Horrortocht met hyperventilatie

In Verhalen door Frits Hartgerink1 Reactie

Horrortocht

Daar zitten we dan, Rob en ik. In het donker te wachten. Een camouflagenet gespannen tussen twee bomen. Zelf zijn we ook gecamoufleerd. Eigenlijk zinloos, want je ziet geen hand voor ogen. We wachten nog niet op de eerste groep in deze horrortocht, dat zal nog wel een klein uurtje duren. Het wachten is op Ed, de broer van Rob, die blikjes bier haalt bij de lokale friture.

inParkStad Advertentie

We hadden destijds met de complete Kindervakantiewerkclub afgesproken om voor een bedrijf een teamuitje met horrortocht te organiseren. Straks staan we achter het camouflagenet, hopelijk onzichtbaar voor de mensen die de tocht gaan lopen. Als ze langs ons komen rennen we met een rotvaart naar voren en grijpen hen vast. Niet superspectaculair, maar we hebben maar een paar dagen voorbereidingstijd gehad.

Wachten dus. In het pikkedonker. Langs een vrij steile berg. Van bovenaf zien we een klein lampje snel op ons afkomen. Ons gesprek valt even stil. Het blijkt een fietslamp. De fietser is totaal in gedachten. Hij slingert alle kanten op en bijna van de weg af als Rob heel vriendelijk “Hoi” zegt. Ik kan het me voorstellen. Je neemt al een ‘enge’ afkorting door dat stikdonker bos en dan zitten daar twee kerels doodstil langs de weg… ‘Hoi’… Ik gok dat ie daarna altijd met plezier twee kilometer omfietste!

De horrortocht blijkt een succes en de enthousiaste reacties van de wandelaars doet ons besluiten om deze tochten vaker te organiseren. Al snel spreekt het zich rond en melden groepen zich aan. Niet alleen teamuitjes maar ook buurtverenigingen weten ons te vinden.

Bloedend op het dak

Goed, we gaan ons dus beter voorbereiden. Echte spectaculaire acts verzinnen. Bij de visvijver waar we zitten staat een kleine kiosk. We draaien er zwarte folie omheen. John heeft thuis een kist in elkaar getimmerd. Deze plaatsen we midden in de kiosk. Mijn rol is Igor, de gebochelde assistent (okee we halen onze horror-klassiekers een beetje door elkaar maar een kniesoor die daar moeilijk over doet.) Ik vang de groep op. Eerst wat spanning opbouwen. Dan de mensen de ‘graftombe’ in sturen waar ze oog in oog komen met de Vampier, die uit de kist herrijst. Tenslotte, als ze weer naar buiten gaan een laatste schrikmoment als Humphry hen bij hun hoofd grijpt vanaf het dak. Zo gezegd, zo gedaan.

Op een gegeven moment tikt een vrouw mij op de schouder. ‘Eng hoor’. Ze wijst naar de druppels bloed die vanaf het dak van de kiosk omlaag druipen. ‘Euh…? We hebben geen act waarbij bloed omlaag zou moeten druipen.’ Ik loop naar buiten en zie Humphry op het dak zitten. Met een diepe snijwond die hij probeert te deppen met een tissue. Hij heeft zich opengehaald aan een roestige spijker toen hij het dak op klom. Het doet wel pijn, maar hij wil geen spelbreker zijn.

Zombies en kettingzagen

Langzaam maar zeker krijgen de verschillende acts gedurende de volgende tochten die we organiseren vorm. De ideeën worden gaver en gaver! Een andere John (die om verwarring te voorkomen ‘Oeli’ werd genoemd) laat vanuit een hoge boom een pop omlaag vallen, Humphry heeft de kettingzaag van stal gehaald en ikzelf lig ingegraven onder de grond. Een jasje op me waarvan de mouw op een niet zichtbaar (voor de wandelaars) punt boven de grond komt voor de toevoer van wat zuurstof en iemand boven de grond erbij die me waarschuwt als de groep eraan komt, of kan ingrijpen als het mis gaat. Ik laat de eerste twee mensen van de groep passeren maar de derde grijp ik bij zijn been en trek ik omlaag! Wat kan er misgaan zou je denken?
Nou, veel dus!

Ik lig in een donker zandpad. De bult in de loopweg valt niet echt op. Degenen boven de grond hebben een keer ruiters te paard moeten overtuigen dat ze ECHT niet door konden rijden. Dat gewicht zou ik niet op me willen. Het hoogtepunt was het moment dat ik opeens voel dat er iemand over me heenloopt. ‘Verdomme,’ denk ik. ‘Niemand heeft me gewaarschuwd dat er een groep aan kwam!’ Ik laat de tweede persoon lopen en dan…. GRIJP! Ik voel een been en trek er hard aan. De gil die daarop volgt is oorverdovend! Ai…. Foutje… Een vader en moeder hebben met hun kroost hetzelfde pad uitgezocht voor een gezellige avondwandeling. Uiteraard niet wetend dat ze de route van ‘onze’ horrortocht volgen. En nu ligt moeder hysterisch te huilen in de struiken. ‘Euh…ja sorry…’

Horrortocht met Hyperventilatie

Toine en ‘Oeli’ (Sorry John, ik weet dat je een hekel aan deze naam hebt!) hebben een compleet fabricaat gemaakt waarbij een pop ingegraven ligt onder de grond. Ze hebben een touw bevestigd aan een springveer eronder en als ze op het juiste moment eraan trekken (zelf zijn ze uit het zicht van de groep uiteraard) dan springt de pop met een rotvaart omhoog en staat hij, vanuit het niets, pal voor hen! Geweldig plan! Deze avond moeten we de tocht organiseren voor de verpleegsters in opleiding in Heerlen. Het leuke is dat je aan het gegil in de verte al kunt inschatten hoe lang het nog ongeveer zal duren wanneer de groep zal arriveren bij ‘jouw’ punt.

Het eerste groepje komt aanwandelen. Zes dames en een ietwat oudere man (de leerkracht van de opleiding). De achterste twee dames zijn wat langzamer dus het voorste groepje blijft stilstaan totdat zij weer aangesloten zijn. Een meter verwijderd van de ingegraven pop. De dames giechelen wat af. ‘Wat ben ik geschrokken van die pop die uit die boom viel.’ De man blijkt minder onder de indruk. ‘Ik vind het maar flauwekul allemaal. Ik had er meer van verwa….’ hij zet een stap en… Ploink! Recht voor zijn neus verrijst de pop uit de grond. Hij valt om en… blijft liggen! Gelukkig wisten de dames hoe te handelen (verpleegsters hèh)! Het bleek dat deze meneer van schrik was gaan hyperventileren. Ik hoor Toine nog zeggen: ‘Zo, die zal niet meer beweren dat onze acts “flauw” zijn.’

Het grappige is dat ik zelf nog nooit zo’n tocht gelopen heb. Altijd alleen maar zelf als act meegedaan. Bestaan deze tochten nog binnen Parkstad? Worden ze nog georganiseerd? Lijkt me best gaaf om eens als ‘slachtoffer’ mee te lopen. Wie gaat er mee?

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Eén reactie op “Horrortocht met hyperventilatie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.