Frits Hartgerink wordt 90!

In Verhalen door Frits HartgerinkPlaats een reactie

Nee niet ik, (al hoop ik dat wel natuurlijk, uiteindelijk) maar mijn vader is jarig aanstaande zondag. Hij wordt 90 jaar en heet , net als ik, Frits Hartgerink. Ik ben dus Frits junior. Eigenlijk Frits de derde (Ik begreep dat een oom van mijn vader ook al “Frits” heette, maar zoals ik altijd zeg, Rocky III was ook de beste!)

inParkStad Advertentie

Hij woont in Emmastaete in Hoensbroek (of is dat net al Brunssum?) Ik ben enorm blij dat hij hier woont want, ik kan niet anders zeggen, wat een geweldige zorg (ook van Cicero thuiszorg) krijgt hij daar! Alle medewerkers even vriendelijk, warm, lief en oprecht en hij spreekt dan ook vol lof over hen! Daarnaast heeft hij ook een fantastische mantelzorgster nl onze “oude” buurvrouw Willeke. (Zo oud is ze nog niet.) Als hij naar het ziekenhuis moet of bijvoorbeeld nieuwe kleding moet kopen, een telefoontje en ze staat klaar! Ik heb geen broers of zussen dus ik waardeer dit enorm!

Er is ook een enorme sociale controle binnen deze aanleunwoningen. Toen hij een keer niet aanwezig was bij het eten ivm een ziekenhuisafspraak rond deze tijd, zijn er die middag 3 personen aan de deur geweest om te kijken of er iets aan de hand was, een erg fijn idee. Hij maakt nog iedere dag zijn vaste ronde achter zijn rolator door de wijk. ’s Middags (bij goed weer) gaan ze met een paar man op een bankje zitten (ja ja, de zogenaamde “hangouderen”) en kletsen ze even bij.

Hij is nog in een goede gezondheid, alleen is de laatste jaren zijn zicht sterk achteruit gegaan. Ik ben een paar maanden geleden met hem naar de opticien gegaan om te kijken of hier nog iets aan te verhelpen was bijvoorbeeld met een sterkere bril. Maar toen de opticien hem vroeg om de bovenste, grote letters van het bord te lezen en hij reageerde met “welk bord?” was vrij snel duidelijk dat ook een bril weinig oplossing zou bieden…

Ik kan altijd genieten van zijn verhalen. U kunt zich voorstellen dat hij in die 90 jaar veel heeft meegemaakt! Hij was 14 jaar oud toen de tweede wereldoorlog uitbrak! Is met de amerikanen meegetrokken naar Schinnen, omdat deze geen idee hadden waar ze naar toe moesten. Heeft het bombarderen van Aken staan bekijken vanaf de steenberg. Zijn eigen militaire dienstplicht heeft hij vervult in Nederlands-Indië. Jarenlang gewerkt in de mijn (Waar ik het vorige week al met u over had.) en, nadat de mijnen sloten in de jaren 70, heeft hij nog bij de Globon in Heerlen gewerkt.

De man in huis

In 1986 (!!!) ging pap met pensioen en hij had gedacht nu lekker samen met mijn moeder te kunnen gaan genieten van een mooie oude dag. Helaas werd rond dezelfde tijd bij mijn moeder reuma geconstateerd. Ze kreeg steeds meer pijn in haar gewrichten en kon steeds minder zelfstandig en daardoor nam hij het complete huishouding steeds meer van haar over. Ze zag er iedere dag tiptop verzorgd uit, het huis was netjes en iedere dag stond er een verse maaltijd op tafel. Als mijn moeder last had dan deed hij dit. En zonder hier een punt van te maken. Let op, het was een compleet andere generatie hè. De “man” werkte en “de vrouw” zorgde voor de huishouding.

Hij was deze huishoudende taken niet gewend en moest zich dus zelf alles aanleren. En dat deed hij! Negen jaar geleden is mijn moeder overleden en haar laatste jaren moest hij haar volledig helpen, voor zover dat mogelijk was. Nogmaals, de mensen van de thuiszorg zijn toppers en deden met name de lichamelijke verzorging! Maar de rest deed hij! Ik was dan ook bang dat hij na het overlijden van mijn moeder in “een gat zou vallen” en niet zou weten hoe hij zijn dagen zou doorkomen. Gelukkig werd hij hier goed in opgevangen door de medebewoners van de Emmastaete en ook gesprekken met de huisarts hebben hem hierbij gesteund. Binnen de kortste keren had hij zijn dagprogramma weer gevuld. Ik vond het dan ook altijd stiekem grappig als ik weer eens voor niets aan de deur stond omdat hij weer “op jats”was.

Het is goed zo

Ik vroeg hem een tijdje terug eens of hij niet bang was voor de dood. Zijn antwoord verbaasde me, maar ook eigenlijk niet. “Als het morgen gedaan is dan is dat goed zo. Na de dood van mam leef ik in reservetijd. Iedere dag is mooi en leuk meegenomen maar ik heb een mooi leven gehad. Daarbij, ik ben 89. Ouder dan de meesten die ik gekend heb! Moet jij nog maar zien te halen!” Dat klinkt vreemd misschien, maar dat is een fijn gevoel. Ik begrijp hem en denk/hoop dat ik hier zelf tegen die tijd hetzelfde tegenaan kijk.

En nu, op 18 december, wordt hij 90 jaar! Maar deze mijlpaal kunnen we niet zomaar voorbij laten gaan, toch? Nee, geen surprise party want dat lijkt me geen strak plan bij een man van 90. Gewoon een leuk feestje op zaterdagmiddag. We hebben een verrassingsoptreden gepland van “Betsie en Jo”. Zij hadden in de jaren 60 een lokale (Hoensbroek, Heerlerheide, Brunssum, Heerlen) hit met “Het komkommertje” en hoewel ze zelf nu ook al in de 80 moeten zijn willen ze graag, als uitzondering, voor hem nog één keer optreden! (Maar zoals ik zeg, het is een verrassing, dus dit blijft onder ons hè!)

Zo rond deze (feestdagen) is iedereen altijd wat melancholisch en ik ben daar geen uitzondering op. Terugkijken op wat geweest is en waarderen wat we hebben! Negentig jaar is tegenwoordig een uitzonderlijke leeftijd en ik hoop dat hij nog jaren bij me zal zijn. Kijk straks met de kerstdagen eens bewust rond als jullie samen met je familie aan de eettafel zitten en geniet! Neem het moment eventjes bewust op. Geniet er samen van, want nu hebben we ze nog. Daarom moeten we ook NU samen van ze genieten!

Proost pap! Laat je het biertje smaken!

Over de schrijver

Frits Hartgerink

inParkstad columnist met het hart op de tong. Zijn herkenbare verhalen vol humor zetten aan tot nadenken, maar altijd met een knipoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.