Hitte in Parkstad

In Gemeentes, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Vakantie

De wijzer tikt
De lucht verdicht
De warmte verhit

inParkStad Advertentie

Ik zit
Ik zie
Ik zweet

Verkwikkend zweet
Valt uiteen
Aan het eind
Van de loop
Van de straal
Waar de druppel verdampt
In het kielzog van begeerte
Aan de mondhoek van verlangen

Ik ontwaar mijn eigen ontwaken
Uit een wak van verdovende stilte
Mijn bloed kruipt traag door de gangen
Adrenaline lijkt door hitte bevangen
Ik recht mijn rug
Kom naar boven
En even, heel even
Komt de gedachte aan pen en papier
Die voor me op tafel liggen alhier
Totdat ik besef, het is maar een gedachte
Gelukkig ontspannen daal ik weer neer

De blik in de verte vertroebelt
De mist van hitte wordt allengs dichter
Verzengende vergezichten deinen op en neer
De flarden gedachten worden steeds lichter

De wijzer tikt
De deadline kruipt
Er komt niets uit

Ik hang
Erg vast
Ik slaap

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.