Fotogedicht: Stadspark Kerkrade

In Poëzie door Widdy72Plaats een reactie

Een hellend vlak aan de rand van het plateau
strekt zich uit in de vorm van een mini-globe
Gezegend met glooiingen richting Anstelerbeek,
ingeklemd tussen de bewoonde werelden
Plotseling begrensd door een getransporteerde barrière

inParkStad Advertentie

Van zompig onderkomen bestaan getransformeerd
In het licht van de groepsdwang die we allen moeten ondergaan
Van versleten en oud
gebruikt en vies
Naar wederopbouw
opgeschud vernieuwd
Vooruitgang is een ander woord

Het wennen is mooi

De tocht voert gezwind vanuit de gemoedelijkheid
Rollend haast, zonder leuning
Langs de statige, brede en veelvuldig geprezen hoeder van alles
Langs een kabbelend vaartje vanaf de eruptie tot aan het dovend bassin
Herten burlen
Vogels tjilpen
Kinderen lachen
Van dominantie, van trotsheid, van plezier
Een sprankelende etude van het leven

Achterover liggend dromend
ontwaar ik die andere klanken
Te vaak ver weg
Nu eindelijk dichtbij
In dit park komen ze dan weer samen
De tonen van het koper en het hout
De slagen op het vel en het metaal
Mannen drinken
Vrouwen pronken
Kinderen lachen
Van dominantie, van trotsheid, van plezier
Na vier vervlogen jaren is het weer hier

Het stadspark bruist weer van nieuw leven
In de schemering van realiteit en droom
Ontwaar ik mijn eigen gedachten:
Adieë wa! Tot binnenkort, nog even!

Over de schrijver

Widdy72

Schrijft gedichten in het Nederlands en in het dialect. Soms gaat het puur om het delen van een gevoel. Af en toe is het onderwerp ingegeven vanuit de actualiteit. Maar altijd is alles doordrenkt van kreten recht uit het hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.