Pinkpop – als bezoeker en begeleider

In Cultuur, Evenementen, Landgraaf, Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

Pinkpop

Het kaartje voor mij eerste pinkpop heb ik helaas direct weer moeten verkopen. We schrijven 1991, het jaar van Primus, Joe Jackson, Living Color en Lenny Kravitz. Ik moest ze nog een paar jaar missen. Helaas lag ik maandag 20 mei in mijn ‘verse’ uniform in een Schuttersput op de grote stille heide bij Hollandse Rading. Balend als een stekker! De verhalen dat het toch Oh-zo-gaaf was geweest maakten dat ik me het weekend erop alleen maar zieliger vond.

inParkStad Advertentie

Legendarische duik

Het jaar erop mocht ik dan eindelijk! Een van de eerste optredens aldaar was het vreemde Hallo Venray. De zanger zong met ontbloot bovenlijf en een raar -veel te klein- rood broekje met daaroverheen een panty óp hoge hakken een nummer, terwijl hij zijn evenwicht probeerde te bewaren op een pogostick. Ja hoor, leest u die zin gerust nog maar eens. Ik wacht wel even. Het optreden was….raar. Niet goed, ook echt niet slecht, maar gewoon… raar. Gelukkig was dit niet hét optreden waar Pinkpop 1992 bekend om is geworden. Nee, het was het jaar van Pearl Jam! Het jaar van dé duik in het publiek van zanger Eddie Vedder vanaf de TV mast. Gegarandeerd komt dit fragment de komende week weer langs in de verschillende programma’s over Pinkpop. Legendarisch. Het is nota bene door Jan Smeets zelf uitgeroepen tot het hoogtepunt van 47 edities. En ja…. Damn wat was dat een geweldig optreden!

Onnozele val

Het jaar erop, 1993. Weer zo’n supereditie. De zanger van Thelonius Monster die stoer langs de stellage naast het podium omhoog klimt valt bijna 15 meter omlaag. Hij rookt nog een sigaretje en loopt dan trillend (voortijdig) het podium af. Wat een afgang. Iedereen was diep teleurgesteld dat Alice in Chains afgezegd had. Oke, dan maar kijken naar het vervangende optreden van een, voor mij in ieder geval, nog onbekende band. Een kleine aardbeving later (gemeten door het KNMI) stapt Rage against the Machine het podium af. Killing in the name of wordt hét nummer van die zomer. The Black Crowes en Lenny Kravitz sluiten dat jaar op magnifieke wijze af. (Jaaaah! Toch nog Lenny)

Pinkpop – programma gemist

Het jaar erop een moshpit jaar met bands als Therapy en the Urban dance squad. En zo bleven we gaan en bleven we gaan. The Smashing Pumpkins, Live, Bush, Anouk (en het ei-incident). Noem ze op en we hebben ze zien langskomen. Of niet. Er zijn ook edities dat je op weg naar huis je programmaboekje doorkijkt en dan pas ziet welke artiesten opgetreden hadden. Maar ja, wat we gemist hadden konden we meestal alsnog op Rock Werchter inhalen. Maar Rock Werchter, dat is weer een hoofdstuk apart. Het laatste jaar dat ik zelf, als bezoeker, naar Pinkpop ben gegaan was de editie van 2000. De Dijk! Korn! Pearl Jam! Opnieuw een onvergetelijke editie! De laatste keer? Echt niet! Toen begon het pas!

Bellen met Pinkpop

We maken even een sprongetje naar het jaar 2002. Het zal oktober geweest zijn als ik de stoute schoenen aantrek en het nummer van Bureau Pinkpop bel. Een grommende stem aan de andere kant van de lijn… ‘Pinkpop, hallo?’ ‘Hallo meneer Smeets, U spreekt met Frits Hartgerink. Ik ben een activiteitenbegeleider van Op de Bies en ik zou graag een afspraak met U maken. Ik heb namelijk een leuk idee.’ Het jaar erop was het idee gewoon werkelijkheid geworden. Met “onze” jongens werken we mee op Pinkpop. Niet aan de zijlijn, oh nee! Onze jongens zijn ‘gewone’ medewerkers. T-shirt aan. Roze petje op. Bandje om de arm en daar gingen ze. Op camping C een milieuploeg en bij de informatiestand folders uitdelen. Op camping B met de milieuploeg van scouting Pius XII mee. En op het festival zelf mee in de milieudepots en de verschillende milieugroepen. Inmiddels werken de cliënten van Op de Bies er nu voor het 15e jaar. Sommige taken zijn weggevallen (informatiestand), andere er bij gekomen (Handtekeningen voor Amnesty, terrassen schoonmaken, Novib).

Amnesty was soms wel wat lastig. Ieder jaar kiezen zij een onderwerp waar zij actie voor voeren en in 2007 (denk ik) was het thema ‘seksueel misbruik van vrouwen in vluchteling/ tentenkampen in centraal Afrika’. Een mooi streven waar terecht aandacht voor gevraagd werd. Wij probeerden de cliënten uiteraard zo zelfstandig mogelijk hun taak uit te laten voeren. Nadat het doel aan de cliënt was uitgelegd mocht hij zelfstandig de festivalganger aanspreken en de handtekening vragen. ‘Snap je het?’ ‘Ja ja! Tuurlijk!’ Hij loopt naar een man in Motorhead-shirt en ik hoor hem zeggen: ‘Als je voor het verkrachten van vrouwen in Afrika bent moet je hier tekenen.’ Aaaaah! Gelukkig kon de man er hartelijk om lachen en heeft hij tóch zijn handtekening geplaatst op het blad.

How are you doing?

We zijn bijna klaar met werken. We lopen over het pad achter de verkoopkraampjes en zien een grote tourbus het terrein op draaien. ‘Even wachten jongens, dit zijn waarschijnlijk artiesten.’ En ja hoor. Een beveiliger (voor het plaatje, twee meter groot, anderhalve meter breed) stapt uit en vraagt vriendelijk om Rage against the machine (Aaaah! Die van die aardbeving in ’93) even rustig de bus uit te laten zonder hen te bestormen voor een foto of een handtekening. Een redelijk en ook logisch verzoek. Ik zeg dat ik het begrijp en wil doorlopen met de groep. Voordat ik hier de kans toe krijg hangt er al een bandlid uit de bus. ‘Hey guys! How are you doing?’ Voor ik het weet staan de cliënten te knuffelen met de stoere rockers die twee uur later het publiek op de kop zetten met Bombtrack en , jawel, Killing in the name of.

Knuffelen met Jan Smeets

De cliënten vinden het nog ieder jaar een geweldige ervaring. Ze genieten met volle teugen van de sfeer. Als ze Jan Smeets tegenkomen dan stormen ze op hem af. Effe knuffelen en dankjewel zeggen. Hoe druk hij het ook heeft, die knuffel daar komt ie niet onder uit. Het doel wat ik destijds voor ogen had is inmiddels geheel verwezenlijkt. Het ‘plaatje’ is ‘gewoon’ geworden. Keek er in de eerste paar jaar nog wel eens iemand vreemd op als er een verstandelijk beperkt iemand de vraag stelde om je bordje op te tillen omdat hij de tafel wilde poetsen, tegenwoordig is dit de gewoonste zaak van de wereld. En zo hoort het!

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.