Frits Hartgerink: “Pijn is fijn!”

In Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

Pijn is fijn

Auw… Ai… Ah… Ik kan oprecht zeggen dat dit mijn meest pijnlijke column toe nu toe wordt. Niet dat het verhaal zo persoonlijk of verdrietig is, maar net als zoveel mensen heb ik goede voornemens gemaakt. Afvallen! En flink!

inParkStad Advertentie

Nee, ik doe niet aan weegschalen, heb dus geen idee wat mijn huidige gewicht is. Maar als ik in de spiegel kijk… Ja er mag wel weer eens flink wat af! Voorlopig zweer ik even de alcohol af en let erop dat ik alleen nog maar goede voeding binnen krijg! De koelkast en de zogenaamde snoepkast zijn leeg! En daarnaast…Sporten dus!

Naar de sportschool

Op 2 januari (jawel!) ben ik dus met frisse moed gestart met fitness. Nog een klein beetje katerig van het feestje van oud op nieuw. Ik ga een stuk minder vaak op stap dan vroeger maar de katers lijken tegenwoordig wel twee dagen te duren. Thuis heb ik ook een fitnessbank en een hometrainer staan waar ik regelmatig gebruik van maak, maar op de een of andere manier gingen de kilo’s er de laatste tijd niet meer af.

Het was lang geleden dat ik in een sportschool geweest was en ik voel me enorm gemotiveerd! Uiteraard eerst opwarmen. Hup! Op de hometrainer. Dat gaat best lekker. 12 minuten…15 minuten… Bam jonguh! Best nog wel een goede conditie voor een te zware vent van 44! Langzaam beginnen meer mensen binnen te komen. Iedereen begint zich op zijn eigen manier op te warmen. De een op de loopband. Een ander Cardio. Ik heb er echt lol in.

Het echte werk

Zo, klaar met fietsen. Bring it on! Laat maar komen! Wat moet ik doen? En jawel, we gaan aan de gewichten. De trainster haalt de gewichten van een (dikke) stang en geeft aan dat ik deze in mijn nek moet leggen en door mijn knieën moet zakken. Ik probeer.. Een makkie! ‘Zal ik er wat gewicht op doen?’ Ik twijfel. ‘Ja hoor! Eens even uitproberen hoeveel ik aan kan’, hoor ik de macho in mezelf zeggen. We starten met 2 ½ kilo. Nog steeds een lachertje. Vijf kilo. ‘Mwoh… Mag nog wel wat bij hoor!’ Uiteindelijk, bij 10 kilo (flinke halter inmiddels), merk ik dat het zwaar wordt. Ik doe mijn oefening. 4 X 12 keer! En ja, zwaar. Zwaar maar ook wel lekker. ‘Niet te fanatiek jij!’ zegt een man naast me. Ik lach zijn opmerking weg. ‘Ik wil knallen. Eraf met die kilo’s!’

De volgende oefening. Weer met gewichten. Dit keer de schouders trainen. Ik voel het behoorlijk en het zweet begint flink van mijn gezicht te stromen. Opnieuw 4 X 12. De trainster is nog even bezig met een ander dus ik besluit er nog eens 12 achteraan te doen. Anders sta ik ook maar wat te wachten, toch? De zwaarste oefening vind ik het vasthouden aan twee kettingen uit het plafond en me hieraan omhoog trekken. Hoe schuiner je gaat staan, hoe zwaarder, zo werd mij uitgelegd. U snapt, ik wil knallen dus ik lig er bijna bij. Zwaar? Pijnlijk zelfs! Maar ook ontzettend lekker! ‘Nu voel ik tenminste dat ik gesport heb! Hahaha’ ‘Oh die zal je inderdaad gaan voelen vanavond!’ wordt er teruggelachen.

Roeien met de riemen die je hebt

Tot slot een kwartiertje op de roei machine! Nog nooit gedaan maar na een paar minuten begin ik er lol in te krijgen. Eens kijken hoe ‘ver’ ik kan komen in 15 minuten. Bam! Nog eens Bam! En opeens merk ik dat ik een goed ritme gevonden heb. Bambam bambam bambam! Gaat goed! Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd en vul het inschrijfformulier in. ‘Ik zou verder even rustig aan doen vandaag!’ zegt ze: ‘Je bent al behoorlijk fanatiek begonnen!’
‘Tot morgen!’ zeg ik stoer. Thuis lekker onder de douche en die middag een stuk gaan wandelen. Weg met die kilo’s! Terug naar het ‘oude’ gewicht!

Pijn is fijn

Drie januari. The day after. Auw! Ik verrek van de spierpijn zodra ik mijn arm ietswat strek. Auw. Maar ja, je moet ‘door de pijn heen’ zeggen ze. ‘Pijn is fijn!, zoals we dat vroeger altijd riepen! Ik heb me met moeite uit mijn bed getrokken. (Auw, mijn armen!). Ben gaan staan. (Auw, mijn benen!) Gedoucht (Inzepen. Auw! Gewoon overal!). Aangekleed. (Auw!). Ik voel pijn op plekken waar ik niet eens van wist dat er spieren zaten! Nu ben ik klaar met het typen van deze column en moet ik weer opstaan. Ik weet ook wel dat ik weer zal kreunen als een oude man maar ik ga er voor! Ronde twee! Bring it on! Die kilo’s gaan eraf dit jaar! Knallen!

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.