Bijsmans is niks gevraagd

In Had ik jou iets gevraagd?, Heerlen, Opinie, Verhalen door Paul Dolhain2 Reacties

Morgen is het precies twintig jaar geleden dat ik mijn contract tekende bij het oudste café van Limburg. Ik ben er alweer tien jaar geleden gestopt met werken. De tijd vliegt. Het liefst zou ik er morgen bier gaan drinken. Gewoon… om samen oude verhalen op te halen. Maar dat gaat helaas niet. Bijsmans is potdicht. Waarom? Bijs is helemaal niks gevraagd?

inParkStad Advertentie
Dag Bijsmans, hoe gaat het ermee?

Is dat een serieuze vraag? Ga je me nou echt vragen hoe het met me gaat?

Uhhh ja… dat is wel zo beleefd, toch?

Nou het gaat dus helemaal niet goed!

Zo’n vermoeden had half Heerlen al

Ik sta nog steeds hartstikke leeg. Al sinds juni 2016 wordt er al geen bier meer verkocht en komt er niemand meer bij me over de vloer.

Maar zit er wel wat schot in de zaak?

Schot in de zaak? Geen Limburgers, geen Schotten, geen Duitsers en zelfs geen Hollanders.

U heeft uw humor nog niet verloren zo te horen.

Je wordt wat melig hè… zo in je uppie. Zonder flauwekul. Er zijn enkele gegadigden heeft de brouwerij me gisteren gemeld. Dus ik heb hoop. Goede hoop.

En zijn dat dan belangstellenden die een café of een restaurant willen starten?

Beide. Zoals het bij Rob Vos ook was. Maar goed, voorlopig is er nog niks.

Ik wil zo graag weer eens bij u naar binnen. Lekker hangen aan de bar. De muren van Bijsmans aanschouwen.

Dan moet je wel je eigen bier meenemen en een barkruk. De bar staat er nog, maar de rest is allemaal weg.

Bent u wel nog in een beetje goede staat? Het ruikt redelijk onfris hier in elk geval.

Ik heb een lekkage gehad aan het dak. Maar dat is helemaal gerepareerd. Ik heb een nieuwe draagbalk gekregen. Verder heb ik wat last van mijn afvoer, maar goed dat is gebruikelijk op mijn leeftijd, hè?

U bent incontinent?

Als het veel geregend heeft en het vervolgens weer een tijdje droog is, dan ruik ik wat uit mijn achterste. Maar dat is normaal bij oude mensen.

Voelt u zich niet vreselijk eenzaam?

Absoluut. Ik sta hier al sinds 1722. Ik lijk wel een eenzame oudere. Sinds enkele jaren gaat de gemeente over de ouderenzorg. Om mij lijken ze zich niet te bekommeren. Ik was vroeger een instituut.

De raadsleden kwamen vroeger regelmatig bij u op bezoek, toch? Nu niet meer?

Ik heb helemaal niemand gezien. Vroeger kwamen ze bijna iedere dinsdag langs. Altijd heb ik gezwegen als het graf. Nu zie ik af en toe eens iemand langslopen. Ik verlang weer naar die goede oude tijd.

Wat mist u het meest van die goede ouwe tijd?

Carnaval. Vorig jaar stond Miserabel wel nog trouw buiten op de stoep te spelen tijdens de optocht. Maar niemand die met me kwam dansen. Mijn luiken waren gesloten. De ramen zijn mijn ogen. Ik hoorde ze wel, maar zag ze niet. Dat maakte me erg eenzaam.

Zal ik Geer & Goor eens bellen om te vragen of ze iets voor u kunnen betekenen met hun televisieprogramma Stevig Gebouwd?

Luister het gaat ontzettend slecht met me, maar zo kut gaat het nou ook alweer niet.

Ik voel toch ergens nog positiviteit bij u, klopt dat?

Jarenlang heb ik hier veel mensen over de vloer gehad. Ik was een ontmoetingsplek. Uit sommige ontmoetingen zijn vriendschappen ontstaan. Uit anderen zelfs huwelijken. Er moet toch iemand zijn die mij uit mijn lijden verlost. Ik heb daar nog wel vertrouwen in.

We zijn u ook absoluut niet vergeten. Het is alleen dat u zo ontzettend duur bent om even open te maken. Er moet iedere maand toch ruim 5200 euro voor u neergelegd worden. Dat is geen kattenpis.

Hou op over kattenpis. Laatst waren er weer een paar binnen. Gadverdamme zeg.

U begrijpt wat ik bedoel.

Stel een petitie op! Dat is toch helemaal in tegenwoordig? Ga handtekeningen scoren voor een referendum. Schrijf een brief aan de brouwerij. Je bent als afvallige horecaman toch begonnen met schrijven? Doe iets!

Ik zal de IBA eens aanschrijven.

Dan kan ik nog lang wachten.

Ik zal vanavond in ieder geval een goed glas bier op u drinken. Herinneringen ophalen over onze tijd samen. Het is toch een beetje jubileum voor ons tweetjes.

Proost! Op de bank neem ik aan? Met Geer en Goor op de televisie?

Nee, ergens op het Pancratiusplein. Het leven gaat door! Ook nu u gesloten bent.

Laat het smaken. Lul!

Over de schrijver

Paul Dolhain

interviewt voor inParkStad elke maand een markante plek in Heerlen. Op maandag kun je hem vlak voor de lunch horen op L1 radio waarin hij terugblikt op de afgelopen week. Je herkent hem misschien ook van de And're Hazes Band en als één helft van het duo Peul Jan. Kijk ook eens op zijn site.

2 reacties op “Bijsmans is niks gevraagd”

  1. Als je nu nog de naam van de nieuwe uitbater uit Bijs had weten te trekken was dit een sterk staaltje onderzoeksjournalistiek geweest. Maar een mooi verhaal is ook een mooi verhaal.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.