BASF Blues

In Verhalen door Robert NijboerPlaats een reactie

Waarschuwing voor mensen onder de 30. Dit is een “vreuger woar leuker” verhaal! Geschreven door een 43 jarige nostalgische oude man. Dit verhaal is niet voor jou! Gezever over dingen die vroeger zogenaamd beter waren. Terwijl, laten we elkaar nou niet voor de gek houden, wij allebei weten dat het nu een toptijd is wat betreft technologie! Elk filmpje wat je zoekt is op youtube te vinden, elke film valt te streamen, elk liedje is met twee muisklikken op spotify te beluisteren. Maar nogmaals, dit is niet voor jou! Leuk dat je er aan begon maar ik wil nu even met de ouderen onder ons praten. Bedankt maar ga nu maar weg! Hoie! Next time! Boks ouwe! Tot dan! (Tekst: Frits Hartgerink)

inParkStad Advertentie

Zo, die poete zijn weg! Sorry, maar ik kon het risico niet nemen dat ik morgen met “oude z#k” wordt aangesproken in de winkel. Ik wil het namelijk met U (moet ik nu “U” zeggen?) hebben over….

HET CASSETTEBANDJE!

Een vriend van me kwam mij onlangs ophalen met zijn “nieuwe” auto. Het enige “nadeel” van deze auto? Er zat nog een cassetterecorder in in plaats van een nieuwe radio! Geweldig! Cassettes! Hij had dan ook een bandje van vroeger erin… Oude Motown hits! Lekker hard meezingen! Halverwege “Baby love” van de Supremes stopte Diana Ross met zingen en hoorde je een harde klik. Het bandje draaide automatisch om (dat dan weer wel) waarop een nieuw liedje begon.

Veel mensen hebben een nostalgisch gevoel bij vinyl. Ja, ik snap dat wel, had ook echt wat, die oude LP’s. Maar de cassette… Een onderschat fenomeen! De batterijen van je walkman (Nee, ik had jullie, jongeren, weggestuurd! Ik ga het niet uitleggen! Tegen mijn wil in heb je doorgelezen dus…Google maar wat een walkman was!) waren binnen een dag leeg door het achteruit en vooruit spoelen omdat je net naar dat éne liedje wilde luisteren!

Verliefd

Was je in de jaren 80 verliefd op een meisje dan… nam je een bandje voor haar op! De ULTIEME liefdesverklaring! Daar deed je ECHT je best voor! Je ging naar de elektrozaak en kocht een “lang” bandje. Twee kanten van 45 minuten! En dan moest je gaan uitzoeken! Welke liedjes moesten er op dat bandje? Je maakte een lijst maar was beperkt door je eigen collectie lp’s en bandjes. Dan kwam je op een lijst met ongeveer 25 liedjes die je erop wilde, Shit, dat past nooit! Een aantal liedjes die je erop wilde had je gewoon niet in je “collectie”. Dat betekende rondbellen! Wie zou het nummer “Careless Whisper” hebben? Vrienden? Nee, waarschijnlijk moest je daarvoor bij een meid zijn! “Zou ik de LP van Wham mogen lenen?” (Maar je kon weer niet uitleggen waarom!!!!)

Stilte opname

Uiteindelijk, na lang rondbellen en een lijstje aanleggen wát je van wíe geleend had, kon het opnemen van het bandje beginnen! Het nadeel van dat opnemen was dat het doodstil moest zijn want die bandjes namen alles op! Elk geluid, elke kraak, elke kuch, de hond die onder blafte! Alles! Tuurlijk had je ook duurdere “stereotorens” waarbij je dat probleem niet had (die namen alleen de muziek van de plaat zelf op). Maar helaas, die had ik niet. Ik ben dan ook meer dan eens opnieuw moeten beginnen met “opnemen” omdat ik “Friiihiiiits! We gaan aan taaaaafel!” niet op de achtergrond van “Hello” wilde hebben… En dan was het bandje EIN-DE-LIJK klaar… Je overhandigde het nonchalant aan het meisje: “Ik heb gisteren (eigenlijk had je er een week of twee over gedaan…) een bandje voor je gemaakt. Luister vanavond maar, tenminste als je zin hebt om te luisteren…”.

Je had er bewust geen titels opgeschreven! Nee, zet maar je hoofdtelefoon op, ga op bed liggen en luister! Luister hoe Brian Adams (eigenlijk ik) beschrijft hoe verliefd hij (ik) op je is (ben) en hoe hij (Ik) je meeneemt naar “Heaven”! En dan thuis dromen hoe het meisje onder de indruk moest zijn! Wauw! Wat een beleving! Wat een romantiek samengeperst in 90 minuten! Als ze nu niet “om” was!

BASF Blues

De dag erop was een verschrikking! Wachten tot ze met haar fiets het schoolplein op kwam. Weer quasi nonchalant “Hoi” zeggen en maar wachten! Wachten tot ze zich in jouw armen zou storten! Smachtend de blik in je ogen zou beantwoorden met de woorden “JA! Ja ik wil verkering met jou!”… De praktijk was meestal (Okee, ik geef toe, altijd…) anders…. “En? Heb je geluisterd?”
“Euh ja…”
Stilte…. Lange ongemakkelijke stilte….
“En?”
“Tja…leuk…”
(LEUK??????? Ik leg mijn ziel en zaligheid bloot! En jij vindt het … “leuk”….) “Ik weet niet hoe ik het moet zeggen maar euh… Ik vind het echt lief van je…. Maar….”
Zucht…. Gelukkig kocht je die 90 minuten BASF bandjes meestal in een setje van 3. Had je nog twee bandjes over waar je “Ze heeft me afgewezen” muziek op kon zetten….

“I can’t liiiiiiive….. If living is without y…. Friiihiiiits! We gaan aan taaaaafel!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.