Franse les op de Franciscus Mavo – ‘Papa fume une pipe’

In Brunssum, Verhalen door Frits Hartgerink1 Reactie

Franse les

Franse les op de Fransiscus mavo! Wat een hel! Het vak “Engels” was prima te doen. Door de muziek op de radio en de vele series en films op tv had ik hier vrij weinig moeite mee. In 1988 ook nog, op vijftienjarige leeftijd, met mijn ouders op een lange vakantie geweest naar de verenigde staten dus ook het spreken ging mij erg goed af. Studeren hoefde ik na die vakantie niet meer! Ik kletste hele boekbesprekingen aan elkaar, ook al had ik alleen de verfilmde versie op videoband gehuurd! Op mijn eindlijst op de Mavo had ik dan ook een negen voor dat vak!

Maar ik herinner mij ook een vreselijke discussie op de Havo met de Engels leraar daar die al mijn “Amerikaanse” antwoorden fout telde omdat het niet “the Queen’s English” zou zijn! “Tsss, dan moet u het vak “Brits” noemen! “Engels”is een wereldtaal en of het nu Brits, Amerikaans of Australisch klinkt…. Engels is Engels!” was mijn bijdehante antwoord destijds. En daar sta ik nog steeds achter! Helaas dacht hij er anders over.

inParkStad Advertentie

Der-Die-Das

“Duits” is weer een ander verhaal! Hoewel bij ons de Duitse tv-zenders vaak opstonden (Ik was totaal in shock dat “Ein colt für alle falle” en “Raumschif Enterprise” Amerikaanse series bleken te zijn) en hoewel ik ook dankzij de muzieksmaak van mijn ouders helaas veel, heel veel schlagerliedjes mee weet te zingen (vooral als ik gedronken heb) heeft de Duitse taal mij nooit echt gelegen. Meneer Cremer en later, op de Havo, meneer Gralla hebben écht hun best gedaan maar de “der-die-das” rijtjes heb ik vervloekt. Oh, Ik red me best wel hoor als ik in Aken of Venlo ben. (Waarom praat iedereen daar Duits trouwens???? Zelfs de menukaarten zijn standaard Duits, ik moest laatst om een Nederlandse kaart vragen) maar ik spreek dusdanig slecht Duits dat Rudi Carrel zou zeggen “ja aber also, das is nicht mehr normal!”

Franse les op de Franciscus mavo

Maar goed…Het Frans dus! Bij binnenkomst in de brugklas, de eerste Franse les, zat mevrouw Crijns al rokend (jawel, de leraren rookten gewoon in de klas) achter haar bureau.
“Bonjour, mes amis!”
En zelfs dat begreep ik al niet!
Eerst woordjes!
La chat!
Le chien!
Pfffff…. Stampen dan maar!

Je suis un chien

Op een scoutingkamp had ik me jaren eerder onsterfelijk belachelijk gemaakt toen de kampleiding me compleet verkeerde zinnetjes had geleerd op een kamp in de Belgische voerstreek. (Zo waren ze! De eikels!) Ik ging naar de boer, wiens weiland wij als kampterrein gebruikten en vroeg om een jerrycan water. “Bonjour! Je suis un chien!” (Hallo, ik ben een hond!) “Que?” (Ik til de lege jerrycan op) “Un Chien! Je suis un chien!” De boer gniffelt wat stom en haalt zijn vrouw en dochter er bij…. Ik blijf dat zinnetje maar herhalen. Ze lachen hard en brabbelen wat onverstaanbaars terug. “Verdomme! Je suis un chien!” “Oui oui… Woef woef!” Achter me hoor ik de rest nu ook lachen en langzaam komt het besef dat…. Enfin….

Hoger dan een vijf heb ik dan ook nooit gescoord voor dit vak. Zodra de mogelijkheid zich voordeed heb ik het vak laten vallen. Later, op vakanties, gelukkig toch hier en daar wat opgestoken en met handen en voeten erbij kan ik me nu best redelijk verstaanbaar maken in Frankrijk en België.

Papa fume une pipe

In de jaren 90 was in Oirsbeek jaarlijks een handbaltoernooi met Pinksteren. Niet dat we nou zo goed waren in handbal maar toch gaven we ons met een groep vrienden van jongerenvereniging Zibbith (die naam leg ik wel een andere keer uit) jaarlijks op voor dit sportfestijn! Lachen! Zo snel mogelijk gediskwalificeerd raken als team en dan lekker mogen aanschuiven op de feestavond. Midden in het spel onverwacht “stand en de bal” gaan spelen of tijdens de wedstrijd, achter de rug van de scheidsrechter, van shirt ruilen met een “tegenstander” (een vriend van jongerenvereniging Don Bosco) en dan kei vrolijk keihard met het “andere team” meespelen. Ik denk dat er maar weinig wedstrijden gespeeld zijn waar we niét voortijdig van het veld gestuurd zijn.

Een van de leuke dingen op zo’n feestavond om te doen was, als je genoeg moed ingedronken had, om aan de tafel van het Franse team (jawel, er waren meerderde teams uit verschillende landen aanwezig die mee deden, al speelden die uiteraard het spel iets serieuzer) te gaan staan, midden in de groep, en zonder uitleg “Mavo Frans” te gaan spreken met een van hen.
Serieus kijken, beetje dreigende houding en dan in iemands oor fluisteren:
“Papa fume une pipe…”
“Sorry?”(uitgesproken met állo állo accent)
“Le crayon de maman est dans le table du papa!”
(Samenzwerend knikken naar de inmiddels zenuwachtige jongen.)
“Ai don’t understend joe” (Denk er zelf een Peter Sellers accent bij)
“Oui…. C’est un livre”
En dan weer weglopen. De Fransman totaal in verwarring achterlatend…
Dat zal ze leren! Met hun rottaal!

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Eén reactie op “Franse les op de Franciscus Mavo – ‘Papa fume une pipe’”

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.