Fotogedicht: Herfst in Parkstad

In Heerlen, Poëzie, Verhalen door Widdy72Plaats een reactie

De bossen zijn voorzichtig aan het roesten
Verse lucht wordt weer in de muffe stolpen geblazen
Zonnestralen vervagen onder de sluierende tintenkiller
Alleen de weggevaagde sporen geven een vermoeden waar warmte zich bevond
Stofdeeltjes spoelen weg met de druppels
die redelijk stoïcijns onder een vaste hoek inslaan
De lasten van de zomer worden schoongeveegd
Ingedroogde barsten vullen zich, modder ontstaat

inParkStad Advertentie

Op de wal aan de grens van ons huidige uiterste
kijk ik verlekkerd naar de bosstrook aan de rand van de overkant
Met krachtige halen poog ik de lucht over de afgrond heen naar me toe te snuiven
Om mezelf te laven en mijn binnenste alvast te laten wennen
Hoe hun bossen daar ruiken
Hoe het leven er geurt
Leren over hun gebruiken
en wat de mensen daar kleurt

Hoe ik hier nu weer kom?
Aan deze kloof van de utopie?
Wachten duurt zo lang
Ik wilde alvast zien

Nog een jaar en dik twee maanden, dan is het ook mijn bos!

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.