En dan ben je 15 jaar…

In Nieuws door Frits Hartgerink11 Reacties

En dan ben je 15 jaar oud en besluit je uit het leven te stappen. 15 jaar, en dan wil je niet meer! Kan je niet meer! Een berichtje dat je leest en daarna nog eens, en nog eens. Er staat een foto bij. Een foto van een vriendelijke jongeman. Een leuke lach, twinkeling in de ogen. Nog een leven voor zich. Niet te bevatten wat er door hem heen moet zijn gegaan. Je stapt liever uit het leven dan dat je nog een keer naar school moet gaan. Liever dat dan nog een keer een berichtje lezen waarin ze je dat toewensen. Een eind aan het pesten.

inParkStad Advertentie

Is het pesten of terroriseren?

Hij werd gepest, zo stond er geschreven. Gepest? Er stonden voorbeelden bij geplaatst: “Je hoeft alleen maar te weten dat je dood moet gaan” en “Dood is het beste voor jouw” (inderdaad, inclusief spelfout). Is dit wat pesten heet tegenwoordig? Serieus? Ik vind dat geen pesten meer, eerder terroriseren! Wat gaat er door je heen als je zoiets verstuurt naar iemand? Tharukshan Selvam werd omschreven als een gevoelige jongen. Hij kon dit niet meer aan. Maar laten we eerlijk zijn, dit soort berichten zou niemand trekken, toch?

Beveiligers op school

Nu wijzen mensen naar school of – zoals dat in deze tijd steeds meer gemeengoed wordt – bedreigen ze de school. En wel dusdanig dat de school beveiligers moet inzetten! Ik herhaal: de school moet beveiligers inzetten vanwege alle bedreigingen die binnenkomen. Maar valt de school wat te verwijten? Ik weet het niet. Wat hadden ze kunnen of moeten doen? Praten met de zogenaamde verdachten? En dan? Zouden ze dan ophouden? Lieten ze Tharukshan dan met rust ? Of werd hij dan helemaal de pispaal omdat hij hen “verraden” had?

Wat mag de school doen?

“Je mag me best slaan. Ik ben bang”, antwoordde Tharukshan zijn pesters. Mag de school hier daadwerkelijk iets mee? De telefoons innemen en de politie laten onderzoeken waar de appjes vandaan komen. Nee, dan “tasten ze het recht op privacy aan”. De verdachte leerlingen schorsen? Nee, gebrek aan bewijs. Nou, wat had de school dan kunnen doen? Ze hebben met Tharuksan gepraat en hem proberen te helpen. Maar dit treiteren ging verder dan de schoolmuren. Social media en anonieme appjes met teksten als “Ga maar dood”.

Medelijden met de daders

Ik heb ergens ook medelijden met de daders en zou hen van alles willen vragen. En nu? Hoe moet het met jou verder, nu de hele wereld je uitkotst? Nu je mede verantwoordelijk bent voor de dood van een veelbelovende jongeman? Heb je het eerlijk opgebiecht aan je moeder? Heb je nu spijt? Een vieze nasmaak in je mond van al die McDonalds maaltijden die Tharukshan voor je moest kopen?

Zoek hulp en maak wat van je leven

Ik hoop oprecht dat je hulp zoekt. Dat je inziet dat je te ver bent gegaan en niet de schuld buiten jezelf legt, zoals tegenwoordig steeds vaker voorkomt. Nee, de anderen deden het ook is niet voldoende nu. Jij verstuurt die appjes. Jij besloot dat het “lachen was” om hem zo te terroriseren dat hij geen andere uitweg meer zag. Zoek vandaag nog hulp voordat het later gaat opspelen. Praat met een psycholoog en maak wat van je leven. Jij bent ook pas 15 of 16 jaar. Neem je verantwoordelijkheid en vertel het eerlijk. Draag de consequenties, hoe eng dat misschien ook is en zoek hulp. Alsjeblieft! Eén leven is al kapot… Dat is erg genoeg. Want dan ben je 15 en heb je zo’n last te dragen…

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

11 reacties op “En dan ben je 15 jaar…”

  1. Heel goed geschreven Frits , dit gaat echt veel verder dan pesten en zo makkelijk net als de volwassenen op fb doen. Ze uiten dreigementen en zien de reactie van de lezer niet in het echt omdat het via een bericht gaat…als je op je 15e zo weinig moraal in je lijf zit kun je inderdaad beter snel hulp zoeken. Verborgen narcisme is een nieuwe ziekte en het gaat om “machtsspelletjes” wat moet daarvan terecht komen als volwassene…misschien de politiek ( flauw). Het gebeurt overal heb t zelfs op t werk meegemaakt en geen mens die je serieus neemt.
    Ik werd ook gepest in mijn jeugd “daar word je hard van” zeggen ze….mijn dochter werd gepest omdat ze met ” buitenbeentjes” om gaat en zich daar niks van aan trekt en gewoon op karakter af gaat ipv uiterlijk of kleur.
    Ik heb zelfs tijdens mijn werk met verstandelijk gehandicapten vanalles naar m’n hoofd gekregen als begeleiderin het winkelcentrum dingen die ik hier liever niet herhaal meestal door volwassenen.
    Kinderen groeien op in een harde wereld vroeger wist je alleen wat je buren hadden of wat er in je dorp gebeurde nu komt alles zomaar je huiskamer binnen.
    Alles is te koop alles willen ze hebben en helaas kan niet iedereen t betalen.
    Die jongen leende hun geld omdat hij hen vertrouwde…ik heb het mijn dochter verteld…ze was geschokt …de wereld is ziek.
    Tegenwoordig moet ’n leraar oppassen voor geweld…vroeger waren wij “bang” voor hen.
    De wetgeving is een raar iets in nederland…geweld dat niet zichtbaar is bestaat niet als je geen hulp wil kunnen ze niks…ik hoop dat we met zijn allen opstaan tegen geweld in het algemeen en dat lukt niet met geweld…alleen met het goede voorbeeld geven hoe het wel moet.
    Ik wens de ouders heel veel sterkte met het verlies van een bijzonder en goed mens …die ouders en hebben hun kind fatsoendelijk opgevoed hij geloofde in het goede van de wereld.

  2. Zo intens verwoord Frits, met toch een handreiking naar de rest van die groep.
    Alles komt aanbod zonder woede, afkeer, en andere emoties die deze materie o zo moeilijk maakt.

  3. Mooi verhaal treffend geschreven. Maar wat er is gebeurd, is eigenlijk te triest voor woorden…

  4. Helemaal gelijk onze school heeft gedaan wat ze konden, geen enkel mens wordt leraar of lerares met in de bedacht dit te laten gebeuren

  5. Mooie column maar helaas is er 1 onderwerp dat je vergeten bent.
    Je maakt van de daders nu slachtoffers maar bedenk dan wel dat zij een keuze gemaakt hebben om te pesten terwijl Tharukshan die keuze niet had om niet gepest te worden.

    Doordat de daders een bewuste keuze gemaakt hebben zullen ze de gevolgen dan ook moeten accepteren en daar mee moeten leven maar om hun dan slachtoffer te noemen vind ik wel erg ver gaan.

    Helaas is dat de hedendaagse cultuur in Nederland om alles weer goed te praten. En dan vooral een therapie volgen.
    De enige therapie die de pesters moeten hebben is een cursus in sociale omgang waarin ze eerst zelf eens in de slachtoffer rol gedrukt worden om te ervaren wat het is om gepest te worden en dan liefst zo ver dat ze zelf eruit willen stappen om daarna ze te laten zien hoe je normaal met mensen omgaat.

    Helaas heb ik zelf de ervaring van gepest worden, die gevolgen zal ook ik mijn hele leven meedragen maar ik heb het een plaats gegeven en ben nu zover dat ik bijna geen last meer van heb maar ik zou willen dat diegene die mij gepest hebben hetzelfde in hun leven zouden meemaken. Eens kijken of zij het aan zouden kunnen.

    Dus laten we vooral de pesters niet als slachtoffer zien maar als daders.

    1. Hallo Andre, Het was absoluut niet mijn intentie om deze pesters in de “slachtofferrol” te zetten. Juist niet! Ik benoem dan ook dat ze hun verantwoordelijkheid moeten nemen en het niet moeten afschuiven op anderen. Desalniettemin ben ik van mening dat ook zij hulp nodig hebben. Professionele hulp dan. En hetgeen U benoemd (hen laten ervaren hoe het voelt om zo gepest te worden) zal daar zeker een onderdeel van kunnen uitmaken.
      Mvg Frits Hartgerink

  6. Wat een geweldig mooi stukje. Prachtig en vanuit het hart geschreven. Het is precies zoals ik er ook over denk en dan heel mooi verwoord! Een moeder die ook kapotgaat aan dit soort berichtjes over jonge mensen die dit overkomt …..

  7. Wat een prachtig stukje. Vanuit het hart geschreven. Precies zó denk ik er ook over. Ik had het niet mooier kunnen verwoorden. Een verdrietige moeder die er ook “kapot aan gaat” als ze dit soort berichten leest.

  8. Wat er door hem heen heeft moeten gaan? Wat er door hem heen heeft moeten gaan is leven in grote eenzaamheid. Ook al heeft hij nog zo’n liefdevolle familie die hem thuis opvoed. Hij was zich bewust dat hij dit heeft moeten doorstaan en het zijn leven was, niet dat van een ander. De wereld is tegen hem geweest, waarin hij voor zichzelf geen toekomst zag, alleen maar angst beelden dat het pesten/terroriseren niet meer te stoppen was. In eenzaamheid omdat hij zijn ouders niet heeft willen kwetsen met zijn eigen gevoelens. Stel dat zijn ouders dan ook nog zijn last moeten dragen…..zo’n gevoelige jongen wil dit zijn ouders niet aandoen, want hij weet hoe het voelt…..kon een pester zich van te voren maar eens één dag zo voelen, het gevoel dat je liever de dood verkiest dan zo te leven, dan zou hij/zij anders in het leven staan en een anders mens zijn.

    Frits dank je wel voor het schrijven van je stuk. Het kan niet genoeg onder de aandacht komen.

  9. Mooi geschreven!!! Ik hoop dat de juiste personen dit lezen en er daadwerkelijk iets mee doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.