Frits is back

In Brunssum, Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

Waar waren we?
Hey, hallo! Da’s een tijdje terug! Hopelijk allemaal heerlijk uitgerust van een welverdiende vakantie? Mooi bij gebruind? Het is weer een tijdje geleden dat ik mijn laatste column heb aangeleverd bij inParkStad. Het was dan ook even een drukke periode.

inParkStad Advertentie

Een nieuwe baan

Ik moest mijn aandacht eventjes volledig richten op mijn nieuwe baan bij CMWW Brunssum/ Onderbanken en had daarom eventjes een ‘columnpauze’ nodig. Erg veel informatie en de eerste weken behoorlijk wat uren gedraaid. But I love it! Wat een geweldige werkplek. Een super gemotiveerd, vooruitstrevend team met enthousiaste collega’s die er vol voor willen gaan. Heerlijk om me weer eens, ouderwets, als een stagiair te voelen. Iedere dag leer ik weer iets nieuws bij en de ene uitdaging is nog niet afgerond of de volgende dient zich weer aan.

Lekker meedraaien

Het oude ‘scoutinggevoel‘ van het begeleiden van de kids bij het jeugd en jongerenwerk. Activiteiten opzetten en vervolgens lekker meedraaien. Zeiknat thuiskomen omdat ze mij weer moesten hebben bij de waterspelen. Mij weer lekker speels voelen omdat ik gehurkt achter een muurtje zit, met het ‘wapen’ voor de borst, rondzoekend naar ‘de vijand’ tijdens een paintbal activiteit.

Het Damn-ik-word-oud-gevoel als je in the basement (de jongerensoos van Schinveld) zegt dat je geen enkel nummer kent van rapper ‘Boef’. Vervolgens mag je de rest van de avond genieten van ‘liedjes’ als Habiba, Gewoon Boef (Beng beng), of Hosselen.

Nieuwe uitdaging

Het ‘Hoe-moet-ik-dat-dan-in-vredesnaam-aanpakken’-gevoel bij het oppakken van verschillende casussen in het maatschappelijk werk. Alles is nieuw. Ik heb dan wel een hoop ervaring in de gehandicaptenzorg maar ik werk nu met elke doelgroep, behalve… Het is heerlijk. Mezelf weer uitdagen. Tuurlijk ga ik dit onder de knie krijgen. Bam!

Het ‘Tjonge-wat-hebben-wij-het-eigenlijk-toch-goed’-gevoel als je de verhalen hoort van statushouders die onder erbarmelijke omstandigheden hun land moesten verlaten. Mensen die zó lief zijn, die zó hun best doen en dagelijks moeten vechten tegen de vooroordelen die wij, Nederlanders, door onze strot geduwd krijgen door de media.
Uiteraard zullen er tal van gevallen zijn van mensen die misbruik maken van onze gastvrijheid… Tuurlijk. Maar de afgelopen maanden heb ik zelf mogen ervaren dat er ook veel, heel veel mensen zijn die echt hun best doen. Mensen die zich bijna schamen om moslim te zijn (hun eigen woorden) omdat dit ‘zo negatief klinkt’. Mensen die er echt alles aan doen om te integreren. Mensen die je maar hoeft op te bellen met de vraag of ze mee willen helpen met collecteren voor het Oranjefonds en ze staan er. Mensen die compleet belangeloos meehelpen het jeugdhonk in Jabeek te schilderen. Mensen die met enorm enthousiasme kinderen begeleiden op het OLS in Merkelbeek. Kortom mensen die over het hoofd gezien worden door al die negatieve verhalen, veroorzaakt door een handvol asielzoekers die het verpesten voor de grote meerderheid. Nee, dit zijn geen gelukzoekers. Dit zijn mensen die, ondanks alle ellende waar zij mee geconfronteerd zijn, de schouders eronder zetten en ervoor gaan. Iets waar wij, ook ik, iets van kunnen leren. Ik ben dan ook dankbaar dat ik deze mensen heb leren kennen!

Een steentje bijdragen

Het CMWW staat voor verbinden. Verbinden van mensen. Verbinden van buurten. Jong, oud, rijk, arm. Mensen die elkaar (nog) niet kennen. Mensen die ervoor gaan. En dan ook nog de kracht bij deze mensen zelf laten zitten. Kortom, ik voel me hier enorm op mijn plek en zie dan ook heel wat uitdagingen om hier mijn steentje aan bij te dragen.

Het is een super werkplek maar, zeker in het begin, kost het ook veel energie. Ik zat een jaar thuis en heb hard moeten werken om volledig terug in mijn kracht te komen nadat ik was uitgevallen bij een agressie-escalatie op mijn oude werkplek. En dat merkte ik. Als ik thuiskwam was ik erg moe. En daar leed mijn schrijfwerk voor deze website onder. Ik heb in de eerste weken wel nog van alles op papier gezet maar merkte dat deze columns niet zo sterk meer waren. Zo had ik een column geschreven over het OLS waar wij, samen met een geweldige groep vrijwilligers en statushouders, het kinjerdurp draaiden. Ik had de column klaar… Las hem nog eens door en: Nee, dat was het toch niet. Waarom niet? Ik kon er niet echt de vinger op leggen. Te veel feiten… te weinig humor. Oké, dan maar een andere column over…. Over…? Tja, waar kon ik nou wat over schrijven? Gelukkig had ik hier en daar wat trefwoorden opgeschreven voor mogelijk toekomstige columns.

Stoppen is te drastisch

Nee, nee, dat had ik al eens behandeld. Nee, te zwaar onderwerp of té vergezocht. Snel, snel wat op schrijven (die verrekte deadline lag weer op de loer), maar ook dit werkte niet. Ermee stoppen dan maar? Nee, dat was ook meteen zo drastisch. Nou ja, dan maar eerst prioriteiten stellen. En die lagen toch echt bij het werk. Maar nu voel ik langzaam weer de inspiratie. De lijst met ideeën wordt weer langer en ik wil ook niet té lang pauze pakken, hè! Dus… Daar zijn we weer. Op naar een tweede ‘seizoen’ columns. Ik heb er zin in! Effe het lijstje erbij pakken. De St. Jan, de lagere school, jongerenvereniging OJ versus jongerenvereniging Zibbith. Genoeg verhalen meegemaakt tijdens militaire dienst. Misschien nog wat anekdotes over de ‘oude Mavo’, mijn nieuwe belevenissen bij CMWW. Die wilde ouzo-avond waardoor ik… Nou ja, verhalen genoeg te vertellen nog!
Ik zou zeggen, tot de volgende week. Dan staat de eerste ‘echte’ weer om 19.30 uur online op deze website.

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.