‘Het verhaal vertellen van de gewone man, of vrouw desnoods’

In Verhalen door Robert Nijboer1 Reactie

Jos Widdershoven

Jos Widdershoven keerde in de nazomer van 2015 terug naar Zuid-Limburg. Hij resideert sindsdien in het huis waar hij als kind opgroeide. ‘Je kunt beter zeggen: “Hij woont nu weer in het huis waar hij opgroeide.” Het hoeft niet zo hoogdravend’, merkt Widdershoven direct snedig op. Het is nog maar het begin van een ongemakkelijk interview.

inParkStad Advertentie

Na iets meer dan uur wachten, herhaal ik de vraag nog eens: ‘Vind je jezelf een goede interviewer?’ Widdershoven kijkt verstoord op, maakt aanstalten om iets te zeggen maar laat het moment uiteindelijk toch passeren. Op de televisie gaat het over de eerder die dag overleden Johan Cruijff, een jeugdheld van Widdershoven. Net als ik wil voorstellen om het gesprek (nou ja, zo kun je het eigenlijk niet eens noemen) op een ander moment voort te zetten, loopt Widdershoven richting zijn laptop en begint te typen. ‘Jij stelt betere vragen, maar mijn antwoorden zijn niet zo goed. Dan krijg je geen topinterview, merk je?’

Interviewtechniek

‘Je kunt erg goed ongemakkelijke stiltes laten vallen tijdens een interview. Dat is een belangrijk wapen. Ik gebruik het zelf ook graag. Vroeg of laat krijgen mensen de neiging om iets te zeggen. Dat zit kennelijk in de natuur. Uit een soort medelijden beginnen ze dan te praten. En dan gaat soms een trommel lulkoek open. Ongelooflijk. Vroeger dacht ik dat interviews met politici moeilijk zouden zijn. Maar dat is absoluut niet zo. Vaak heb ik mijn notitieblokje nog niet open of ze lopen al leeg over allerlei futiliteiten. Dat is geen uitdaging. Veel mooier is om het verhaal te vertellen van de gewone man, of vrouw desnoods.’ Bij het lezen van de opmerking over vrouwen, fronsen mijn wenkbrauwen. Ik vraag Widdershoven of hij iets tegen vrouwen heeft. ‘Nee hoor, integendeel. Maar als je het zo opschrijft lijkt dat wel zo. Mensen zijn dan eerder geneigd om het verhaal te lezen. Ik heb ook niks tegen politici.’ In de polemiek die volgt op het interview dringt Widdershoven er meermaals op aan om achter de vorige zin te laten staan dat hij “ook niks met politici heeft”. Maar ik hou mijn rug recht en laat dat achterwege. ‘Daarnaast zou ik nooit de woorden polemiek en meermaals gebruiken. De helft van je lezers heeft geen idee wat je daarmee bedoelt.’ Widdershoven is van mening dat het artikel vaker gelezen wordt als ik de ‘vrouwonvriendelijke’ opmerking ook in de kop gebruik. Ik geloof daar niet in.

Binding met Heerlen

Voor dit blog is het gangbaar om de binding met de stad Heerlen aan te geven. Ik vraag Widdershoven hiernaar. ‘Ik heb niet veel met Heerlen. Ik ging hier naar school en ik ontdekte dat ik last heb van cenosillicafobie. Dat is het wel. Ik woon er niet, noch ben ik er geboren.’ Widdershoven stopt even en kijkt verbaasd op. Dan vervolgt hij: ‘Ik vind eigenlijk dat je die vorige zin moet vervangen. Ik gebruik nooit het woord “noch”, ofschoon ik dat wel graag zou willen.’ Weer stopt hij. Ik verwacht een tirade over de woordkeus “ofschoon”. ‘Ofschoon vind ik prachtig. Ik zou het nooit gebruiken, maar vandaag mag het. Als hommage aan Johan Cruijff, mijn jeugdheld.’

Eén reactie op “‘Het verhaal vertellen van de gewone man, of vrouw desnoods’”

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.