De Sint-Jan – deel 1

In Heerlen, Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

De Sint-Jan

Ieder jaar ben ik een trouw bezoeker van de hauf um haufzitting. Een geweldige carnavalszitting in Amstenrade. Een groot feest in ut durp. Zoals dat gaat tref je ook ieder jaar weer dezelfde mensen daar aan, aan precies dezelfde tafel als ze vorig jaar ook stonden. Zo spreek ik ieder jaar daar af met Remi, een oud klasgenoot van de havo. Door het jaar heen zien we ons nooit. Hooguit reageren we eens op een Facebook post. Maar de hauf um hauf… Die is langzaam traditie geworden. En het duurt dan ook altijd maar een paar biertjes voor de “weet je nog toen…” verhalen beginnen! Het was dan ook een geweldig half jaar, daar op het Sint-Janscollege!

inParkStad Advertentie

De Sint-Jan

Half jaar? Tja…. Na de St. Franciscus mavo, waar ik een tijdje geleden al over geschreven heb, moest ik een vervolgopleiding kiezen. Maar wat? Tja, misschien nog twee jaar havo er achteraan doen? En dan kan je daarna het hoger beroepsonderwijs in. Leuk idee! Helaas was ik in die tijd met vanal bezig…. behalve met school. Zeventien jaar oud, wat kan ik zeggen? Ik had het veel te druk met andere zaken! Niet dat ik niet graag naar school ging, integendeel. Ik kon niet wachten. Alleen jammer dat je tussen de bedrijven door ook naar die lessen moest gaan.

WC Eend

In de zomer voorafgaand het schooljaar was ik op een feestje van Bianca, een oud klasgenote van de Mavo die al een jaar eerder (ja ja, ik was blijven zitten) naar de St. Jan was gegaan. Naast onze gebruikelijke vriendenkring waren er dan ook haar huidige klasgenoten aanwezig op dit feestje. Al gauw klikte het tussen ons. Eerst gewoon wat kletsen, wat kennismaken (“Goh, dus jij gaat nu naar 5 Havo?”) maar al gauw, met behulp van de “WC eend” op haar toilet (Nee, daar ga ik even verder niet op in…) werd de avond meliger en meliger.

“Hey!” tikt Remi mij aan terwijl hij naar de carnavalist twee meter voor ons wijst. “Is dat niet?” En ja hoor…Het is HEM! Een grote glimlach op zijn gezicht, een paar jaar ouder en vrolijk hossend maar het is HEM echt! Huub Custers! De wiskundeleraar… from hell! Tenminste…in onze ogen… Het was natuurlijk een serieus goede leraar met enorme passie voor zijn vak maar ja…Remi en ik waren destijds iets minder gemotiveerd. Wiskunde stond bij mij in het rijtje Scheikunde, Natuurkunde of economie… Vakken waarvan ik me TOEN altijd al van afvroeg “Wat héb ik eraan!? Alsof ik na deze opleiding nog OOIT in mijn leven een geodriehoek op ga tillen?!”. U kunt zich dus wel voorstellen dat het destijds niet zo klikte tussen ons. “Die heeft de pik op me!” Het hielp dan ook niet mee dat hij ook nog onze klassenleraar was….

Maurits, , een van de jongens die ik op het feestje bij Bianca ontmoet had, was dat jaar blijven zitten. We kwamen dus bij elkaar in de klas op havo 4 . Met zijn engelengezichtje en puppy eyes kwam hij overal mee weg. Hij had het voordeel dat hij goed bespraakt en zeer overtuigend menigeen kon overtuigen dat hij “onschuldig” was. Maar, ik zweer (!) het was ZIJN idee om het bordje “conrector Severens” van diens kantoor te schroeven! HIJ was degene die voorstelde “zullen we gewoon eens bij 5 havo erbij gaan zitten in de les? kijken hoe lang het duurt voor ze doorhebben dat we er niet thuis horen”! Ik begreep van hem op de reünie dat hij met een andere oud klasgenoot hetzelfde geintje geflikt heeft door gewoon aan te schuiven bij de leerkrachten reünie in kasteel Hoensbroek! (“We zijn gewoon binnengelopen en hebben heerlijk mee gegeten!” )

Jij komt er niet in

Micha en Olivier waren een onafscheidelijk duo in die tijd. Twee “metalheads!”. Ook altijd in voor een geintje! Al wist je het met Micha nooit zeker. Die kon echt een “Pokerface” houden als hij iets onnozels zei….Ik kreeg een uitnodiging in handen gedrukt voor een (verjaardags?)feestje wat hij samen met Sigrid hield in een kantine in Nuth. Okee leuk! Sigrid had mij uitgenodigd en die Micha had ik terloops wel eens gezien maar verder nooit gesproken. Ik kom binnen, wordt opgetild en sta weer buiten! “Nee, jij komt er niet in!” Huh???? “Maar ik…?” Klak, voor mijn neus wordt de deur weer dicht getrokken. De al aanwezige gasten schrokken zich ook kapot! “Nee, hij komt er niet in!” Ik was witheet! Heb gepraat als Brugman, snapte er niks van! En al die tijd lag Micha achter de deur in een deuk. “Eens kijken hoe boos ik hem kan krijgen!” Toen hij de deur even later opende en hij met een gortdroge grap de boel weer wist te relativeren was dit de basis van een leuke vriendschap! Heel wat op stap geweest met die twee! Naar de koempel! Naar de Rumpenlinde!

Pianovirtuoos

Een van de grappen waar wij geen genoeg van konden krijgen was als we een (onbekende) kroeg binnen kwamen en er een piano stond (bijna in elke kroeg toen) semi-nonchelant vragen of we mochten spelen…. Na een wat twijfelende blik ging de muziek dan uit en dan kropen we er achter. Pling….pling…. pling…. (nee, ik ben helaas niet muzikaal onderlegd en kan dan ook écht geen piano spelen).
“Mammaaaaaaaaaaahhhhhhhh Just killed a maaaaaaaaaan……”
Vals? Zeer!
Enthousiast en hard? Ontzettend!
Of de boyband klassieker…. “Babe….” (Micha en Olivier op de achtergrond: “Babeeeee”)
“I’m here again…. “(“I’m ba-hack again…”)
En als de barman dan geïrriteerd de muziek weer aanzette hadden we de grootste lol!

“Kom we gaan met hem praten!”
“Nee joh,” Remi keek nog eens in zijn richting: “Ik vond het echt een vreselijke vent toen!”
Twee biertjes later schuifelden we door de menigte. Ik tik hem op de schouders en zet mijn grootste glimlach op.
“Dag meneer Custers!”
Hij draait zich om en…..

(Wordt vervolgd)

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.