Een tocht vol trots: ‘ad Narragoniam’

In Verhalen door Jan Widdershoven1 Reactie

Een tocht vol trots: 'ad Narragoniam'

Deze week is de Blauw Sjuut weer uitgevaren. Voor mij elk jaar het moment dat ik besef: ‘Ok, nu komt de carnaval er écht aan!’ Al weken kriebelt het. Zeker dit jaar. Maar we mochten dan ook al wat pré-carnavalplezier beleven in onze regio. Van de bekende grote evenementen als ‘Oad op Nuij’, ‘De 11e van de 11e’, het ‘Medammecour on tour’ en het LVK tot aan allerhande minder bekende maar daardoor zeker niet minder belangrijke evenementen in elk dorp en elke stad.

inParkStad Advertentie

Onderdeel van de cultuur

Waar staat carnaval eigenlijk voor? Zoveel mensen, zoveel meningen. Voor mij heeft het vooral te maken met cultuur. Iets wat hoort bij de streek waar ik leef en waar ik vandaan kom. Iets wat hoort bij de mensen om me heen, waar ik me mee verbonden voel. Voor mij betekent carnaval het uitdragen van trots! En het vertrek van de Sjuut markeert juist dat moment waarop de ‘kriebel van de voorpret’ overgaat in kippenvel.

Feest van carnaval aankondigen

De tocht van de Sjuut heeft ook alles met trots te maken. Tijdens de vijfdaagse reis bezoekt de Sjuut talloze steden en dorpen in de Euregio om daar het feest van carnaval aan te kondigen: Ad Narragoniam! En zeg nu eerlijk, je gaat niet voor de lol zo uitgedost op een tot boot omgebouwde vrachtwagen staan in weer en wind. Nee, dat doe je vanuit overtuiging, een gevoel, een roeping… Trots!

Stilletjes genieten

Zelf reis ik voor mijn werk regelmatig door het land. En het is echt niet zo dat de wereld voor mij ophoudt bij Sittard, Roermond, Venlo, Weert of Mook. Maar als ik dan ’s avonds na zo’n tocht weer terugkom in het zuiden, als de glooiingen in het landschap weer zichtbaar worden, als je de contouren van je eigen stad weer ontwaart van ver… Tja, dan kan ik niet ontkennen dat ik met een glimlach op mijn gezicht stilletjes zit te genieten in de auto. En zo is dat altijd al geweest.

Lastig om afscheid te nemen

Ik zie mezelf nog als klein kind in de auto zitten. Met het gezin op vakantie naar Oostenrijk. Na een week of twee moeten we weer afscheid nemen. En afscheid nemen is wel een dingetje bij mij. Ik zit dan gewoon stilletjes te grienen in de auto op de achterbank. Ik heb het zo fijn gehad daar, ik wil niet meer weg. De imposante bergen, het prachtige meer, de leuke mensen… Waarom moeten we nu gaan?

Op zoek naar mijn herkenningspunt

Als we de Alpen achter ons laten, verandert mijn stemming langzaam. Overigens niet voordat ik mijn ouders met de hand op het hart heb laten zweren dat we volgend jaar weer teruggaan naar die plek in Oostenrijk. In Duitsland droom ik langzaam weg of kijk ik gefascineerd naar alle vrachtwagens die we inhalen. En al ver voor Aken zit ik tussen de twee voorstoelen te gluren of ik in de verte al het bord van C&A kan ontwaren dat pontificaal op de flat bij ’t Loon prijkt. In die tijd mijn baken, mijn herkenningspunt: we zijn weer thuis… Trots!

Veel prachtige ontmoetingen

Zo zie ik in gedachten het plezier dat de mannen van de Sjuut hebben tijdens hun tocht. Dit jaar alweer voor de 67e keer. Heel veel mooie momenten passeren de revue. Ontiegelijk veel prachtige ontmoetingen op de ankerplaatsen. Eén grote reis vol plezier. Maar ook die reis eindigt. Even slikken voor de mannen dat het avontuur weer voorbij is. Totdat ze op vrijdagavond door een enthousiaste menigte worden onthaald op het Pancratiusplein, hun thuishaven. In gedachten zie ik het verdriet van de mannen plaatsmaken voor trots.

Reizen en weer thuiskomen

Maar hoe komen deze gedachten nu zo ineens bij me op? Deze week was ik op bezoek bij mijn oma. Zij maakte in haar leven echt vele en verre reizen. Twee van haar zussen wonen al een hele tijd in De Nieuwe Wereld. Mijn oma vloog tot op hoge leeftijd talloze keren over de Atlantische Oceaan voor bezoekjes aan haar zussen. Een spannende onderneming voor een vrouw alleen. En toch flikt ze het steeds maar weer. Zij komt ook steeds weer terug. Terug naar haar familie, vrienden en bekenden. Terug naar haar land, streek en stad. Terug naar haar trots!

De reis van het leven

Inmiddels staat zij na een lang en gelukkig leven aan de vooravond van haar onvermijdelijke laatste reis. Tijdens mijn bezoek vroeg ik me af hoe iemand op dat moment zal terugkijken. Terugkijken op alles wat het leven heeft gebracht, zowel positief als negatief. Terugkijken op haar werk en hobby’s. Alle mensen die ze heeft ontmoet. Alle plekken die ze heeft bezocht. Kortom, terugkijken op de reis van het leven. Ik overzie natuurlijk niet haar hele leven. Ik zie alleen de herinneringen die ík van haar heb. Maar alles wat ik daar zie, vervult me met TROTS!

Alles komt samen

En zo komt alles deze week een beetje samen. Iedereen is eigenlijk constant op reis. Of je nu de vasteloavend aankondigt, of op vakantie gaat. Of het nu de reis van het leven is of de carnavalsoptocht. Het blijft maar doorgaan. Ik wens de bemanning van de Blauw Sjuut een behouden vaart en een fantastische terugkomst. Ik wens iedereen die iets met carnaval heeft een geweldige en gezellige Vasteloavend. En voor alle andere mensen: succes met je reis, waar die ook naartoe gaat. Maar bovenal voor iedereen: een TROTSE tocht!

Over de schrijver

Jan Widdershoven

woont met vrouw en twee kinderen in Heerlen. Werkt parttime als software tester en de rest van de tijd houdt hij zich bezig met schrijven in de breedste zin van het woord. Sinds 21 juni 2019 is Jan voor twee jaar benoemd als Stadsdichter van Heerlen. Misschien ken je Jan ook als de andere helft van het duo Peul Jan.

Eén reactie op “Een tocht vol trots: ‘ad Narragoniam’”

  1. Beste Jan, super leuk artikel maar heb 1 kleine aantekening. Het is Aod op Nuj. Dus met AOD en niet OAD. Dat is de reisorganisatie.ä

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.