Alle kale mannen lijken op elkaar

In Brunssum, Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

kale mannen

Een tijd terug was er paniek op de woongroep waar ik destijds werkte. “Frits is op TV! Daar heb je hem! Met die witte jas aan!” Zucht. Nee, Herman den Blijker kookt duidelijk een stuk beter dan ik. Ja, we delen het kale en (oké, ik zal hem zelf inkoppen) het grote hoofd. Maar verder? Ondanks dat Herman een totaal ander accent heeft konden ze niet geloven dat ik dat niet was! ‘Jonguh! Dat is hem wél.’

inParkStad Advertentie

Kale mannen dna

Ik vertelde u destijds al dat mijn kaalheid niet als een verrassing kwam. Als kind had ik al geaccepteerd dat ook ik, net als mijn vader voor mij en zijn vader voor hem, kaal zou worden. Het was niet de vraag óf, maar wannéér.

Kaalgeschoren op appel

In militaire dienst liep een feestje weer eens uit de hand en Douma, een kale Fries, kwam de bar binnen met een tondeuse. ‘Wie durft?’ Nou, hoewel de een na de ander op de kruk voor hem ging zitten en er meer en meer bossen haar op de grond vielen, kreeg ik koudwatervrees. Zou ik ook? Tuurlijk! Lachen om de volgende ochtend met z’n allen kaal op appél te verschijnen, maar bij die andere jongens groeit het gegarandeerd terug. Maar stel… stel dat het dna in mijn hoofdhuid zou besluiten dat dit een mooi moment was om in staking te gaan? Dat ik nu, op mijn negentiende, voor de rest van mijn leven…? Ik had verdomme nog een halve pot gel in mijn kast staan. Zonde toch.

Ik besloot dan ook om het niet te doen. ‘Kom op Limbo! Niet zeiken, zitten!’ Uiteindelijk ben ik via het barraam naar buiten kunnen komen, voor ze me te pakken kregen. Ik zou het moment van definitieve kaalheid gelukkig nog enkele jaren uitstellen.

Bijknippen

Ik moet eerlijk zeggen dat ik, toen mijn haargrens echt naar achter begon te schuiven, er ook best lol om heb gehad. Ik had behoorlijke inhammen, dan kwam een rare strook haar, dwars over mijn hoofd en daarachter liep de kaalheid weer door. Als ik naar de kapper ging (jawel, ik ging nog gewoon naar de kapper) dan keek ik rond en probeerde het zo uit te kienen dat ik bij de leerling in de stoel kwam. Desnoods liet ik iemand voor gaan, als ik maar bij een leerlingkapper zou uitkomen. ‘Bijknippen alsjeblieft.’ De leerling begon te knippen. Praten over koetjes en kalfjes en uiteindelijk, na het uitvegen van de nek, kwam het.

De spiegel werd standaard achter je gehouden zodat je het resultaat van achteren kon bekijken. ‘Bent U tevreden?’ (ik hield mijn gezicht in de plooi, en onderdrukte een grijns). ‘Wat heb je nou gedaan?’ De leerling (in eerste instantie altijd verbaasd): ‘Wat bedoelt u?’ ‘Mijn kapsel? Wat heb je gedaan?’ (Net iets te hard zodat anderen het ook hoorden) ‘Euh…. Euh…. Ik heb alleen maar…’ ‘Heb je stukken uit mijn haar geschoren?’ ‘Euh, euh…’ (zenuwachtig om zich heen kijkend.) ‘Dat, dat is gewoon zo gegroeid… Dat…. Daar….Daar kan ik ook niks aan doen!’ ‘Waaaaaaat?’ ‘U…. U bent kaal aan het worden en….’ ‘Kaal? KAAL????!!!!’

Zodra de leerling bijna in paniek raakte knipogend en glimlachend de stoel uit stappen. Dat gezicht is goud waard!

Uiteindelijk dus maar alle moed opgegeven en mijn hoofd maar kaal geschoren. Wat een verlichting. ’s Morgens onder de douche met een mesje gauw erover heen en klaar.

Zo’n gezicht

Het komt regelmatig voor dat ik foto’s krijg doorgestuurd waar ‘ik’ op sta. Alleen, ik ben het niet. Onlangs nog kreeg ik een foto onder ogen van een man in Romeinenpak die op een stoel zit. U ziet de foto hierboven. En, eerlijk gezegd. Beetje eng dit. En dit is niet voor het eerst. Op een andere foto staat een kale hooligan een politieagent verrot te schelden. ‘Enne jong? Heftig weekend gehad?’ ‘Nee. Echt niet. Ik was het niet.’ Ik hou niet eens van voetbal.

Thuis heb ik een kastdeur volgeplakt met foto’s en ook hier zijn enkelen bij die mij zijn toegestuurd maar waar ik écht niets mee te maken heb. Een of andere benefietavond waar de gastheer namens ‘mij’ een mooie doos krijgt uitgereikt. Tjee zeg, zelfs de lichaamshouding klopt. Als ik niet beter wist zou ik zelf gaan twijfelen.

Kale mannen

Nou wil ik niet discrimineren maar is het dan écht zo dat wij, kale mannen, op elkaar lijken? Voorheen zag ik nooit dubbelgangers. Zullen we anders een clubje oprichten? The bald and the beautiful? Club Lambik? (Alhoewel, hij had nog zes haren!) Eenmaal per maand vergadering? Feestavonden?

Het grappige is dat ik tijdens het schrijven van dit stukje even pauze moest houden omdat ik voor het oranjefonds moest collecteren. Een mevrouw opende de deur en schrok zichtbaar! ‘Ik dacht dat U Gaston van de Postcodeloterij was!’ Zucht…Tja… Blijkbaar lijken wij, kale mannen, écht op elkaar.

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.