Cowboys en Antilianen

In Verhalen door Robert NijboerPlaats een reactie

Versprekingen…Ik hou er van! Dagelijks verspreekt iedereen zich wel eens en dat is vaak hilarisch. Alleen vergeten we dit weer zo snel! Verbasteringen van woorden. Uitdrukkingen die verkeerd gebruikt worden. Zaken die je roept en dan pas beseft WAT je eigenlijk zegt…

inParkStad Advertentie

Frits Hartgerink

Frits Hartgerink

Het onderwerp “seksualiteit” stond op de agenda in een vergadering van het gezinsvervangend tehuis waar ik destijds mijn carrière begon. We moesten voorlichting gaan geven aan cliënten die hier behoefte aan hadden. “Goed,” sprak het teamhoofd: “Seksualiteit dus… Wie wilt het onderwerp beginnen?” Ik WILDE zeggen: “Ik heb al eens voorlichting gegeven aan een cliënt maar dat vond ik vrij moeilijk want ik kon niet inschatten wat hij wel of niet al begreep van het onderwerp.” Ik zei echter: “Ik heb het al eens gedaan” (Gelach door collega’s) “Maar als ik eerlijk ben, vond ik het best moeilijk!” U kunt zich voorstellen dat ik nog regelmatig lachend de opmerking kreeg “Ja want Frits heeft het al eens gedaan!” gevolgd door de vraag of ik het nog steeds moeilijk vond….

Het leek mij dan ook leuk om deze versprekingen op mijn werk te gaan “verzamelen.” Ik begon met een schriftje maar uiteindelijk stapten we over op een digitale versie. En al snel werd het een “rage” Er waren uiteraard wel regels. Het moest een spontane verspreking zijn. (geen opgezet werk) en er werd geen onderscheid gemaakt. Een stomme opmerking is een stomme opmerking! Of je nu stagiaire, begeleider, poetsvrouw of directeur bent… Stomme opmerking? Je werd vereeuwigd in het boekje!

Maar mag je dan ook lachen om “verkeerde” opmerkingen gemaakt door verstandelijk gehandicapten? Zou ik hun opmerkingen ook op mogen schrijven? Ik zou niet weten waarom niet! In de 21 jaar dat ik werkzaam ben in de gehandicaptenzorg heb ik 1 ding geleerd… Als er één groep is waar je mee kunt lachen dan zijn het mensen met een verstandelijke handicap (tegenwoordig spreken we van een beperking ). Let op… waar je MEE kan lachen! Niet OM hen. Dan wordt het een heel ander verhaal (en dan heb je een verkeerde aan me). Maar neem van mij aan dat “we” nog veel kunnen leren van hen. Lekker ongeremd kei-hard lachen als je, als personeel, tegen een deur aan loopt. En daarna? Een dikke welgemeende knuffel. “Sorry dat ik zo moest lachen, maar het was echt gaaf!”

Ik durf te stellen dat 90% van alle problemen of discussies binnen de gehandicaptenzorg opgelost worden met humor. Effe de boel relativeren. Het mooie aan deze mensen is dat ze OPRECHT zijn! (Ja, met hoofdletters!) Vinden ze je leuk dan vliegen ze je om de nek en knuffelen ze je dood. Vinden ze je niet leuk…Nou geloof me, dan weet je dat ook. Geen gehuichel, geen achterbaks gedoe… Gewoon Bam! What you see. Wat ik zeg, daar kunnen wij, zogenaamd niet verstandelijk beperkten, nog wat van leren!

“Ik ben een gewoon mens, heb alleen een verstandelijke beperking. Doe normaal tegen me! Maar vooral… Neem me serieus! Doe nou eens niet alsof ik niet zelf kan denken. Behandel me als een volwaardig persoon en… laat me zelf ontdekken! Laat me zaken uitproberen zodat ik ook weet of ik het aan kan. En als ik iets grappigs doe of zeg… lach daar dan ook om!” Ook in de humor willen ze serieus genomen worden!

Ze stonden er dan ook op dat ook hun “stomme opmerkingen” in het boek kwamen! Sterker nog, regelmatig werd me gevraagd om deze opmerkingen (die inmiddels jaren terug gingen) nog eens wilde voorlezen. En dan hard roepen “Dat was ik!” als hun eigen opmerkingen langs kwamen. Een cliënt had een film gezien waarin de Cowboys vochten tegen de Antillianen. (ipv Indianen)! Prachtig! En ik had meteen een geweldige titel voor het boekje. Ook zelfspot of “gemene” humor is hen niet vreemd. Zo was een cliënt in een rolstoel een andere hard uit aan het lachen omdat deze moeilijk kon lopen deze dag. “Ben maar blij! Jij hoeft tenminste niet te lopen!” beet ze hem boos toe. Waarna ze allebei compleet in een deuk lagen! Heerlijk!

“De stagiaire zegt constant van die erotische opmerkingen tegen mij!” “Sorry?” “Ja, Ik word er gek van! Ik snap ze ook niet!” “Euh…Geef eens een voorbeeld…”
De cliënt geeft een voorbeeld…. “Je bedoeld Ironisch?!” “Ach, al die moeilijke woorden ook!”

Tijdens een rondleiding voor 3VWO zijn we aangekomen op de boerderij van Op de Bies. Een leerling steekt zijn vinger op.
“Meneer? Die kippen hier he…Zijn die nou ook verstandelijk gehandicapt?”

Je leest altijd over stress en bezuinigingen in de zorg, en geloof me, dat is écht een probleem, maar “onze” humor houdt het dragelijk. We kunnen niet anders. We willen niet anders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.