Is iedereen al klaar voor de carnavalsdagen?

In Brunssum, Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

Hangen de pakjes al klaar? Schmink in de aanslag? Ik heb er zin in, moet ik zeggen. Sterker nog, gisteren was ik weer bij een zitting in Amstenrade. Toen had ik dit stuk al geschreven, maar ik durf op voorhand al te zeggen dat het behoorlijk gezellig was. Carnaval staat voor de deur, laat maar komen!

inParkStad Advertentie

Twee jaar geleden was ik ook op die zitting en toen eindigde de dag een beetje, euh, apart. Verkleed als ‘Discoboy’ compleet met Afropruik en flitsend wit pak met wijde pijpen. Ik had speciaal mijn ‘foute’ snor drie weken laten groeien. Kortom, het zag er lekker uit. Leuke middag, genoeg gedronken en met de taxi naar huis. Eenmaal uit de taxi merkte ik dat ik een gat in mijn jas had waardoor mijn sleutel was verdwenen. Eventjes had ik nog de hoop dat ik ooit een reservesleutel bij mijn vader thuis had gelegd, maar na een telefoontje vervloog die hoop. Tja, en nu dan? Uiteindelijk restte mij niets anders dan aanbellen bij de buurman en vragen of ik even via zijn balkon naar het mijne mocht klimmen… Had ik eigenlijk al vermeld dat mijn appartement op de elfde verdieping ligt?

Gelukkig had het ook gevroren

‘Jeez man! Heb je gedronken?’, vroeg de buurman. ‘Gelukkig wel, anders durf ik dit nooit’, antwoordde ik. Als extra bonus had het nog gevroren die dag dus de balustrade was spekglad. Het ijs eraf vegen en hup, het eerste been erover. Daarna het tweede been en daar stond ik dan. Op dat moment kreeg ik nog even een ingeving. ‘Mocht ik nou vallen, dan zeg dat ze mijn snor even afscheren.’ De buurman kon er niet om lachen. Twee tellen later stond ik op mijn eigen balkon en kon ik, na een ruitje te hebben ingetikt, weer binnenstappen. De dag erop keek ik naar beneden en zong ik de carnavalskraker ‘Nooooooooit meer doen. (Dat moeten we..)’.

De beste Donald Trump

Maar goed, het échte carnaval gaat komende week beginnen. Ik moet altijd lachen om de geheimzinnigheid die voor carnaval heerst. Wie trekt welk pakje aan? Sommige mensen weten ieder jaar zó origineel uit de hoek te komen. Zo ging een (mannelijke) collega vorig jaar op stap verkleed als Miley Cyrus. Om te janken, zo lelijk. Geweldig! Je kunt er donder op zeggen dat je veel Donald Trumps tegenkomt (I bet they look great! Just amazing! Great!). We laten ons verrassen. Benieuwd ook wie er dit jaar met dé carnavalskraker komt. Fabrizio? Beppie? Kartoesj? Op een gegeven moment maakt het ook geen bal meer uit welke liedjes er gedraaid worden. Maar het moeten wel Limburgse liedjes zijn, hè. Geen ’s nachts na tweeën of Paard in de gang in een Limburgse kroeg.

Welke kraker horen we dit jaar het vaakst?

Flauwekullen tijdens carnaval

Jaren geleden werkte ik als vrijwilliger bij een jongerenvereniging in Oirsbeek. Ook hier organiseerden we carnavalsavonden. Maar, om eerlijk te zijn, namen we ons werk niet heel serieus. Twee vrienden waren discjockey op een van die avonden en ze sloten een weddenschap af. Hoe vaak konden ze Van Eijsden tot de Mookerhei achter elkaar non-stop spelen voordat iemand dit zou merken? Volgens mij begon het pas bij de zevende keer op te vallen. Tot die tijd lalde de complete zaal zes keer hetzelfde liedje achter elkaar.

Recht op pauze

Diezelfde avond zat ik samen met John – een andere vriend – bij de bonnenverkoop. Niet de meest favoriete werkplek maar ja, je kunt er weinig tegenin brengen. Om het voor onszelf op te leuken, maakten we een aantal bordjes. Op bordje 1 stond Pauze. ‘Mag ik 10 bonnen?’, vroeg de eertste klant. ‘Het spijt me maar volgens de cao hebben we recht op een kwartier pauze. We hebben nu twee uur gewerkt en…Tja dat zijn nou eenmaal de regels hè.’ Tot onze grote verbazing accepteerde iedereen dit verhaal. De rij werd langer en langer. Soms hoorde je iemand mopperen: ‘waar sláát dit op?’ maar als we het dan uitlegden accepteerde iedereen het en bleef iedereen trouw wachten. Wij bleven hen ondertussen zwijgend aanstaren.

Met carnaval bestel je er 11 tegelijk

Tijd voor bordje 2: Vanavond alleen 11 bonnen. De eerste klant meldde zich met de vraag: ‘Mag ik 10 bonnen?’ Wijzend op ons bordje antwoordden we: ‘Nee sorry…’. ‘Huh, hoe zit dat dan?’  ‘Tja, carnaval hè… We mogen alleen 11 bonnen verkopen’. ‘Raar, maar oké, doe maar 11 dan’. Even later komt de volgende: ‘Mag ik 7 bonnen?’. Wij schudden ons hoofd en tikken weer op ons bordje. ‘Maar ik hoef er maar 7’, zegt de klant ietwat geïrriteerd. ‘Misschien kunt u even vragen of er nog iemand is die maar 4 bonnen nodig heeft. Dan komen jullie samen terug en…’ Woedend stormde hij weg, op zoek naar iemand van de organisatie. Ik hoef niet uit te leggen dat ik nooit meer samen met John werd ingezet.

Alaaf

Ik wens iedereen leuke carnavalsdagen! Ben voorzichtig en misschien komen we elkaar nog tegen. Benieuwd of we elkaar herkennen. Alaaf!

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.