Fotogedicht: uitzicht Huls

In Heerlen, Landgraaf, Poëzie, Simpelveld door Widdy72Plaats een reactie

Op de middelste van drie of de uiterste kan ook
Kijk ik in een rechte lijn naar het hoogste punt
Daar hoop ik iets te zien, iets te ontwaren
Een bevestiging, een steun, een compagnon, een vriend

inParkStad Advertentie

In mijn verlangen zweef ik langzaam weg
Alsof mijn stappen lopen van top naar top
Van realiteit en ontkenning
Naar surrealisme van gewenning
Ik sla de armen die trekken van mij los
Voor één keer wil ik weg
Al is het slechts even
Ik vecht er niet tegen
Een niet aflatende weerzin van de infantiliteit
Van de gevestigde orden
Uit beschaafde oorden
Geeft deze vlucht enige mate van rechtvaardiging

Ik ontwaak door een warmte die opstijgt uit het dal aan mijn voeten
Het bewijs van de redding die nimmer ophoudt te bestaan
Het bewijs van de schoonheid, de idyllische betovering
Het bewijs van geluk, van eeuwige vertekening
Het contrast kan niet beter
Als de kleuren zich mengen
Daar waar grenzen vervagen
Gaan andere waarden wennen
Ik omarm die liefde, die warmte, die zegen
Dat gevoel dat niet stopt aan de rand van een naam
Want de kreet uit mijn hart die houd ik niet tegen
Die uit ik al schreeuwend en laat haar dan gaan

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.