Fotogedicht: trappen Wilhelminaberg

In Landgraaf, Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Goed gemutst met welhaast vlinders in mijn buik
Loop ik over wat lijkt op een ijzeren ponton
De eerste blik is een plotse klap, onverwacht
Een omhoog welvend schakerend cordon

inParkStad Advertentie

Het is niet de illusie die het aanwakkert
dat we hier staan voor een vaalgroen geworden antracieten wand
De overgebleven waardeloze resten uit ónze gouden eeuw
die voor ons lijkt op te doemen als het schrikbeeld
Van de renner
Van de loper
De passant op zoek naar herkenning
Vijfhonderdenacht treden naar roem en glorie
Vijfhonderdenacht treden naar de uitweg van de schulp
Naar de vrijheid van onze gevangen blikken
Die hier eindeloos welig tieren
Onbegrensd verder turen dan onze omheinde bepakking

Het konisch effect zit tussen de oren
Van beneden kijkend lijkt de hemel nabij
Doch eenmaal onderweg haastig stijgend
Blijkt het een panoramische stap dichtbij

Eindelijk boven
Het verlangen wint het van de vermoeidheid
om het vergezicht te aanschouwen dat ons trekt als een magneet
Kijkend over de grenzen van Parkstad
Naar buurlanden
Naar buurdorpen
De wulpsheid van een regio in volle bloei van de lente
Niet die ene maar de echte
Alle zeurende pijntjes lijken gladgestreken van hierboven
Geen reliëf dat de broederschap verstoort of bemoeilijkt
Wat een rust, wat een oase
Weg vermoeiende façade

Vertwijfeld daal ik neder
Vijfhonderdenacht treden in gedachten
Vijfhonderdenacht redenen die verzachten
Weer terug naar de lagere realiteit

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.