Meneer Hannen neemt wraak – deel 1

In Brunssum, Verhalen door Frits Hartgerink17 Reacties

Franciscus mavo

Verschillende oud-klasgenoten vragen me regelmatig wanneer ik nu EINDELIJK eens ga praten over de tijd op de St Franciscus Mavo in Treebeek. Ga er maar eens goed voor zitten want daar wordt het inderdaad eens tijd voor.
De St Franciscus was een kleine school. Wás ja. Helaas is het gebouw in 2013 na jarenlange leegstand met de grond gelijk gemaakt. Ik reed er nog regelmatig langs en kon dan een weemoedige glimlach niet onderdrukken. Wat een geweldige pubertijd heb ik daar gehad. Het was echt een gezellige school. Streng, maar gezellig. Iedereen kende iedereen. Was je te laat of een dagje afwezig dan viel dat op. Spijbelen was dus vrijwel onmogelijk. De leerkrachten belden regelmatig naar huis en je ouders waren dus PRECIES op de hoogte van hetgeen je allemaal ‘flikte’. Niks was meer schrikken dan mevrouw Weerts aan de telefoon: ‘Mag ik je moeder even?’

inParkStad Advertentie

Gevoel voor humor

De leerkrachten hadden ook best gevoel voor humor. Had je een grap uitgehaald dan konden ze hier best mee lachen. Je kwam er vaak mee weg. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ‘we’ in de winter met een grote groep leerlingen de deur van de lerarenkamer (die in een gebouwtje los van het school gebouw stond) hadden ingegraven met sneeuw. De deur was met geen mogelijkheid meer open te krijgen. Hoewel de leraren binnen stonden te schelden deed iedereen op het schoolplein alsof we hen niet hoorden. Groot was dan ook de hilariteit toen zij (allemaal toch al aardig op leeftijd) uit het raam moesten klimmen om buiten te komen. Tuurlijk waren er leraren boos maar over het algemeen kon iedereen hier wel om lachen.

Brugpiepers

De leerlingen uit de hogere klassen hadden weer hun eigen grappen om ons ‘brugpiepers’ te pakken. Zij stonden voor een groot raam en rolden een (hard) golfballetje naar ons toe. ‘Hey brugpieper, gooi eens terug!’ Imago was alles in die tijd en dus nam ik het balletje. Zette kracht en gooide het met een flinke worp terug. De oudere leerlingen zetten op dat moment allemaal een stap opzij. KLING! De conciërge stormt woedend naar buiten: ‘WIE HEEFT DAT RAAM INGEGOOID?’ Hij hoefde de rij vingers die in mijn richting wezen maar te volgen.

Ondersteboven

Meneer Packbier, een al wat oudere wiskundeleraar, liet zich eenmaal per jaar zo gek maken dat hij voor de klas, op zijn bureau, op zijn hoofd ging staan. ‘Meneer, klopt het dat u dat vroeger kon?’ Dit beaamde hij trots natuurlijk. ‘Vroeger misschien…Maar daar is hij nu te oud voor…’ zei dan een andere leerling. ‘Nou… Ik denk dat ik dat…’ ‘Nee meneer, dat moet u, op uw leeftijd, niet meer doen! Dat is gevaarl…’ en daar werd de stoel al naar achteren geschoven! ‘Te oud???? Ik zal jullie laten zien dat….’ Hop, daar ging hij. Voeten de lucht in, met een knalrood hoofd, maar hij deed het.

Tactisch voordeel

Vlak voor de zomervakantie stonden we met 4 vrienden er ‘kantje boord’ voor. We gingen nét wel over, of niet. Die vrijdag was de school gesloten. De leraren moesten vergaderen over de eindresultaten van de leerlingen. Die middag zou duidelijk worden wie er wel en wie er niet over zou gaan naar de derde klas. Wij lagen die hele middag, met een fikse knoop in de maag, bij zwembad de Zeekoelen in Brunssum.

Het was prachtig weer, maar zelfs het zwembad en volleybalveldje boden niet de afleiding waar we op hoopten. ‘Hoe laat zijn ze klaar met vergaderen?’ ‘Rond drie uur….’ Toen kwam iemand met het beste idee van de dag. ‘Als we nou rond half drie naar de school gaan? Wachten tot ze naar buiten zouden komen.’ Natuurlijk konden we geen invloed meer hebben op de uitslag (damn, waarom had ik niet net wat harder geleerd voor die proefwerkweek? Waarom moest ik zo lollig in de klas proberen te zijn en kon ik mijn bijdehante grappen niet voor me houden? Waarom niet wat meer onopvallend geweest het afgelopen jaar?), maar we zouden het in ieder geval eerder weten dan onze ouders. Een tactisch voordeel. We zouden hen in ieder geval al voorzichtig kunnen voorbereiden op.

Wraak

Het werd 14.45 uur. 14.50 uur. Het werd zelfs 15 uur. Maar er gebeurde niets. ‘Ze zouden nu toch echt klaar moeten zijn!’ Om 15.15 uur ging EIN-DE-LIJK de deur van de lerarenkamer open. Nu nog een leraar vangen die ons dit wel zou vertellen. ‘Nee!’ zei mevrouw Kerpentier: ‘Jullie krijgen vanmiddag telefoon en dan weten jullie het.’ Meneer Janssen weigerde ook. De ‘andere’ meneer Janssen keek ons vol medelijden aan (niet een blik waar je op dat moment op zit te wachten kan ik zeggen). Maar ook hij zweeg als het graf.

Uiteindelijk kwam meneer Hannen naar buiten. Hij keek ons aan met een mysterieuze glimlach. Een glinstering in zijn ogen. Het kan niet anders of ons angstzweet was te ruiken. En de blik in zijn ogen sprak boekdelen. Wraak! Wraak voor het keer op keer verstoren van zijn les. Wraak voor alle grappen die wij het afgelopen jaar uitgehaald hadden. Wraak voor het lezen van ‘Joop Klepzeiker’ boekjes tijdens ZIJN les. Nu was het zijn moment. En hij ging er van genieten. Iedereen die wel eens een ‘slecht nieuws gesprek’ heeft moeten voeren weet hoe je dit moet aanpakken. Vertel de boodschap kort en duidelijk. Geef de ontvanger ruimte om te reageren maar draai er vooral niet omheen. Maar dit was meneer Hannen’s moment. Hier had hij het hele jaar naar toe geleefd. Dit was genieten. En die ‘slecht nieuws gesprek’ regels lapte hij even aan zijn laars.

Wordt vervolgd…

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

17 reacties op “Meneer Hannen neemt wraak – deel 1”

  1. Geweldig dit, ook ik heb er op school gezeten, een GEWELDIGE tijd.
    Ik kijk uit naar het vervolg.

  2. Wat een super leuk verhaal, precies zoals ik me de school herinner. Een strenge doch gezellige educatie. Ik hoor me Mw. Weerts nog zeggen: “jongelui, jongelui ik geloof dat ik de touwtjes weer moet aantrekken”. Ben benieuwd naar het vervolg!!!

    1. Was een leuke tijd. Ingrid Kuijken, ik geloof dat wij bij elkaar in de klas hebben gezeten.

  3. Leuk dit! Heb ook op de mavo gezeten, oh yeahLieve meneer Hannen, is zelfs thuis gekomen voor oudergesprek! 😀 Meneer Cremer die altijd tegen me zei:”moet je weer pinkelen?” Ecc…..Frits, van welk jaar ben je?

  4. Geweldig Frits, ben benieuwd naar de volgende verhalen. Ik heb er ook gezeten en zie het helemaal voor mij ??

  5. Heerlijk om te lezen, zo leuk?? mevrouw Weerts zie ik geregeld, laat dit zeker lezen. ?

  6. Een heerlijke school met geweldige leraren en leraressen. Mevrouw Sonnenschein kon je zo lekker plagen. Meneer Henk Janssen, waarvan ik gehoord heb dat hij helaas overleden is, mis ik nog vaak. Softbal was mijn passie dus dan moest je iets doen waardoor je op de gang terecht kwam zodat ik fijn op het softbalveld kon vertoeven. Kon ik nog maar eens terug naar die tijd…..

  7. Prachtig dit te mogen lezen. En zo was het. Je kreeg wat je verdiende! Soms zelfs iets meer.
    Zuster Calasancta gaf me mee dat ik te hoog gegrepen had. Nou ja ik, mijn ouders dan. Ik had beter naar de LTS gegaan. En daar had ze gelijk in! Ik heb nog steeds een vak waar veel techniek bij komt kijken en dat vak beoeffen ik nog altijd met veel plezier! Alle leraren bedankt voor jullie geduld!
    Het was een prachtige tijd!!

  8. Heel leuk om te lezen, ik ben benieuwd naar het vervolg. Ook daar naar school gegaan, rond 1954 tot1960

  9. Ik zat bij Frits in de klas .leuk en bekend verhaal Frits . ? Ook erg leuk dit terug te lezen..zeker nu je eigen kinderen op en naar de middelbare school gaan

  10. haha, die “oudere” leraar Packbier, zal waarschijnlijk ergens in de 40 zijn geweest 🙂 Ik zat er rond 1980..

  11. Geweldig, ik zat op deze school in tijdvak 1967 – 1971, de allerlaatste klas van de Mulo. In 1968 kwamen de eerste Mavo leerlingen. Meneer Packbier gaf ook nog muziekles en ik mocht niet meezingen omdat ik zo vals zong…., hij kan het weten… En meneer Janssen die tekenen en Engels gaf en helaas geen orde kon houden, wat was het een lieve man en ook toen al had ik medelijden met hem…. Dan hadden we nog Atje, leraar natuurkunde of wiskunde…. Een speld kon je horen vallen in de klas. Als toch iemand probeerde wat uit te halen, dan kwam hij naast je staan, pakte je bij je oren en draaide deze rond als een kurkentrekker, ik was echt bang voor deze man. Dan had je nog meneer Gullikers, ook wiskunde en ook hij kon orde houden. Dan nog die leraar met die dikke sigaren, hij pafte wat af in de klas alsof het de gewoonste zaak van de wereld was…., en ja… In die tijd was dat ook zo….. Wat een herinneringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.