A nightmare on the Emmaplein

In Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

Komende zondag worden in Los Angeles de Oscars weer uitgereikt. Prijzen voor de zogenaamde beste films die het afgelopen jaar verschenen. Over smaak valt niet te twisten, maar uiteraard ga ik dat nu doen. Is elke beste film echt een meesterwerk? Waarom vind ik het dan vaak zo’n bagger films?
Shakespeare in love? Na een half uur liep ik de bioscoop uit. Chicago? Dat is een musical. Een musical is per definitie stom (tenzij het Rocky Horror is). Birdman? Pffff, hoogdravende onzin. Waar zijn de actiefilms? De griezelfilms? Waarschijnlijk wordt La la land tot beste film gekozen. Ook al een musical. Lijkt me ook niks, hoewel ik hem nog niet heb gezien. Ik denk dat veel afhangt of je een man of een vrouw bent en in welke leeftijdscategorie je zit. Ik heb persoonlijk nog nooit een vrouw ontmoet die Star Wars kon waarderen. Oh zeker, ze bestaan vast alleen ik ken ze niet. ‘Star Wars? Dat is toch met die man met die spitse oren? Spock, of?’

inParkStad Advertentie

Filmgek

Zo lang ik me kan herinneren ben ik al een complete filmgek. In mijn eerste column ooit schreef ik al over mijn eerste bioscoopbezoek met mijn vader waar ik huilend voortijdig de voorstelling van de Reddertjes moest verlaten. Gelukkig maakte mijn 2e bioscoopervaring veel goed. Star Wars: the Empire strikes back. Wat een ervaring! Ik had deel 1 nog niet eens gezien en – achteraf bezien – snapte ik er helemaal niks van. Maar wat waren die gouden en kleine robot grappig. Wat was Han Solo stoer en prinses Leia knap. De stickerplaatjes (5 voor een kwartje) sparen en hopen dat je het verzamelalbum vol krijgt. Het speelgoed en het stripalbum kopen. Ik moet mijn omgeving knettergek hebben gemaakt met mijn lichtzwaardimitaties (Vwoem Vwoem) en mijn verhalen over Luke Skywalker en Darth Vader. Boh, wat was ik een fan.

De beste film ooit

Een jaar later kwam Raiders of the lost Ark uit en hoewel ik hier flink om zeurde mocht ik deze nog niet zien van mijn ouders. Indiana Jones was té heftig voor mijn tere kinderzieltje. Gelukkig mocht ik E.T. wel zien. Eerst – op mijn tiende verjaardag – de illegaal gehuurde videoband. We hadden in die tijd nog geen videorecorder maar de meeste videotheken verhuurden een Moviebox, zeg maar gewoon een videorecorder. Maar geef toe: Moviebox klinkt toch wel heel cool. Eén groot tranendal werd het. Zelfs mijn moeder zat mee te janken. ‘El-li-ot…. Be goooood….’ Een week later ook nog naar de Royal in Heerlen om de film nog eens te zien. En weer janken. Voor een jongetje van 10 was dit toch wel de beste film ooit.

Entree van de videorecorder

Uiteraard kwam de videorecorder uiteindelijk toch ons huis binnen. De eerste films die wij huurden waren Porky’s – of zoals ie op de hoes heette Porky’s pikante pretpark (ohhh) – en Jaws 2. Deel 1 was een paar dagen eerder op TV geweest en ik denk dat dit de aanleiding voor mijn ouders was om tóch een videorecorder aan te schaffen. Ze wilden gewoon Jaws 2 ook zien. En sindsdien huurden we elke week wel een film: Ghostbusters, Gremlins, Police Academy en natuurlijk Rambo. Daarvan was eerst de Duitse versie beschikbaar. Dus ja, die heb ik toen gehuurd. Ik herhaal… De Duitse versie. ‘Wer bist du?’ ‘Ich bin dein schlimmster albtraum…’ Gelukkig kwam een paar maanden later de originele versie uit.

Alleen thuis: film kijken

Mijn ouders gingen een avondje weg en zouden pas laat thuis zijn. Ik was al 12 dus natuuuurlijk durfde ik alleen thuis te blijven. Cola en chips gekocht en met wat vriendjes naar videotheek Koenen-Bams: horrorfilms huren. Een vriendje had gehoord over de engste film ooit gemaakt dus die gingen we zoeken. ‘Heeft u ook de film de man met de motorzaag?’ De man achter de balie kon zijn glimlach niet verbergen. ‘Ja, die heb ik. Maar weten jullie het zeker? Hij is écht heel smerig. Je ziet alles!’ Natuurlijk wisten wij het zeker. Hoe smeriger, hoe beter (het was drie uur ’s middags, wat kon ons gebeuren?). Wij kregen The Texas Chainsaw Massacre – in een gele hoes met het logo van de videotheek erop gedrukt – mee en besloten om ook Vrijdag de 13e deel III te huren. Onze eerste horror marathon. Uiteraard ging Vrijdag de 13e het eerst in de videorecorder. Om 19 uur. Eén groot bloedbad waarbij ‘Jason’ – met zijn hockeymasker – de ene na de andere jongere afslachtte. Geweldig!

Save the best for last

De chips waren al op voordat we de tweede film (de engste film ooit, herhaalde het vriendje!) in de videorecorder schoven. Lampen uit (want, nog enger) en de film begon. En het werd geen teleurstelling. Opnieuw een flink massacre waarbij het bloed haast de tv uitspatte. Aan het einde van de film verscheen een tekst in beeld: ‘Deze film is gebaseerd op waargebeurde feiten. De daders zijn nooit opgepakt…’ Oeps, slik. Wist ik veel dat dat onzin was. Gewoon een grapje van de filmmakers om de film nóg enger te maken. De vriendjes gingen naar huis en daar zat ik dan. Alleen. In een héél groot, donker en stil huis.

Geen oog dicht

Ik heb geen oog dichtgedaan totdat mijn ouders thuis kwamen. Ik wist zeker dat de man met de motorzaag nog steeds vrij rondliep. En gegarandeerd was hij verhuisd uit Texas en stond hij nu onder in onze woonkamer. Klaar voor de sequel. A nightmare on the Emmaplein….

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.