‘Mensen moeten er weer bij willen horen’

In Cultuur, Mensen, Verhalen door Robert Nijboer5 Reacties

Raymond Clement


De scholen gaan weer van start. In het nu nog vrijwel lege gebouw van Zuyd Hogeschool heb ik een afspraak met Raymond Clement. Hij heeft zijn eerste schooljaar als directeur van de faculteit gezondheidszorg erop zitten. Tijd voor een gesprek over het afgelopen jaar, over Heerlens collectieve teleurstelling, over de toekomst, over verbindingen leggen en over Raymonds grootste hobby, het theater.

inParkStad Advertentie

Van zorg naar onderwijs

Hoe ben je in deze functie terecht gekomen? ‘Ik kom zelf niet uit het onderwijs, in het verleden ben ik vooral eindgebruiker geweest. Ik studeerde Rechtsgeleerdheid en Culturele Wetenschappen. Mijn loopbaan start in de arbeidsre-integratie en ik word van daaruit gevraagd om bij Adelante unit manager te worden. Daarna volgt het ombouwen van een revalidatiecentrum voor Sevagram. In deze banen zie ik hoe leuk de zorg is. Op het moment dat ik de vacature voor Zuyd langs zie komen, ben ik wel toe aan een nieuwe uitdaging. Zoals gezegd, zonder ervaring in het onderwijs, maar inmiddels met heel wat ervaring in de zorg. En nu werk ik hier, met ontzettend veel plezier.’

Hogeschool Zuyd

‘De hogeschool bestaat bij de gratie van de regio. We zitten met krimpende leerlingenaantallen en moeten op zoek naar nieuwe vormen van onderwijs. Experimenteren, samen met andere scholen. De leerling van overmorgen hoeft misschien niet zo nodig les te krijgen in een lokaal. Ook hebben we in deze tijd van smartphones en internet te maken met nieuwe vormen van spieken. De vraag is, hoe ga je daar mee om? Ga je halsstarrig proberen het te voorkomen of sla je een andere weg in? Als je mensen toestaat alles op te zoeken, is het belangrijk om ze te leren hoé ze dat moeten doen. Nog belangrijker, hoe kunnen ze toetsen of het antwoord dat ze vinden juist is? Bij de studie rechten mag je ook gewoon je wetboek meenemen. Honderd jaar geleden ging het er nog om of je hele wetteksten uit je hoofd kon opdreunen. Tegenwoordig gaat het erom dat je weet hoe je een wettekst moet interpreteren en deze zo goed mogelijk voor je zaak kunt inzetten.’

‘Ik voel me vereerd dat ik binnen het onderwijs mag meedraaien. Ook voel ik me verantwoordelijk om het zo goed mogelijk te doen. Ouders van studenten en ook de samenleving moeten erop kunnen vertrouwen dat we onze studenten de best mogelijke opleiding mee geven.’

Verbinden het belangrijkste

‘Het belangrijkste wat ik doe is verbinden. Dat doe ik bij Zuyd van binnenuit. Zorg en Technologie liggen heel dicht tegen elkaar aan. Ik kijk daarom samen met mijn collega bij Technologie hoe we zaken zoveel mogelijk kunnen laten samenvloeien en overvloeien. Daarbij moet je je vooral niet te veel bezig houden met regeltjes. Gewoon doen. Het bekijken wie er precies waar voor verantwoordelijk is, kan ook op een

‘Je moet je niet te veel bezig houden met regeltjes’
later tijdstip. Daar ben ik niet zo mee bezig.’

‘Ik kijk met bewondering naar een man als David Jongen (voorzitter Raad van Bestuur van het Zuyderland ziekenhuis). Hij werkt samen met de huisartsen, zodat er gekeken kan worden of iemand wel echt naar het ziekenhuis moet. Dit kost het ziekenhuis in de grondslag geld, maar het is wel de betere oplossing. De behoeften van de mensen veranderen. Bedrijven zullen hierin mee moeten. Wat we als gemeenschap nog niet snappen is dat we niet kunnen blijven denken en werken in bestaande bedrijfsmodelletjes. Dat is iets van de jaren 80. De belangrijkste vraag is, wat hebben we nodig? Dat gaat buiten organisaties om.’

Ja zeggen, Nee doen

‘We moeten hier in het zuiden een slag groter durven te denken. Niet Heerlen, maar Parkstad of nog beter, de Euregio. Maak gebruik van wat je hebt, de heuvels. Waarom zou niet iedere stad zijn eigen ‘specialisme’ hebben. Als iedereen toch al naar Maastricht gaat om lekker te winkelen, stop er dan mee om daar tegen te concurreren. Laat Maastricht lekker de winkelstad zijn. Dan neemt Kerkrade bijvoorbeeld de muziekcultuur (zoals het WMC) en Sittard de sport. Laat iedere stad zich focussen op wat hij het beste kan. We moeten af van de typisch Limburgse ‘Ja zeggen, Nee doen’ mentaliteit. Ik zeg niet dat we net zo direct moeten worden als in het Westen, we moeten vooral vasthouden aan het bourgondische, maar een klein beetje veranderen zou niet verkeerd zijn.’

‘Hier denkt iedereen: ‘Het zal toch wel niks worden’. Toen in 1965 Joop den uil kwam vertellen dat de mijnen dicht gingen, beloofde hij dat er alles aan gedaan zou worden om op een andere manier voor werkgelegenheid te zorgen. Dit bleek later toch niet mogelijk en zorgde voor een collectieve teleurstelling. Die zit echt heel diep. Het gaat zelfs nog veel verder terug. Zuid-Limburg is sinds 900 een win-gebied geweest. De omgeving is mooi, er zijn veel grondstoffen. Er is altijd iemand anders de baas geweest.’

Op de goede weg

‘Doe je iets wat niet door de beugel kan, dan hoor je er niet meer bij!’
Dit is het moment dat de schwung terug moet komen. Dat is al een beetje aan de gang, maar kan nog veel meer. Serious Request heeft een goede impact gehad. Je voelt de euforie van het succes. Maar er is zoveel meer: Cultura Nova, Gaia Zoo, zo’n project als Adventure World in Brunssum. Dat zouden de mensen juichend moeten ontvangen. ‘Ik heb ooit de koning mogen ontmoeten en toen (semi) voor de grap tegen hem gezegd: Let op Limburg, hier gaan we het verschil maken.’ Burgemeester Krewinkel is hierin volgens mij ook goed bezig. Ook hij laat de regeltjes een klein beetje voor wat ze zijn, zodat mensen iets makkelijker hun gang kunnen gaan. Wel wordt er gehandhaafd op het resultaat. En dan bedoel ik niet eens zo zeer door de officiële instanties. Doe je iets wat niet door de beugel kan, dan grijpt de omgeving in, dan hoor je er gewoon niet meer bij!’

Met de paplepel

Naast zijn werk in het onderwijs heeft Raymond een tweede grote passie, het theater. Op 14-jarige leeftijd schrijft hij zijn eerste eenakter. (Al veel eerder laat hij zijn vader een verhaal voor hem opschrijven. Hij kan dan zelf nog niet schrijven). Gevalletje paplepel pur sang. ‘Ik ben opgegroeid in de traditie van het streektheater. Mijn vader schreef 28 toneelstukken gedurende zijn leven. Zelf heb ik veel stukken geschreven, gespeeld en geregisseerd. Zo speel ik sinds 12 jaar mee in de voorstelling ‘Bijna Kerst‘. Dit is een samenwerking met Ivo Rosbeek (samen met de band De Lotgenoten: Roger Gransier, Steve Jansen en Wouter Houben), Roger Lataster, Paul van Loo, Paul Logister en Maartje Meessen. Een muzikale voorstelling afgewisseld met sketches en cabaret. Allemaal voor het goede doel. De mensen waarmee we dit maken gunnen elkaar het succes. Er staan geen ego’s naast elkaar op het podium. Dat is wat het voor mij zo bijzonder maakt. We spelen 4x in Landgraaf en 4x in Heerlen en het is altijd stijf uitverkocht’, Clement zegt het met trots, zonder enige vorm van arrogantie.

Oudejaarsconference

‘In 2009 speel ik mijn eerste. Bas Schoonderwoerd (directeur van Parkstad Limburg Theaters) benadert me. Hij wil graag een oudejaarsconference en peilt mijn interesse. Zo komt het balletje aan het rollen. De show loopt goed en is inmiddels een beetje uit de hand gelopen. Ieder jaar besluit ik om hem het jaar erop weer te maken’. Met scherpe, vileine grappen kijkt Clement terug op het jaar dat achter hem ligt. Hij kan zich daarbij over de meest uiteenlopende zaken erg boos maken, maar ook alles relativeren als hij het publiek een fantastische imitatie van Pierre Cnoops voorschoteld. ‘Ik heb het theater wel altijd bewust als hobby gehouden. Ik kan nu ook nee zeggen als ik ergens geen zin in heb. Als je er volledig financieel van afhankelijk bent, wordt dat lastiger. Mijn hobby is mensen aan het lachen maken.’

Drukke maanden

‘Je kunt wel zeggen dat november en december erg drukke tijden zijn voor me.’ Ben je er met kerst wel gewoon om het vlees te snijden?, vraag ik. “Sterker nog, ik mag het diner ook graag zelf bereiden! Het allerbelangrijkste in het leven blijft toch het zorgen voor je dierbaren.’ Voor 2017 staat er wel al een nieuwe uitdaging op het programma. ‘Ik ben gevraagd om mee te doen aan de Medammecour 2017. Een kleine theatertour waarin diverse artiesten uit heel Limburg zich presenteren met muzikale ondersteuning van ‘Ummer d’r Naever‘. Daarbij mag en kan alles en is het de opmaat naar de carnaval.’

Over vijf jaar

De culturele lente die nu in Heerlen aan de gang is, is over vijf jaar een mooie zomer geworden. Mensen moeten er weer bij willen horen. Het idee van ‘eerst ik, dan de ander‘ moet weg zijn. Over vijf jaar zit ik waarschijnlijk nog wel hier, maar wel binnen een andere manier van onderwijs.’ En het cabaret? ‘Ik denk niet dat ik de oudejaarsconference dan nog doe. Hopelijk word ik op een dag opgebeld met de vraag of ik het stokje niet eens door moet geven. Beter te stoppen op je hoogtepunt dan dat mensen achteraf zeggen: ‘die laatste twee shows hadden voor mij niet gehoeven.’ Ik zou het wel leuk vinden om erbij betrokken te blijven, mee te schrijven.’ Heb je al iemand in gedachte? ‘Als dat zo was, had ik diegene al lang opgebeld. Als er iemand is die de handschoen wil oppakken, dan hoor ik het graag!’

Meer weten over Raymond Clement?

Bezoek dan zijn website
of bekijk de website van de Medammecour

5 reacties op “‘Mensen moeten er weer bij willen horen’”

  1. Haaaa volgens mij heb ik het origineel al 2x gedeeld!
    Deze conferance is echt voor iedereen een aanrader!
    Lachen gieren brullen en goede muziek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.