Het boek gaat dicht – het einde van een tijdperk –

In Mensen, Verhalen door Frits Hartgerink8 Reacties

Het boek gaat dicht

Een tijd terug vertelde ik U dat ik ga stoppen met mijn werkzaamheden binnen Op de Bies. Een moeilijke, heftige beslissing maar wel, voor mijn gevoel de juiste. Ik noemde de column viefenzeventig breeve, naar de hit Solicitere van de Janse Bagge bend. Dat was precies hetgeen ik nu moest gaan doen.

inParkStad Advertentie

Die column heeft wel een zeer positief effect gehad. Van alle kanten kreeg ik aanbiedingen van mensen om er op deze manier achter te komen wat ik nou wilde. En tja… Wat wil ik nou eigenlijk? Wil ik nog wel verder in de verstandelijk gehandicaptenzorg, of is dit juist een goed moment om het roer compleet om te gooien en iets compleet anders te gaan doen? Tot 1 juni zou ik nog in dienst zijn van Op de Bies en mocht ik nog niets concreets ondernemen. Wel kreeg ik de ruimte om rond te kijken en mee te draaien bij andere bedrijven/instellingen. Zo heb ik onder andere meegedraaid bij Koru Kerkrade (Psychiatrie), Pergamijn pretoriastraat (Dagbesteding verstandelijk gehandicapten), PSW (Dagbesteding Maasbracht en werkproject fitland) en Xonar (Jeugdzorg).

Het boek gaat dicht

Veel gesprekken gehad en veel nieuwe inzichten opgedaan. Ik wil dan ook iedereen oprecht bedanken voor het mogelijk maken dat ik deze mogelijkheden geboden kreeg. Ik heb hier echt een boost energie van gekregen! Het leek nog zover weg, 1 juni, maar nu is het dan toch écht zo ver! Zoals ze dan zeggen, het ene boek gaat dicht, een ander open. Maar jeez, wat ga ik het missen daar in Op de Bies! De cliënten met hun eerlijke, oprechte opmerkingen die vaak onbedoeld hilarisch waren! Loop je vrolijk zingend over de gang en dan word je aan je mouw getrokken, ‘zou je willen ophouden met zingen? Ik ben al een beetje misselijk en ben bang dat ik zo moet spugen.’ Euh okee. Daar gaat mijn droom om ooit aan Idols mee te doen.

Een cliënt, totaal Rodafan, die WEIGERT in de vulploeg van de supermarkt de ‘Ajax’ bij te vullen om de voor de hand liggende reden. Over het terrein wandelen, dat vaak een kwartier langer duurde omdat de een na de ander je iets te vertellen had of je spontaan een knuffel kwam geven. Als je om 14 uur ergens een afspraak had (twee minuten lopen), dan ging je om 13.45 uur de deur uit om zeker te weten dat je op tijd daar was!

Kabouterverhalen

De wekelijkse kabouterverhalen die ik een cliënt moest vertellen. Geen gewone, lieve sprookjes. Oh nee! Hoe gemener en bloederiger, hoe leuker hij het vond. Vaak liepen de tranen over zijn wangen van het lachen. ‘Ik zwéér het Harry. Ik open mijn kofferbak, zit daar gewoon een kabouter in. Dus ikpák hem op, góói hem op de grond, til mijn voet op en….’ Een grote glimlach op zijn gezicht: ‘Spletch!’ roept hij, gierend van het lachen. ‘En die kabouter, húilen he. En blóeden. Boh.’ En dan uiteraard de verbaasde gezichten van de mensen om ons heen die er niets van snapten. Nee, het was écht een inside grapje tussen Harry en mij.

Een cliënt die het écht be-lach-lijk en kinderachtig vond dat er een Sinterklaas in de supermarkt zat terwijl wij daar moesten vullen. Alleen, zodra hij uit mijn zicht verdwenen was, kroop hij razendsnel bij de Sint en vroeg om pepernoten. Zo kan ik nog wel even doorgaan, dat begrijpt U. Ik heb er uiteindelijk toch 22 jaar gewerkt en het was inmiddels MIJN Op de Bies geworden. Ik had verwacht dat ik er mijn pensioen zou gaan halen. Helaas, door onvoorziene omstandigheden mocht dit niet zo zijn. Is dat erg? Nee hoor. Het leven loopt zoals het loopt en ik heb een prachttijd om op terug te kijken. Ik wil dan ook alle cliënten, collega’s en medewerkers van Op de Bies hartelijk bedanken voor de prachttijd die ik daar gehad heb. Hetzelfde geldt uiteraard ook voor de medewerkers van alle werkprojecten waar wij onze mensen aan het échte werk mochten laten proeven. In het bijzonder noem ik: Roda, De C1000/ Jumbo vestigingen in Landgraaf en het Charlemagne college, afdeling Eijkhagen.

Nieuwe uitdaging

Nu ga ik mij richten op nieuwe uitdagingen. Want… jawel… Eindelijk mag ik het vertellen… Ik heb een nieuwe baan! En wát voor een. Vanaf 1 juni ben ik werkzaam bij CMWW Brunssum/Onderbanken. Daar ga ik de vrijwilligers aansturen. Bij jeugd en jongerenwerk, het repaircafé, de belbus, tafeltje dek je. Iets compleet anders, maar daarin zit natuurlijk ook de uitdaging. Iedere dag een ander programma en ontzettend veel afwisseling in mijn werkweek.

Afscheid valt zwaar

Maar eerst morgen het definitieve afscheid. Het laatste rondje maken over het terrein. De laatste keer ‘mijn’ leerwerkplaats bezoeken en ’s avonds ‘mijn’ woongroep met een vlaai. Het valt me zwaar, dat voel ik nu al. Maar het voelt ook goed nu. Na morgen gaat het boek ‘Op de Bies’ dicht en begin ik aan een nieuw avontuur. Een compleet lege bladzijde. Ik heb er zin in. We gaan knallen en ik weet zeker dat ik straks weer thuis kom met de zin: ‘Bohhhhhh wat heb ik gelachen vandaag.’

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

8 reacties op “Het boek gaat dicht – het einde van een tijdperk –”

  1. Buurman een geweldig verhaal.Ik wens je heel veel succes met je nieuwe baan. Maar dat zal zeker lukken Jessy

  2. Frits! Ik kwam toevallig je verhaal tegen op internet, wat dapper zeg deze stap. Good luck with your new job!!! Uit het oog maar niet uit mijn hart 😉 (best stagebegeleider I ever gehad heb)!! Ps: Per 1 juli heeft gemeente Onderbanken een inwoonster bij (off all places)!!! Dus watch OUT!! we weet kom ik je nog ergens tegen in een……..busje! 😀 Doei!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.