Ik zing dit lied NIET voor jou alleen….

In Verhalen door Robert Nijboer1 Reactie

Binnen Op de Bies, een instelling voor verstandelijk beperkte mensen in Landgraaf, was ik werkzaam op de Leerwerkplaats. De naam zegt het al, hier leren de cliënten om te werken. Naast eenvoudige tel- en monteerwerkzaamheden voor verschillende bedrijven werden er ook werkprojecten binnen (een postgroep, het ophalen van de vuilnis) en buiten het instituut terrein (Een schoonmaakploeg bij Roda, Een zwerfafvalproject binnen het Charlemagne college Eijkhagen, een eigen vulploeg bij de C1000, later Jumbo) verricht. Woont U in Landgraaf, dan bent U “onze jongens” vast wel eens ergens tegen gekomen! (Tekst: Frits Hartgerink)

inParkStad Advertentie

Eigenwaarde en zelfvertrouwen

Het opzetten en begeleiden van deze werkprojecten viel in mijn takenpakket. Het was geweldig om te zien hoe veel lol de cliënten hierbij hadden. En dan heb ik het nog niet gehad over hoe hun eigenwaarde en zelfvertrouwen groeit. Eigen verantwoordelijkheid dragen en hen zelf met meningen en oplossingen laten komen. Het was echt mooi om hen te zien “groeien” en om te zien waar “onze jongens”, ondanks hun verstandelijke beperking, toe in staat waren! Ze hadden een “echte” baan en waren trots op de resultaten!

Vol verbazing en met de mond open als ze gegroet werden door een speler bij Roda. High fiven met klanten en medewerkers van de supermarkt op het moment dat we binnen kwamen lopen met “onze” vulploeg. Kortom, een betere integratie in de reguliere samenleving bestond er niet! Daar moet ik ook even bij zeggen dat we alle ruimte en medewerking kregen van deze bedrijven om dit met hen uit te proberen. Omdat een personeelslid mee kwam naar het bedrijf konden we direct en meteen samen zaken oppakken en oplossen. Fijn voor hen, fijn voor ons!

Pinkpop festival

Sinds 2003 is er ook een werkproject op het Pinkpop festival. Op en rond het festivalterrein verrichten “onze jongens” een scala aan werkzaamheden. Denk hierbij aan een milieuploeg op de camping, verkeersregelaars in de wijk, het opruimen van zwerfvuil op de trappen naast Snow World, handtekeningen ophalen voor Amnestie en het schoonhouden van verschillende terrassen. We werkten hierbij in 3 ploegen: Een “campingdienst” van 8 tot 12, een “wijkdienst” (van 13 tot 17 uur) en een “Festivaldienst” (van 11 tot 17 uur.) Al snel bleek dit een groot succes. Ieder jaar melden zich meer mensen aan (inmiddels staat de teller op 60, maar dit is dan ook het maximum!)

Het festivalpubliek reageert ieder jaar enorm enthousiast. Een knuffel hier, een glimlach daar. Mijn grootste probleem was dan ook altijd, “Nee hij mag geen bier!” (Van alle kanten worden pilsjes aangeboden). Wij zijn “gewone” medewerkers en net als alle andere medewerkers van Pinkpop is het ook voor ons niet toegestaan om tijdens het werk te drinken. Streng misschien? Nee, door het voor deze medewerkers wel toe te staan zouden we wéér in die uitzonderingspositie komen. Juist het imago waar we vanaf wilden. In onze optiek waren “we” altijd “gewone” medewerkers die toevállig een verstandelijke beperking hadden! “Normalisatie” noemen we dat!

Telefoontje van de burgemeester

Raymond Vlecken, de burgemeester van Landgraaf, had uitgerekend dat 2012 het 10e jaar zou zijn dat onze jongens mee zouden werken op Pinkpop. Een mijlpaal die de gemeente niet zo maar aan zich voorbij wilde laten gaan. Of ik een idee had waarmee ik de cliënten in het zonnetje zou kunnen zetten? Mijn eerste idee om onze Pinkpopmedewerkers uit te op het gemeentehuis te ontvangen met koffie en vlaai, bleek te bescheiden. Nee, we mochten best uitpakken! Uiteindelijk heeft er een frietwagen bij de Leerwerkplaats gestaan waar alle bewoners van Op de Bies, of ze nu mee werkten op Pinkpop of niet, gratis een frietje met een snack konden komen eten. We besloten er een feestmiddag van te maken. Jan Smeets, die onze jongens altijd een warm hart toedraagt, werd uitgenodigd. (Hij heeft ons later nog een geweldige dag bezorgd maar daar heb ik het later nog wel eens over!) De burgemeester zelf was natuurlijk ook aanwezig. Drank werd gekocht. De dj van Op de Bies draaide de hele middag verzoekplaatjes. Kortom, het werd een gezellige boel!

Ik zing dit lied NIET

Ik zag echter 2 cliënten boos in mijn richting kijken. Een blik vol verwijt in hun ogen! Ik stapte op hen af en vroeg waar ze zich, op deze vrolijke middag, zo aan ergerden?
“Ach jong!”
“Nee vertel maar gewoon. Wat is er aan de hand?”
“JIJ had belooft dat ie hier zou zijn!”
“Euh? Wie?”
“Ja! Waar is ie dan????”
“Jongens, sorry maar ik heb echt geen idee over wie jullie het hebben?”

Een diepe, zwaar teleurgestelde, zucht van beide cliënten… “Jan Smeets!” Ik wees in zijn richting. “Maar daar staat hij toch?” Opnieuw die zucht… “Neeheeeee, die is oud!” “Ja,” viel zijn vriendin hem bij: “Wij willen de jonge!” Ik wist echt even niet wat ik moest zeggen. “Je weet wel! Die van ‘Als de moorgen is gekoooomen…
“Euh…. Jan Smit?” In koor: “Die ja!”

Ik heb Dhr Smeets nog eens vriendelijk gevraagd maar daar trok hij de grens! Hij ging niet optreden die middag!

(Foto’s: Wikipedia)

Eén reactie op “Ik zing dit lied NIET voor jou alleen….”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.