Waargebeurd!

In Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

waargebeurd

Zijn ze er nog op? De “zwijmel, zwijmel” waargebeurde films op rtl4 op woensdagavond? Drama van de hoogste plank. Moeders wiens kind ontvoerd werden. De vreemdgaande echtgenoten en de vrouw die dan op slinkse wijze wraak neemt. Ziektes in alle soorten en maten. Janken zullen jullie. En hard. Vre-se-lijk! De bouqet-reeks op je televisiescherm. Als een film werd aangekondigd als ‘waargebeurd’ dan haakte ik al af. Behalve bij…. de waargebeurde miniseries over seriemoordenaars die Veronica op vrijdagavond uitzond, die waren wel geweldig. Meestal in twee delen. Miniseries als “Helter Skelter” (over Charles Manson), “The deliberate stranger” (Ted Bundy), ik lag er echt wakker van. Dat dit soort mensen echt gewoon rond lopen. Veel akeliger dan een Jason of Freddie film.

inParkStad Advertentie

Waargebeurd verhaal

Onlangs was ik een rondje aan het “zappen” (Heet dat zo?) op netflix en bleef ik hangen bij de titel “Final vision”, een documentaire. Ik voelde het kippenvel op mijn arm bij het lezen van de titel. Want een miniserie die ook grote indruk op me maakte destijds was “Fatal vision”, een “waargebeurd verhaal” in die laatste categorie dus. Ik geef toe, de titel klinkt al érg “jaren 80” en ik vermoed dat deze serie nu eerder lachwekkend zou zijn dan echt spannend. Maar toch…. Destijds heeft de film lang door mijn hoofd gespeeld. Ik zal kort vertellen waar het over ging.

Gruwelijk misdrijf

Dr. Jeffrey MacDonald was een legerarts wiens gezin in 1970 op gruwelijke wijze werd afgeslacht. Zijn vrouw en drie dochters waren allen met meerdere messteken om het leven gebracht. Zoals hij zelf getuigde, door een hippie commune vergelijkbaar met de beruchte Manson family. In eerste instantie werd hij als slachtoffer gezien, maar zijn vreemde gedrag in de maanden na het gruwelijke misdrijf was op zijn minst verdacht. Hij kocht een boot van het (een paar weken van tevoren flink verhoogde) verzekeringsgeld en werd overal feestend gesignaleerd. Het duurde dan ook niet lang voor hij zelf als verdachte werd gezien. De film eindigde met zijn veroordeling maar er verscheen een tekst in beeld vermelde dat veel mensen nog steeds geloofden in een gerechtelijke dwaling en in zijn onschuld. Tot zover de film uit 1984(!)

Sincerely

Een paar jaar geleden moest ik opeens denken aan die film. Ik had toen geen idee meer hoe hij heette of wie erin speelden en ook de naam van die arts was ik allang vergeten. Maar het bleef door mijn hoofd spelen. Zou die man nog leven? Weer vrij zijn inmiddels? Ik was erg nieuwsgierig en startte de computer op. Een kwartiertje googelen bood uitkomst. Daar was hij, Dr Jeffrey MacDonald. De echte. Hij was natuurlijk ouder geworden maar hij leek griezelig veel op de acteur Gary Cole, die hem destijds speelde. Of andersom natuurlijk. Gary Cole was in ieder geval destijds erg eng in die rol. Ik klikte verschillende websites aan en zag al gauw zijn officiële pagina. Uiteraard in het Engels maar dat is normaal geen probleem. Okee, hij had verschillende hoger beroep zaken aangespannen en hield tot de dag van vandaag vol onschuldig te zijn. Het was een verslag vol juridische termen en dus vrij moeilijk om alles te begrijpen. Ah, daar in een hoekje stond een linkje “contact”. Ik klikte het aan en schreef dat ik in de jaren 80 deze film had gezien en de zaak mij interesseerde. Kunt u mij misschien in eenvoudige woorden uitleggen hoe het verder is gegaan? Het duurde niet lang voor ik antwoord kreeg. (In het Engels uiteraard:) “Beste meneer Hartgerink, Wauw, wat bijzonder dat zelfs mensen in het verre Nederland geïnteresseerd zijn in mijn zaak.” Wacht…. Euh?…. “Mijn zaak????” “U begrijpt dat het voor mij vreselijk is om na 40 jaar nog steeds achter de tralies te zitten en het is fijn om met mensen te kunnen corresponderen. Ik vind het dan ook oprecht mooi dat u mij aanschrijft.” Daarna volgde een chronologisch overzicht van de hoger beroep zaken en de afwijzingen van zijn invrijheidstellingen en waarom dit volkomen onterecht is. Hij benoemde nogmaals hoe fijn het was om een bericht uit het verre Nederland te krijgen. Maar de manier waarop hij zijn bericht afsloot vond ik pas echt. kippenvel… sincerely your friend…. Jeff MacDonald…..

Te dichtbij

Ik voelde me een beetje als Jodi Foster in “The silence of the lambs”. Tuurlijk, het slaat nergens op. Weet ik ook wel. Maar toch…. een (mogelijke) moordenaar had me PERSOONLIJK aangeschreven en noemde mij “zijn vriend”. En nu? Moest ik nu “beleefd zijn” en antwoorden? Dit had ik gewoon nooit verwacht. Ik had verwacht dat een student psychologie of rechten deze website beheerde. Ik heb later nog eens gekeken en de website kwam redelijk neutraal over. Dat was ook de reden dat ik net daar toen was blijven hangen. Niks geen sensatiezucht, bloederige foto’s of zo te zien. Gewoon een net verhaal over deze zaak. Noem me maar een watje maar dit kwam gewoon te “dichtbij”. Het idee dat hij dit (mogelijk) werkelijk op zijn geweten heeft. Maar als ie werkelijk onschuldig is dan is dat ook weer…..?

Ik kijk nog steeds met veel interesse naar de waargebeurde “griezel”documentaires of films maar daar blijft het bij. De mail van dr. Jeffrey maar gauw verwijderd. Hier heb ik geen zin in. Ik heb genoeg “friends”.

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.