Meneer Hannen neemt wraak – deel 2

In Brunssum, Gemeentes, Verhalen door Frits Hartgerink2 Reacties

Franciscus mavo

Ik vertelde vorige week al dat de leerkrachten op de St. Franciscus mavo een leuk gevoel voor humor hadden. Toch was er ook een leraar die angst inboezemde. Dat was meneer Verhooren. Hij had een enorm sterke bril. Überhaupt had hij een strenge blik. Hij tolereerde dan ook niets. Geen gepraat in zijn les. Geen briefjes doorgeven. Niks. Stilte en opletten.

inParkStad Advertentie

Zero tolerance. Nog voordat deze term gemeengoed werd. Zijn strenge blik kwam deels ook door zijn glazen oog. Door die dikke bril staarde hij je zwijgend aan. Tenminste, dat gevoel gaf hij je. In het echt keek hij iedere leerling tegelijk zwijgend aan. Zag hij dat je zenuwachtig werd, dan had hij je. Dan wist hij dat je niet geleerd had. Het moet, vanuit zijn perspectief, een prachtig beeld zijn geweest. 25 leerlingen, met allemaal die blik als een angstig hert dat in de koplampen kijkt.

Onder drie ogen

Een jongen uit mijn klas had wat vragen over het huiswerk van morgen. Terwijl hij zijn vinger opstak hoorde je hem haast denken hoe hij dit moest aanpakken. Deze leerling had al een kleine reputatie opgebouwd wat betreft ‘foute’ opmerkingen. Hij bedoelde het echt goed. Het kwam er gewoon altijd ietwat ongelukkig uit. ‘Meneer?’ ‘Ja, zeg het eens!’ ‘Mag ik u na de les even…euh… even onder…. onder drie ogen spreken?’ Terwijl de leerlingen massaal naast de tafel hingen van het lachen kwam bij meneer Verhooren haast de stoom uit zijn oren van woede. ‘Ja…’, zei de leerling, ‘als ik onder 4 ogen gezegd had was het ook niet goed.’

Mijnheer Janssen

Was je goed in gymnastiek dan werd je apart genomen door de gymleraar, meneer Janssen. Je kreeg zijn beurs in handen gedrukt met de mededeling: ‘Haal even sigaren voor me. Jij hoeft niet mee te doen vandaag want je haalt toch wel een voldoende’. Sigaren van het merk Cherie La Paz Ik vergeet het nooit. Op de brommer, in je gympakje naar de sigarettenwinkel. Als je daar binnen kwam begroette de eigenaar steevast met: ‘Enne jong? Heeft meneer Janssen zijn sigaren op?’

Nu ik zo terugkijk op deze tijd doe ik dat met een  grote glimlach op mijn gezicht. Ik kan nog wel 100 verhalen vertellen over deze tijd. De skivakanties. De vreemde uitspraken van de leraar Duits: meneer Cremer! (“Jetzt kommen die Kamele”) Het stiekem roken in het fietsenhok. Twee frikandellen voor een gulden bij de lokale friture. Het bordje ‘Freu dich auf Hannen’ aan de muur.

Mijnheer Hannen

Maar goed, even terug naar het verhaal van vorige week. Mijnheer Hannen stond zichtbaar te genieten van het moment. Op dát…dat éne moment had hij ons in zijn macht. En dat moment kon hij niet zomaar voorbij laten gaan. Hij genoot er zichtbaar van. Daar stonden we dan. Vier ettertjes die het hele schooljaar zijn lessen moeilijk hadden gemaakt. Angstig. Waren we nou over, of niet? Kwam er een slecht nieuws gesprek? Kort en duidelijk overbrengen van het slechte nieuws zonder er omheen te draaien? Bij deze etterbakjes? Oh nee.

Betere wiskunde

‘Heren, ik heb slecht nieuws ben ik bang.’ We stopten met ademen. Oh shit. ‘We hebben ook over jullie vergaderd. Effe denken wat ze ook al weer zeiden…’ Hij stak op zijn gemak een sigaar aan en tuurde nadenkend in de verte. Angstzweet liep van mijn rug omlaag in de bilnaad. ‘Een iemand van jullie is niet over naar het volgend schooljaar.’ Aaah, dat is dus 25% kans dat ik diegene ben. Toch knap hoe snel de wiskundeskills toenemen op zo’n moment. ‘En… (vinger ging rond….) JIJ bent wel over’. De eerste vriend viel op zijn knieën en riep: ‘Yessss!’ ‘Ennnnn… Jij ook.’ De tweede vriend sprong een gat in de lucht. Maar mijn naam was nog niet genoemd. 50% kans nog maar dat het goed kwam. ‘En jij….ook.’ Ik kon weer ademen want hij wees mijn kant op. Ik wilde meneer Hannen om de nek vliegen en hem kussen. Maar onze vierde vriend was dus niet over. Hoe stoer ook. Op dat moment liepen de tranen wel even over zijn wangen. Wij, de drie jongens die wel over waren, voelden ons onmiddellijk vreselijk schuldig om onze uitbundige reactie. ‘Sorry man. Echt shit voor je.’ Maar was het écht zo? Of…? We keken meneer Hannen nog smekend aan. Zeg het! Zeg dat het een grapje was en dat we toch alle vier naar het volgend leerjaar mogen. Maar hij deed zijn rugzak om en liep fluitend weg… ‘Fijne middag nog, heren.’ Meneer Hannen had wraak genomen. Hij kon er weer een jaar tegenaan!

En nu, na al die jaren heb ik ook mijn wraak. Ik heb er namelijk zojuist een column over geschreven.

(Wie het eerste deel van dit verhaal heeft gemist, die vindt het hier)

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

2 reacties op “Meneer Hannen neemt wraak – deel 2”

  1. Weer een mooi verhaal!
    Meneer Verhooren riep je altijd bij de achternaam en dan stond je te beven. Een vriendin van mij reageerde niet toen ze met de achternaam werd aangesproken. De klas uit en de volgende dag kwam haar moeder naar school. Deze vertelde meneer Verhoren dat hij ook graag netjes wilde benaderd worden en aangesproken als Meneer Verhoren en niet als alleen maar Verhoren. Dhr Jos Verhooren heeft toen door het stof moeten kruipen. Vanaf die tijd werden we wel met de hele naam aangesproken.

    Meneer Cremers die keek altijd of hij een stelletje kon vormen.
    Sprak je bijvoorbeeld met je buurman dan riep hij alweer eine neue, liebe! Of je hadden onenigheid met een jongen dan was zijn standaard zin : Wass sich neckt dass liebt sich!

    Groetjes. Ingrid van Erp Kuijken

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.