Kameraad!

In Heerlen, Heerlense Helden, Mensen, Verhalen door Frits Hartgerink11 Reacties

kameraad

Op mijn veertiende kwam ik een keer thuis van een feestje waar stiekem alcohol geschonken werd. Veel had ik niet gedronken. (Hallo, ik was veertien! Na drie pilsjes stond ik op de kop.) maar het hakte er wel in. Onderweg op de fiets bedacht IK hoe ik het zo ging spelen dat mijn ouders niets zouden merken.

inParkStad Advertentie

‘Hallo’

Ik loop gewoon achterom naar binnen, Zeg ze ‘hallo’ en loop in een rechte lijn naar boven met de smoes dat ik moe ben. Kom op. Een rechte lijn. Dat moet toch lukken? Zo gezegd, zo gedaan. Fiets in het stalletje gezet. Achterdeur open en… Shit… bezoek. Dat betekent dat ik niet direct door kan lopen.

Goed, jas ophangen, terug lopen en er dan eventjes, kort maar net lang genoeg, er bij zitten. Niet te veel praten want dat gaat opvallen. Ik loop binnen… ‘Hallo.’ (Shit, nét iets te vrolijk.) Ik loop (in een rechte lijn, tenminste zo voelt het wel) door de woonkamer, op weg naar de kapstok. Terwijl ik daar loop merk ik dat het stil valt in de kamer. Vier paar ogen volgen mij.

‘Was het leuk?’
‘Huh huh’ (Kom op, nuchter zijn. Ze mogen niets merken) Terug lopen. (Lacht ome Jan nou? Heeft hij iets door?) Een krukje pakken en gaan zitten. Ik ga zitten, naast de kruk. Bam! Het wordt ijzig stil in de kamer. Ome Jan moet stiekem lachen maar hij durft niet echt, zo zie ik aan hem. Ik kijk naar mijn vader vanaf de grond. Hij is zeerrrrr boos. Ik kijk naar mijn moeder. Met een (veel te) kalme stem en een blik in haar ogen die boekdelen spreekt hoor ik haar zeggen: ‘Ga maar naar bed…. We praten morgen wel….. Kameraad!’

Ai…. Het woord is gevallen! ‘Kameraad’! Als ik iets geflikt had vroeger kwam de communist in mijn moeder boven. Als dat woord viel WIST ik dat ik een groot probleem had.

Kameraad

De dag erop in bed blijven liggen totdat ik mijn plas ECHT niet meer op kon houden. Zachtjes naar beneden. Voorzichtig de deur naar de woonkamer openen. ‘Goedemor…’ ‘ZO KAMERAAD! Dus jij had te veel gedronken!’ De rest zal ik jullie besparen. Laten we het erop houden dat het een lange zware ochtend was voor me.

Luister kameraad

Volgens mij had iedereen dat vroeger thuis wel, een anti-koosnaampje! Oh het klinkt vriendelijk, tuurlijk! ‘Vriend’ (‘Luister eens goed, vriend!’) of als ze je opeens bij je volledige naam aanspreken! Ai…. Dan wist je dat je fout zat! En toch, als het woord ‘Kameraad’ nu in een gesprek valt moet ik een glimlach onderdrukken. En ja, ik heb mezelf op het werk ook wel eens betrapt dat ik een cliënt aansprak met de woorden ‘Luister kameraad’. Dank je mam.

Belletje trekken

Mijn moeder was een geweldig mens! Een lieve vrouw, Ze hield van de gezelligheid thuis. Altijd wel (zelfgemaakte) hapjes in het weekend op tafel. Een vrouw met humor. Ik vergeet nooit dat we langs de kerk liepen en ze opeens samenzwerend in mijn oor fluisterde ‘Zullen we belletje trekken bij de pastoor?’ Voordat ik kon reageren had ze het al gedaan. Een kei-harde DING-DONG weerklonk en mijn eerste instinct zei ‘Rennen!’ Mijn moeder bleef rustig lopen. ‘De pastoor zal toch nooit denken dat wij dat waren.’

De verschrikkeljke sneeuwman

Enorm sociaal. Er was altijd wel bezoek over de vloer of dat er mensen de tuinpoort stonden te kletsen. Nu ik er zo over nadenken had ze ook een beetje gemeen gevoel voor humor. Zo heeft ze me een winter lang wijs gemaakt dat de ‘verschrikkelijke sneeuwman’ in Hoensbroek, in het veld achter de randweg, gesignaleerd was. Als bewijs liet ze me de verse (met haar laarzen in de sneeuw uitgetrapte) sporen zien. In paniek dat ik was. En een lol dat ze had. Ben bang dat ik dat ‘gemene’ stukje humor van haar geërfd heb.

De moed erin houden

Halverwege jaren 80 werd reuma bij haar geconstateerd en fysiek ging ze snel achteruit. Mijn vader was net met pensioen en, dit heb ik al eerder verteld, hij heeft haar tot de laatste dag verzorgd. Maar wat me het meeste is bijgebleven is dat ze samen hun gevoel voor humor nooit verloren hebben. Nooit was ze het zielige vrouwtje in de rolstoel. Ze hield de moed erin! Samen de schouders eronder en er het beste van maken.

Uiteindelijk is ze op 15 april 2007 overleden. En, hoe raar dat ook klinkt, dat was goed zo. De laatste paar jaar had ze longkanker en zienderogen ging ze achteruit. Het kostte haar veel moeite om het bed uit te komen de laatste maanden. Maar toch, iedere keer als er bezoek was kwam ze, al was het maar eventjes, er bij zitten. ’s Middags nog een prachtig gesprek met haar gehad. Over hoe haar leven voltooid was en dat ze trots op pap en mij was. Nooit bij de pakken gaan neerzitten en ‘Geneete van het leven’, zoals ze dat een paar maanden eerder, op mijn huwelijk, voor ons gezongen had.

’s Avonds, om 21 uur, kreeg ik telefoon. Het ziekenhuis. Ze was rustig ingeslapen.

Tien jaar later

Het is erg raar te constateren dat er nu tien jaar voorbij zijn. Tien jaar dat ik haar niet meer heb horen lachen. Tien jaar dat we niet meer hebben bijgekletst! En toch, soms als het buiten wat koud is en ik snel naar buiten wil lopen hoor ik zo’n stemmetje in mijn achterhoofd: ‘Zeg kameraad! Zou jij geen jas aan doen?’

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

11 reacties op “Kameraad!”

  1. Zó herkenbaar! En inderdaad Frits, je moeder was een geweldig mens. Ik kwam heel graag bij je ouders. Altijd geïnteresseerd in de mensen om hun heen en altijd tijd voor een praatje. En had je moeder een feestje dan liet ze zich niet weerhouden om veel pret te maken, al moest ze daarna, vanwege haar reuma twee dagen ” plat”. En wat was ze trots op jou en wat zou ze dít stukje geweldig vinden. Ik ook trouwens!

  2. Geweldig geweldig stuk weer vriend 😉 …. ik hoorde je moeder gewoon tijdens het lezen van je stukje!!! En een klein traantje! Want wat was ik dol op je ouders… je moeder was de stoerste van alle moeders ondanks dat ze wat ouder was! Als jij op vakantie was ging ik toch gewoon op langs, Frits of geen Frits! Gezelligheid ten top!!! Mooie herinnering voor jou maar ook voor mij en vele anderen!

  3. Super Frits ! Je moeder was top ! En gelache wat we met haar hebben . De vakantie in Noordwijk … in de lift ?en ook hoe trots ze altijd op jou was ! Een positiever persoon als haar kom ik niet vaak meer tegen..! Dikke kus voor jou omdat je het zo goed doet !

  4. Dat zei mijn moeder ook altijd tegen mij. Dink d’r um kameraad….. oei oei oei. Dat was een slecht teken dan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.