Blunders en hoe daar mee om te gaan

In Verhalen door Frits Hartgerink1 Reactie

Hoe vaak ben ik met open gulp ergens binnen komen wandelen? Mijn ergste moment wat kleding betreft was het moment dat ik op mijn werk aankwam, niet alleen mijn t-shirt verkeerd om aan maar ook nog eens binnenstebuiten! Het labeltje hing dus goed zichtbaar voor iedereen onder mijn kin…. Tja… Gewoon lompe onhandigheid…. Blunders. Herkenbaar? Nog wat voorbeelden waarbij ik het liefst een week onvindbaar onder de dekens was verdwenen.

inParkStad Advertentie

Pinkpop 2011

Alle cliënten zijn naar huis en ik loop naar de vaste plek waar “onze groep” al sinds jaar en dag zit. Op de zitbanken bij het terras van het bargedeelte achter het tweede podium. Ik ga zo genieten van een heerlijk welverdiend koud biertje en een lekker broodje Shoarma. Ik zie hen al zitten maar besluit eerst voor het broodje te gaan. Als ik met het broodje naar hen toe wil lopen moet ik een klein plateau af. Het is spekglad door de regen. Ik loop en voel mijn voeten beginnen te glijden. Het is niet erg dát ik val, maar helaas op een voor iedereen op het terras goed zichtbare plek. En de manier waarop. Beide voeten vliegen in de lucht. Een keiharde smak op mijn rug. Het broodje shoarma wat mooi boven mij in de lucht is blijven zweven komt nu met een rotvaart op mij af. Boem! Klatsj!

Om mij heen valt het stil…. Even maar…. Wat te doen? Laten merken dat ik me pijn gedaan heb en ik me rot schaam? Nee…. Een tweede oplossing lijkt beter. Ik rol me om en begin het broodje te eten alsof het altijd al mijn bedoeling was om op deze plek liggend ‘ontspannen’ mijn broodje te eten. Helaas hou ik blijkbaar niemand voor de gek. Iedereen lacht me hartelijk uit.

Filmpje pakken

Als ik een film kijk, dan kijk ik ook. Ik zit echt in die film. Vooral, uiteraard, als ik in de bioscoop bent. Destijds dus ook bij de griezelfilm The sixth sense. Voor degenen die deze film niet kennen, een jongetje ziet geesten om zich heen in dagelijkse situaties en een psycholoog (gespeeld door Bruce Willis) probeert hem hierbij te helpen.

In het begin van de film wordt uitgelegd dat als de temperatuur van de kamer snel daalt dit betekent dat er een geest in de buurt is. Okee, de scene in kwestie. Het jongetje ligt in bed… Hij moet ontzettend plassen maar hij is doodsbang om weer oog in oog te komen met ‘dead people’. Uiteindelijk toch maar dat bed uit. Rennen over de gang naar het toilet. En nét op tijd kan hij zijn blaas legen. Zichtbaar ontspannen staart hij voor zich uit en… ziet een wolkje lucht uit zijn mond komen.

Het is ‘opeens’ koud op de badkamer en dat betekent…. Hij trekt zijn pyjamabroek omhoog en sprint zo hard als hij kan terug naar zijn bed. Hij duikt onder de dekens, grijpt naar zijn zaklamp, klikt deze aan en… staart recht in het gezicht van een ‘dood’ meisje bij hem onder de dekens! ‘AAAAAAAAAAAAAAAAH!’ Helaas ben ik de enige in de zaal die deze wending niet zag aankomen…. Ik ben dan ook de enige die hardop ‘AAAAAAAAAAAH’ roept. U kunt zich voorstellen dat de bulderlach van iedereen in de zaal niets te maken heeft met de film. Iedereen moet even omkijken naar die grote kerel die zich ‘even had laten gaan’.

Mis op de begrafenis

Het ergste zijn de blunders die je niet onopvallend op kunt lossen… De vader van een collega is overleden en samen met drie andere collega’s gaan we de begrafenismis bijwonen. Wij moeten even zoeken, zijn dus wat laat. Snel de auto parkeren, rennen en gelukkig zijn we nét op tijd in de kerk. De pastoor komt net het altaar op lopen. We schuiven een bank in en luisteren naar de inleiding van de mis. De pastoor begint plechtig: ‘We zijn vanmorgen bijeen gekomen om afscheid te nemen van mevrouw Janssen’. Mijn adem stokt. Mevrouw??? Janssen??? Voorzichtig tik ik de heer voor mij op de schouder. En ja hoor, zo’n vijfhonderd meter verderop blijkt nog een tweede kerk te staan. En laat daar nou toevallig ook een begrafenismis zijn! Het maakt niet uit hoe voorzichtig, het lukt je dan niet om onopvallend de kerk te verlaten.

Gezellig naar het Mecc

Twee weken geleden had ik het met u over mijn tijd bij de scouting. Als ‘teamuitje’ gingen we destijds met alle leiding naar het Mecc in Maastricht waar een sportbeurs was, Mecc-Actief. Het leuke was dat je verschillende sporten dan ook ter plekke kon uitproberen. Een partijtje voetbal, een mini hockeytoernooi etc.

Een sport sprong eruit. Hoog in het Mecc stond een indoor skibaan, gemaakt van speciale rubberen matten. Gaaf!!!! Daar moest en zou ik vanaf gaan! Een kwartier wachten in de rij en dan eindelijk boven. ‘Kan jij wel skiën?’ vraagt de beheerder nog terwijl ik de ski’s aan mijn laarzen bevestig. ‘Tuurlijk!’ Ik was destijds toch ook met de mavo op skikamp geweest! Ik ga staan en kijk steile baan naar beneden. Goh, vanaf hier kan je het hele Mecc zien.

Ik zet mij af… en val. Niet alleen val ik, was het dat maar. In een reflex grijp ik een van de matten vast, deze scheurt nu in… en in… en in…. Een paar tellen later lig ik onderaan, tussen tientallen matten. De baan is compleet gesloopt! Voordat de beheerder van de baan uit zijn ‘schok’ zou komen en op zoek zou gaan naar de dader ben ik er al tussenuit gepiept!

Ik heb daarna rustig, buiten het Mecc zitten wachten op de andere leiders. Uiteraard had iedereen alles gezien. Dat verhaal heb ik dan ook nog lang mogen aanhoren. Sterker nog, toen ik een paar weken geleden bij de scouting was voor het verhaal van twee weken geleden, zei Rob, een van de oudgedienden die nog steeds leider is daar ‘Weet je nog? Toen in de Mecc?’

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Eén reactie op “Blunders en hoe daar mee om te gaan”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.