Een bewogen weekend

In Heerlen, Landgraaf, Verhalen door Jan WiddershovenPlaats een reactie

 

inParkStad Advertentie

Het is zaterdagochtend 7.20 uur. Voor het eerst schalt het over de gang: “Papa en mama, ik ben wakker!” Onze dochter Lieke is, zoals zo vaak, als eerste wakker. Niet veel later volgt haar oudere broer Stijn met dezelfde aanstekelijke lokroep. Normaal gesproken proberen we ze dan nog even met een kluitje het riet in te sturen en draaien mijn vrouw en ik ons nog eens om. Zo niet vandaag. Want vandaag is de eerste mooie dag van 2017! De hele week zijn we bestookt met alle fijne berichten over het  aanstormende lenteweer en nu zullen we er van genieten ook.

Op de fiets naar Schrieversheide

Tijdens het ontbijt smeden we de plannen. We beginnen met een fietstocht naar de Brunssummerheide. Oh wacht, fiets… helemaal vergeten. Die staat nog bij de fietsenmaker voor een beurt. Dan halen we die maar eerst op, wel zo makkelijk. Met ietwat vertraging gaat het dan toch per fiets richting Schrieversheide. Het is rustig onderweg en ook in de hei loopt het nog niet storm. Waar zijn toch al die mensen? Hoeven ze niet te genieten van het mooie weer? Des te beter voor ons denk ik dan maar. Later die dag volgen nog meer buitenactiviteiten. Voetballen op het grasveldje in onze wijk, verstoppertje spelen in het Kisselsbosje, bellenblazen in de tuin. De kinderen genieten en wij genieten mee.

Beweging op zondag

Op zondag volgt een stevige wandeling door Strijthagen en aansluitend mogen de kinderen de overgebleven energie lozen in het speeltuintje bij Snowworld. In de middag krijg ik al helemaal de kolder in de kop als ik besluit om te gaan hardlopen. Stijn vergezelt me op zijn fietsje. Nou ja, hij rijdt voorop en ik volg al proestend en steunend op enkele meters. Het wordt toch echt tijd om al die winterkilo’s, inclusief die van 2015 en 2016, kwijt te raken. Na een kilometertje of vijf bereik ik toch nog redelijk ongeschonden de thuishaven.

 

Met een voldaan gevoel plof ik zondagavond op de bank en denk terug aan het eerste mooie weekend van 2017. Zoals te doen gebruikelijk is bij velen besluit ik om al mijn vrienden op facebook te laten weten hoe goed mijn weekend wel niet is geweest. Als ik inlog wordt echter al snel duidelijk dat ik een hoop gemist heb dit weekend. Ik zie foto’s van lange rijen wachtende mensen in Heerlen. Sommigen wachten zelfs al sinds vrijdagavond om een kaartje te bemachtigen voor Pinkpop. Pinkpop? Dat is toch dat festival waar vroeger wiet werd gerookt onder het genot van psychedelische klanken die tot ver in de omtrek hoorbaar waren? Nu schenkt men ranja bij de vleet en luistert naar liedjes als “Kedeng kedeng”.

Bijrol voor Heerlen in verkiezingen

Dat is echter nog niet alles. Ik lees dat zelfs de ME paraat stond in Heerlen. En dat speciaal voor een rare kwast/een ongenode gast/die witte verfkwast (doorhalen wat niet van toepassing is). Nu we de verkiezingsuitslag kennen, is de vraag die de PVV zich stelt: ‘Waar was Geert toen Mark Rutte in Rotterdam de oorlog aan Turkije verklaarde ?’ Wij weten het: in Heerlen! Mark moet het geweten hebben. Hij moet hebben gedacht: ‘Ah, Geert zit in het diepe zuiden een beetje urban te doen. Laat ik nou eens toeslaan op het terrein waar hij normaal gesproken het alleenrecht claimt.’ Een verkiezingsstunt met een bijrolletje voor Heerlen.

Verongelijkt klein kind

Heel even over het Turkije-incident. Is het niet gewoon tenenkrommend om te zien hoe de wannabe dictator van de Bosporus nu zit te huilen als een verongelijkt klein kind? De man die zowat alle rechters in zijn land op straat heeft gezet. Zonder proces ook nog eens. De man die overweegt om de doodstraf weer opnieuw in te voeren. De man die, ondanks een negatief reisadvies, willens en wetens een Turkse minister ons land in laat smokkelen. En dat alleen omdat wij in Nederland niet willen meewerken aan een referendum dat hem nóg meer macht moet bezorgen. Gek hè? Als klap op de vuurpijl wil hij Nederland nu voor het Europees hof van de rechten van de mens dagen. Ja, die zin moest ik zelf ook twee keer lezen. Maar goed, ik dwaal af.

Gaat het nog wel goed met me?

Terwijl de berichten op Facebook tot me doordringen, krijg ik een naar en ongemakkelijk gevoel van binnen. Wat is er toch met me aan de hand? Gaat alles nog wel goed met me? Hoe durf ik? De hele stad is een vesting geworden. Een helikopter cirkelt onverstoorbaar boven het centrum. Lange rijen mensen in de stad. Iedereen is in rep en roer. De kaartjes voor “Pinkpop met een zachte G” gaan in de verkoop. Zijne gebleekte heiligheid zoekt in Heerlen naar de laatste Henk en Ingrids.  En ik? Ik zit potverdrie ongegeneerd te genieten van het mooie weer en alle prachtige zaken die inParkstad te vinden zijn. Sorry!

 

Over de schrijver

Jan Widdershoven

woont met vrouw en twee kinderen in Heerlen. Werkt parttime als software tester en de rest van de tijd houdt hij zich bezig met schrijven in de breedste zin van het woord. Sinds 21 juni 2019 is Jan voor twee jaar benoemd als Stadsdichter van Heerlen. Misschien ken je Jan ook als de andere helft van het duo Peul Jan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.