Fictie: Bloedbloemen – deel 3

In Fictie, Heerlen door Nancy Bastiaans-LommenPlaats een reactie

Bloedbloemen deel 3

Inspecteur Kel wil niets liever dan verdergaan met het verhoor. Niet alleen kent Helmy het vrouwelijke slachtoffer Nicole, maar ze heeft waarschijnlijk zeer belangrijke informatie. Toen hij het door de dader achtergelaten briefje uit de beroofde bloemenzaak voorlas, reageerde ze door ‘de rozenman‘ te zeggen. Zojuist had Erik hem al onderbroken en nu komt Pam vertellen dat het mannelijke slachtoffer geïdentificeerd is. ‘Het gaat om ene Theo van der Putten van de gemeentelijke reinigingsdienst. Hij was gister jarig,’ vertelt ze. André knikt en zegt: ‘Gevalletje pech hebben. Hij was gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Spijtig. Licht jij zijn familie in, Pam?

inParkStad Advertentie

Kel richt zijn blik weer op Helmy en vraagt haar om nader toe te lichten wat ze eerder bedoelde met ‘de rozenman’. Zowel hij als Erik gaan rechtop zitten en wachten gespannen af. Helmy vertelt: ‘Nicole en ik hebben elkaar leren kennen tijdens een zelfverdedingscursus op de Molenberg. Gister was onze laatste lesavond en we spraken af om met de groep aansluitend iets te gaan drinken in café Pelt. Zoals altijd kletsten we honderduit over niks, lekker geiten zeg maar. Midden in een lachbui viel Nicole ineens stil. Die blik in haar ogen, pure angst. Ik vroeg wat er aan de hand was. Het enige wat ze uitbracht was dat ‘de rozenman’ binnen was en dat ze zo snel mogelijk weg wilde. Ik ben met haar naar Café Bracke gegaan. De rest zou later volgen. Het was druk en de muziek stond te hard om elkaar te kunnen verstaan. Ik kreeg niet de kans om haar te vragen wie die ‘rozenman’ toch is en waar haar angst vandaan kwam. Niet veel later nam ik afscheid. Zij bleef nog even bij de rest die inmiddels ook binnen was en nu is ze dood.‘ Helmy kan haar tranen niet meer bedwingen. ‘Ik had bij haar moeten blijven, ‘ snikt ze. Erik zakt teleurgesteld onderuit terwijl André nog namen noteert van mensen die Helmy zich van gisteravond kan herinneren. ‘Ga maar naar huis Helmy, rust goed uit en dan zie ik je graag morgen om twee uur op het bureau. Praten we dan verder, oké?’ zegt Kel. Ze staat op, geeft de heren een hand en vertrekt.

Erik bladert in de roddelbladen die voor zijn neus op de tafel liggen en verzucht: ‘Nou, we zijn geen steek verder, baas.‘ Op datzelfde moment komt een agent met een man binnenlopen en stelt deze voor als Kasper van der Maesen. ‘Hij heeft gisteravond iets vreemds gezien in deze buurt,’ zegt de agent. (wordt vervolgd…)

Over de schrijver

Nancy Bastiaans-Lommen

is geboren en getogen in het centrum van Heerlen. Tot haar 36e heeft ze er gewoond en ook voor een groot deel haar werkzame leven als adviseur personeelszaken doorgebracht. Zo'n tien jaar geleden besloot ze met haar man de rust op te zoeken in het nabij gelegen Wijnandsrade. Inmiddels is ze teruggekeerd naar de stad waar haar hart ligt, Heerlen.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.