De verademing van beademing

In Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Vanaf dat moment
Dat je stoïcijns starend
Je diepe blauwe blikken
In onze comfort zone boorde
Vanaf dat moment
Dat gelispelde kreten
Al zuchtend en steunend
Zich vormden tot woorden
Vanaf dat moment
Dat je knikkende knieën
Al strekkend en rekkend
Onze rust wreed verstoorden
Vanaf dat moment
Dat je nieuwsgaring startte
Je twijfel ons pijnigde
Of alles wel zo hoorde

inParkStad Advertentie

Dat moment
Die momenten
Ze zweven in luchten
Van onmetelijke gehuchten
Vol sprookjesachtige zuchten
Waar ik steeds naar wil vluchten
Dat moment
Die momenten
Zo huilden mijn woorden
Door de zoom van de boorden
Voordat nietsontziende koorden
Ze trachtend beduusd verstoorden

Van gekoesterde blijdschap
En vreugdevolle verwantschap
Tot een vervolmaking van onze droom
Van voorzichtige vriendschap
En het talmend genootschap
Tot het afwerpen van al jouw schroom

Blijf gaan, blijf gaan, blijf gaan
Blijf, ga, blijf, ga
Blijf gaan, blijf gaan, blijf gaan

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.