomen.
Zondagmiddag, het regende buiten, alle stripboeken al uit, geen zin om te tekenen, puzzelen of te spelen. Kortom, ik verveelde me te pletter.. Net als zoveel gezinnen hadden wij een telefoonklappertje in het telefoonkastje. Deze zat ik dus maar eens door te bladeren. Namen die ik kende. Mensen die ik niet kende. En toen kwam ik op de bladzijde van letter “S”… en daar stond hij gewoon….
Mijn vader en moeder hadden gewoon ZIJN telefoonnummer. Tussen de familie “Smits” en “Someren” stond -in duidelijke blokletters- “Sinterklaas”
Uiteraard heb ik gedaan wat ieder kind gedaan zou hebben! Ik draaide (jawel, we hadden zo’n telefoon met draaischijf) het nummer en hield mijn adem in.
“Met Janssen!”
Klik!
Ik wist niet hoe gauw ik de hoorn terug op de haak moest gooien. “Janssen????”
Opnieuw….. de telefoon ging tweemaal over en weer “met Janssen”. En opnieuw gooide ik de hoorn erop.
Ik durfde geen derde keer terug te bellen. Ik was niet gek. Maar wie was die mevrouw Janssen die de hele tijd op had genomen? De vrouw van Sinterklaas??? Zijn huishoudster??? Ik had echt geen idee!
Vragen aan mijn ouders was natuurlijk ook geen optie, dan had ik ze op mijn donder gekregen dat ik zomaar wat nummers zat te draaien op de telefoon. Nee, het bleef een groot mysterie.

De wereld stort in

“Ik ben écht niet te klein! Echt niet!”
En weer hadden ze die samenzwerende blikken op hun gezicht….
“Zullen we het hem maar vertellen dan?”
Mijn wereld stortte in!
“Jullie zijn me gewoon weer voor de gek aan het houden.”
Dit was niet waar. Dit was gewoon kei-hard gelogen! Wat een rotmeiden.
“Kijk straks maar eens naar zijn schoenen. En die baard is ook nep.”

“Daar komt ie!”, hoorde ik mijn moeder enthousiast roepen! En jawel hoor….
“Siiiiiiiiiiiinterklaasje kom maar binnen met je kne….” (die schoenen!!!! sportschoenen????)
“want we zitten allemaal even re….” (die baard? Trok hij die zojuist recht??? Zit er nou elastiek bij de zijkant van zijn hoofd????)

Sinterklaastrauma

Oh zeker, ik heb het spel nog gewoon meegespeeld die middag. Vrolijk een liedje op zijn schoot gezongen, netjes “Dankjewel Sinterklaas” gezegd toen ik mijn cadeautje kreeg. Maar het was gebeurd! Ik wist HET!
De volgende ochtend heb ik dan ook mijn vraag bij het ontbijt gesteld en (mijn ouders hadden elkaar vluchtig aangekeken) met een zucht werd het bevestigd. HIJ bestond inderdaad niet. Maar…. Maar…. Wie was dat dan, die man?
“Tja”, verzuchte mijn vader:
“Hoe hij heet weet ik ook eigenlijk niet! Die meneer kan je ieder jaar inhuren om Sinterklaas te spelen! We hebben hem zelfs in de telefoonklapper staan onder de naam “Sinterklaas”.

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Eén reactie op “Het Sinterklaastrauma”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.